1. Vliegtuigverhalen
vliegtuigverhalen

Op vakantie gaan is voor ons al weer even geleden. Een luxeprobleem, dat besef ik me ook. Gelukkig kunnen we teren op de herinneringen van oude vakanties.
Vakanties met Manlief zijn altijd geweldig. Het betekent wel dat ik uit mijn comfortzone moet stappen en dat is met Miep Paniek als tweede persoonlijkheid een dingetje. Ik kan overal gevaar zien wat een lastige emotie is wanneer je getrouwd bent met een avonturier. Het zorgt er wel voor dat ik dingen ervaar die ik anders nooit geprobeerd zou hebben en dat is in de meeste gevallen toch echt een verrijking. Je moet er alleen iets voor over hebben, zoals vliegen. 

Het is geen hobby van me om overgeleverd zijn aan een metalen constructie wat kilometers in de lucht hangt. Er niet uit kunnen wanneer je wilt en opgesloten zitten met onbekende mensen die mogelijk levensgevaarlijk zijn. Ik snap dan ook niet dat er mensen zijn die kunnen slapen in een vliegtuig. 
Mijn eerste vliegreis is niet eens zo lang geleden. Manlief verraste me met een vakantie naar Spanje. 
De vlucht begon met vertraging vanwege technische problemen met het toestel. Eenmaal in het vliegtuig was de piloot zo grappig om om te roepen dat ze hoopten dat het probleem verholpen was en dat we zouden vertrekken. Het woord ‘hopen’ was natuurlijk voer om deze paniekzaaier over haar rooie te krijgen. 
Ik heb dan ook vrijwel de gehele vlucht gejankt en gedacht om op een ander manier terug naar huis te reizen, 
maar ik zette mezelf eroverheen en stapte daarna vaker een vliegtuig in. 

Onze heenreis naar Bulgarije, met een vliegtuigmaatschappij waar ik liever niet nog eens mee vlieg, was heftig. 
Ik had ondertussen al een aantal keer gevlogen maar de zenuwen werden niet minder. Deze vlucht hadden we ook nog eens pittige turbulentie wat ik nog niet had meegemaakt. Het gaf me de angst gaf dat het toestel het elk moment kon begeven. Maar het was vooral de landing die niet alleen mij, maar vrijwel iedereen liet schrikken. Er werd vlak voor de landing een pittige bocht gemaakt waarna we met een klap op de grond terechtkwamen. De reactie van de overige passagiers liet me inzien dat het geen normale landing was. Mijn opluchting was dan ook groot toen we te horen kregen dat we met een andere maatschappij terug zouden vliegen.

Reizen met lichamelijke klachten kan een grote hel zijn, dat heb ik meegemaakt tijdens de heenreis naar het prachtige Jamaica.  
De terugreis verliep qua klachten een stuk beter maar heel prettig was het niet. Manlief en ik zaten niet naast elkaar maar een rij achter elkaar met een gangpad ertussen. Naast mij kwam een niet al te frisse, zwaarlijvige man zitten die net in zijn stoel paste. Het eerste uur heeft hij zichzelf vol zitten vreten met voedsel wat net zo fris rook als hijzelf. Dit was nog niet ellendig genoeg, onze relatie werd intiemer toen de man in slaap viel, kwijlend op mijn schouder. 
Ik heb mezelf in allerlei posities gewurmd om de man zoveel mogelijk te ontwijken, maar zijn (voedsel)coma was sterker dan mijn vluchtpogingen. 
Het was een a
chturige kwelling.

Nu ben ik zelf geen heilige. Mijn lichaam reageert nogal op verandering, dus ook op hoogte en laat dat duidelijk blijken. 
Vliegtuigvoedsel eet ik niet meer nadat ik er een aantal keer zwaar beroerd van ben geworden. Als weirdo poeper moeten poepen op hoogte is dan ook pure ellende. 
Helemaal als je op de pot zit met diarree tijdens turbulentie. Gelukkig heb ik een dik achterwerk 
wat de schade heeft kunnen beperken tot enkel mijn kont. 
Heel fijn was het overigens niet, ik 
had mezelf het liefst de rest van de vlucht op willen sluiten. 🙈
Mezelf wassen met de dunne papieren doekjes, die uit elkaar flikkerden terwijl je ernaar keek, maakten het niet beter. In combinatie met water en zeep vormde het een soort pasta waardoor ik mezelf uiteindelijk smeriger voelde dan met enkel kak op mijn reet.

CW – Supernatural

En dit is niet het enige ranzige wat ik heb veroorzaakt. Een nieuw leermomentje, trek nooit nieuwe schoenen aan tijdens een lange vlucht.
Mijn voeten begonnen te broeien waardoor ik mijn veters losmaakte om de boel wat ruimte te geven. Het gaf tevens ruimte om een groene wolk aan voetgeur te laten ontsnappen. Ik trok daardoor de veters weer aan in de hoop de geur op te sluiten. Even later in het toilet viel mijn oog op een luchtverfrisser waar ik, zonder enige vorm van intelligentie, impulsief mijn voeten mee inspoot. Ik gebruikte veel te veel van het spul, waar ik pas over nadacht toen ik weer op mijn plekje zat en doorhad dat de luchtverfrisser zich vermengde met de geur van mijn voeten. Een geur die op een lijst met gevaarlijke stoffen terecht moet komen. Het was niet te harden. 🤢
Ik heb uiteindelijk mijn sokken op het toilet weggegooid, mijn voeten met babydoekjes ‘gewassen’ en de rest van de vlucht mijn schoenen ondersteboven verstopt onder mijn tas en dat hielp. 

Deze rariteiten houden me tijdens een vlucht bezig, net als allerlei films. Ik had dan ook niet verwacht dat een film me ook even in de paniekstand zou zetten. 
Tijdens onze vlucht naar Thailand kreeg ik bijna een hartverzakking toen ik even naar buiten keek en opeens een astronaut zag. (Zo ongeveer als op een van de foto’s bovenaan.) Het bleek de weerspiegeling te zijn van het beeldscherm van de persoon voor ons die naar een film keek. 🤣
De terugreis was helaas iets minder hilarisch. Tijdens de vakantie had ik het syndroom van Tietze had opgelopen maar daar nog geen weet van. 
Ik had gigantische pijnen in mijn borststreek wat de vakantie iets minder prettig maakte, maar wat vooral angsten gaf tijdens de terugvlucht. Ik was echt bang om in het vliegtuig te bezwijken. 

Voordat we het vliegtuig instapten zweette ik peentjes en trilde als een rietje, waardoor ik me ook nog eens zorgen maakte om verdacht te worden van smokkel, drugsgebruik of een gevaarlijke tropische ziekte, waardoor ik in de bak of in quarantaine terecht zou komen. Dat gebeurde gelukkig niet, maar het idee om weer beroerd in een drukcabine te moeten zitten gaf me ook geen rust.
De eerste paar uur probeerde ik mezelf te vermaken met wat films, maar toen de pijn weer tot een hoogtepunt steeg kwam de paniek tevoorschijn samen met allerlei hypothetische drama’s, waardoor mijn paniek alleen maar erger werd.

“Wat als ik denk dat ik een hartaanval heb, het vliegtuig maakt een noodlanding en het blijkt alleen maar een paniekaanval te zijn? Dat wordt nooit verzekerd, dat kost me uiteindelijk tonnen..”
“Wat als ze denken dat het alleen een paniekaanval is, maar het blijkt wel een hartaanval te zijn?”
Vliegen over Afghanistan stelde me ook niet gerust. “Wat als we hier moeten landen? Wat als we dan in oorlogsgebied terechtkomen? Moet ik me dan nog zorgen maken over mijn hart of heb ik dan grotere zorgen?”

De paniek is de gehele vlucht bij me gebleven tot de landing in Zwitserland. Vanaf daar was het nog maar een uurtje naar huis, maar ook dat uurtje was spannend.
We vlogen met een iets kleiner toestel terug naar Nederland, wat andere geluiden produceerde dan het apparaat waar we daarvoor zo’n twaalf uur in hadden gezeten en dus gewend aan was geraakt. Iedereen zat op zijn gemak voor zich uit te staren zich niet bewust van de vage geluiden waar ik me zorgen om maakte.
Ik probeerde op de crew te letten, die zich naar mijn idee niet verdacht gedroeg, al vroeg ik me af of dat überhaupt zichtbaar zou zijn. Volgens mij wordt cabinepersoneel geleerd om de passagiers nooit iets te laten merken in het geval van een crisis.
Ik ben de vlucht gelukkig doorgekomen dankzij Netflix, waarna we weer veilig en opgelucht op Nederlandse bodem stonden.

Sindsdien hebben we niet meer gevlogen, of zijn we überhaupt op vakantie geweest.
Ik kijk er dan ook naar uit om weer weg te gaan, zelfs het vliegen. 

Het mag dan geen hobby van me zijn, het zorgt wel voor nieuwe avonturen! 😉

3. Vliegtuig verhalen
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *