We zijn weer thuis na achttien bijzondere dagen, waarin we ruim 10.000 kilometer hebben afgelegd.
(Hier lees je de on-the-road-blogs deel 1, deel 2 en deel 3.)
Het was voornamelijk veel rijden, dat vonden we stiekem wel jammer. We hadden graag meer tijd gehad om wat uitstapjes te maken, maar we hebben ondertussen een lijstje met steden verzameld waar we nog eens naar terug willen keren.

Om weer even bij het begin te beginnen. We zijn gestart in Amsterdam en diezelfde dag nog aangekomen in Lübeck, het noorden van Duitsland. De volgende dag hebben we de boot gepakt naar Denemarken. We hebben in Kopenhagen een ommetje gemaakt en wat gegeten, waarna we zijn doorgereden naar Zweden. We waren nog nooit in Scandinavië geweest en Zweden was een warm welkom. Groen, groots en vol met prachtige meren.

Ik heb maar één klacht, wat leven er daar pleuris veel muggen! We hebben meer Zweedse muggen gezien, dan Zweedse mensen.
Anyhow, als wandelende bult staken we de grens over naar Noorwegen. 
Zweden was al mooi, maar Noorwegen heeft het overtroffen. Al vond ik de weggetjes op de Lofoten soms erg spannend, de uitzichten maakten alles meer dan goed. De lange stukken rijden waren hier totaal geen straf, waar je ook kijkt alles is prachtig. 

Na een week bereikten we het noordelijkste puntje van Europa, de Noordkaap. Ik heb het al eens beschreven, het is eigenlijk gewoon een berg omgetoverd tot toeristische attractie, maar het was toch bijzonder om daar te zijn.
De middernachtzon hebben we niet gezien, we waren gesloopt en hebben het nachtelijke uitje overgeslagen. We zaten al bijna een week volop in daglicht, dus we hebben niet het gevoel dat we iets gemist hebben.

Vanaf de Noordkaap zijn we via Finland naar Rusland gereden. Moermansk en Sint Petersburg werden bezocht. Het hele Rusland verhaal kun je in on-the-road deel 3 lezen. Na Sint Petersburg, waar we de tijd hebben genomen voor wat sightseeing, reden we weer terug naar Europa. 
In Estland bezochten we de hoofdstad Tallinn, waar we langer hadden willen blijven. Wat een leuke stad.
De de volgende Baltische staat was aan de beurt, Letland. Helaas hebben we daar niet veel van kunnen zien.

We hadden een appartementje gevonden met een wasmachine, in de hoop iets van onze kleding even te wassen. 
Het apparaat stond net aan, toen de buurman aan Manlief vroeg of hij de auto even wilde verplaatsen, omdat de auto op zijn plek stond. Op dat moment kwam de schrik waar we stiekem al kilometers een beetje huiverig voor waren. De auto hield ermee op.
De versnellingspook bewoog alle kanten op, behalve in een versnelling. Manlief en ik hebben beiden niet veel verstand van auto’s, dus we hadden hulp nodig.

Via de ANWB werd er een sleepwagen geregeld die de auto kwam halen. We hoopten stiekem dat er een monteur zou komen die meteen een kijkje kon nemen, maar die bleken ze niet te hebben. De auto zou naar een garage gebracht worden om daar gecontroleerd te worden. Ik had net een was gedraaid en het hele huis hing vol met ‘schone’ was. Onze auto was ons rijdende huis, waar moesten we de boel laten?
Deze keer kwamen mijn vreemde acties een keer van pas. Ik had onze backpacks meegenomen, geen idee waarvoor, maar op dat moment was het een uitkomst. We hadden een oplossing om onze kleding en toiletspullen te bewaren.

De volgende dag hoopten we van harte dat we de juiste garage zouden vinden, de vraag was alleen hoe?
Een ander team schoot ons heel lief te hulp. Ze haalden ons op bij het appartement en brachten ons naar een garage waar onze auto al op ons stond te wachten. Helaas betekende het niet dat de auto gemaakt was, er was nog niet eens naar gekeken. “We hebben volgende week pas tijd.” Kregen we te horen.
Manlief kreeg het voor elkaar om de monteurs in ieder geval zo ver te krijgen om ze naar de auto te laten kijken. Wat bleek, er was een kabel losgeschoten, iets wat met een paar minuten weer gemaakt was. Opluchting!

Al met al hadden we hierdoor wel tijd verloren, waardoor we meteen doorreden naar Litouwen waar ‘De heuvel der kruisen’ op de planning stond. De naam zegt genoeg, het is letterlijk een heuvel vol kruizen in allerlei soorten en maten, ontelbaar veel. Heel bijzonder om te zien. Het is een bedevaarsoord op niemandsland, waardoor iedereen een kruis mag plaatsen en dat hebben we dan ook gedaan. We maakten een biologisch kruis, provisorisch, gemaakt van takjes.

Vanuit Litouwen hadden we een routeoptie, meteen naar Polen of via het Europese deel van Rusland naar Polen. We hadden een visum voor Rusland, maar na ons akkefietje met de auto twijfelden we of het verstandig was, vooral omdat onze pechhulp niet geldig was in Rusland. We waren wel erg dichtbij de grens en gezien mijn man een avontuur niet zo snel uit de weg gaat, reden we uiteraard richting Kaliningrad.

Dit gedeelte van Rusland viel ons helaas wat tegen, maar veel tijd om uitgebreid rond te kijken was er niet. Gdansk, Polen stond op het programma en dat werd ons aangeraden. Helaas hebben we daar ook niet veel tijd kunnen spenderen, wat deze keer niet door de auto kwam, maar door de grenscontrole.
We hadden ons paspoort al een aantal keer laten zien in het Russische gedeelte, daar was de auto ook al nagekeken, maar de Poolse douane wilde ook een kijkje nemen. 

We werden doorverwezen naar een poort voor vrachtwagens, wat een beetje vreemd was.
De bestuurder van de personenauto voor ons moest opgetild worden om haar vingerafdruk te laten nemen, gezien het douane-hokje was afgestemd op de hoogte van vrachtwagens. Manlief en ik hebben even vreemd toe staan kijken. Ik wilde niet opgetild worden en mijn wens kwam uit. 

Onze paspoorten werden meegenomen door een douanebeambte die het hokje uit kwam lopen en we moesten achter twee andere beambten, in een golfkarretje, aanrijden. We hadden geen idee wat er aan de hand was, maar het zou een aflevering uit border-security worden. Een stukje verderop werd een hek geopend waar we doorheen moesten rijden. Het kwam uit bij een loods, waarvan de schuifdeur nog dicht zat. 

Het duurde even voordat deze geopend werd en ik begon een beetje nerveus te worden. We hadden niks illegaals bij ons en ook onze papieren waren in orde, maar het was de hele sfeer. We werden verzocht om de loods in te rijden, waarna de deur achter ons meteen dicht ging. Het licht ging vervolgens aan waardoor we zagen dat de auto omsingelt was met mannetjes in een soort bomb-squad-outfit.
Manlief mijn robot bleef uiteraard bijzonder rustig, hij stapte uit de auto en vroeg heel droog of hij mocht plassen.

Mike werd meteen naar een toilet gewezen. Wat ik eigenlijk heel vreemd vond, er was niemand die met hem mee liep. Het betekende dat ik nu alleen was met een groepje uitdrukkingloze mannetjes. Hun Engels was slecht, maar met gebaren maakten ze duidelijk dat de auto leeggehaald moest worden.

Gelukkig kwam Mike snel terug om te helpen, want de auto, waar we al ruim twee weken in leefden, leeghalen was niet even gedaan.
De douanemannetjes waren zeer nieuwsgierig naar onze spullen, zelfs onze zak met wasgoed werd doorgespit. Daarna werd de auto op een brug gezet, waar niet alleen de motor, maar zelfs de onderkant van de auto en de banden uitvoerig onderzocht werden. Het enige wat ze niet hebben nagekeken was mijn handtas en onze jerrycan, wat eigenlijk gek is. 

Anyhow, na de controle mochten we de loods weer verlaten en vervolgden we onze weg naar Gdansk. Op een mooi station na hebben we van deze plaats ook niet veel kunnen zien, door de gemiste tijd. We besloten extra kilometers te maken, de volgende dag stond Berlijn op de planning en het was nog een beste rit. 
We kwamen daardoor bijtijds aan en hadden de tijd om door de stad te banjeren.
’s Avonds pakten we een hotelletje waar ik asociaal lang onder de douche heb gestaan, wat is een douche toch fijn.

Helaas was de volgende dag toch echt het einde van de rit aangebroken. We reden naar Amsterdam voor de officiële finish en zeiden gedag tegen de andere teams. Halverwege de avond, na achttien volle dagen, kwamen we weer thuis in ons eigen paleisje. Wat een avontuur. We hebben voornamelijk gereden en daardoor niet alles kunnen zien wat we hadden willen zien, maar ik had het voor geen goud willen missen. Daarnaast weet ik nu ook weer hoe verwend ik ben. Ik woon in een prachtig huis met een eigen douche, een schone wasmachine én een vaatwasser. 
We hebben allemaal wat te zeuren, maar in Nederland hebben we het zo slecht nog niet, dat hebben we weer gezien. ;)

Het leven vanuit een auto viel me ook reuze mee, heel veel luxe hebben we dus eigenlijk helemaal niet nodig.
Om de boel extra mooi af te sluiten: Mijn man verdiend een lintje. Hij heeft de rit niet alleen zo goed als in zijn eentje gereden, hij zat ook nog eens achttien dagen lang vierentwintig uur per dag met mij opgescheept in een klein hokje en hij lijkt er niet door aangetast te zijn.

Al heb ik nog wel eens commentaar op de avontuurlijke kant van Manlief,
mijn kerel geeft mij wel prachtige herinneringen.