Migraine awareness

Deel 1 en deel 2 al gelezen?

Ik ben onderhand de dagen een beetje kwijt en mijn tijdsbesef is in de war, na een week lang zonlicht meegemaakt te hebben.
Hoewel we er langzaamaan gewend raakten was het alsnog een bizarre gewaarwording. Gaan slapen terwijl buiten de zon nog volop schijnt en om drie uur ’s nachts wakker worden, omdat je denkt dat het ochtend is.

We moeten ook even wennen aan de weersveranderingen, we gaan van de warmte de kou in en andersom.
Ik ben verliefd geworden op Noorwegen, met name de Lofoten, waar we het meest van gezien hebben, maar het is wel weer fijn om weer aangenamere temperaturen mee te maken.

Manlief en ik hebben er namelijk geen rekening mee gehouden dat het in juni in Noorwegen nog steeds koud kan zijn.
We hadden geen winterjassen bij ons, of überhaupt iets warms, alleen een zomerjack en een stel vesten.
Vooral de nachten waren ijzig, daarom hebben we toch maar ergens een stop gemaakt om iets warms aan te schaffen, het was anders echt niet te doen.

Het was nog een beste trip naar de Noordkaap, de weg er naartoe was bijzonder te noemen. Soms leken Manlief en ik de enige bewoners op aarde te zijn, er was kilometers lang niks anders dan ruige natuur te zien. Echt prachtig!

De Noordkaap zelf was niet heel anders dan de rest van de omgeving, het was uiteraard ook prachtig, maar om eerlijk te zijn is het een gewone berg waar een toeristische attractie van gemaakt is, wat dan weer jammer is. Al met al was het wel een gave ervaring om daar te zijn.

Migraine awareness

Vanuit Noorwegen zijn we via Finland de grens over gegaan naar Rusland en dat was meteen een groot verschil met Scandinavië, waar alles netjes is.
De wegen zijn onderhouden, de huizen zien er verzorgd uit en er ligt nergens afval langs de weg. In Rusland is dat wel even anders.

Na de grenscontrole, wat me eigenlijk best meeviel, reden we naar Moermansk.
Het was niet heel erg ver, maar door een verschrikkelijke weg vol met gaten konden we niet bepaald doorrijden. Dit gedeelte was echt even rally rijden.
Het was ook spannend omdat we ons een beetje zorgen maakten om de auto, we hebben namelijk geen reserveband bij ons. (Dat paste niet meer in de auto.. )

De weg naar Moermansk bestaat alleen maar uit een lange weg met aan beiden zijden bos, er is niks te vinden, niet eens een benzinepomp.
Het begon al laat te worden, daarom besloten we met een paar andere teams ergens een plek te zoeken om te overnachten.
Midden in de bossen zaten overal dronken Russen verstopt, sommigen nodigden ons vriendelijk uit voor een drankje, anderen waren iets intimiderend.
We vonden uiteindelijk een plek langs de kant van de weg, midden in een jachtgebied, maar het was niet anders.

De volgende dag hebben we een rondje gemaakt in Moermansk, waar we de atoomijsbreker Lenin hebben gezien. Dat was ook vrijwel het enige wat we wilden zien. Manlief en ik wilden graag wat tijd hebben in Sint Petersburg, daarom zijn we de zelfde dag weer vertrokken in de hoop iets voor te lopen op schema.

Sint Petersburg was nog bijna 1400km rijden, te ver om in één keer door te rijden, daarom boekten we ergens onderweg een hotel.
We maakten stiekem gebruik van GPS, omdat we het bewuste hotel niet konden vinden. We werden een soort ghetto ingestuurd, waar dubieuze figuren op straat hingen en de politie af en aan mensen meenam. Het was geen plek waar wij de auto met een gerust hart een nacht achter wilden laten. Het was raar dat we het hotel niet konden vinden, maar stiekem waren we er niet rouwig om.

Met wat mazzel kwamen we bij een tankstation een reclame voor een motel tegen. Volgens het bord was het vijfhonderd meter rijden, daarom waagden we een poging. We kwamen uit bij een gebouw wat eruit zag alsof het gesloopt zou worden, of nog afgemaakt moest worden, maar het bleek een ‘gewoon’ motel te zijn. We grepen de kans om na bijna een week weer in een echt bed te liggen en hebben genoten van een warme douche.

Migraine awareness

Het leven vanuit een auto is eigenlijk goed te doen, maar een douche en toilet mis ik wel. Door het missen van een douche kon ik hele vogelfamilies onderdak geven met mijn harige lichaam. Oké, misschien niet zó erg, maar laten we het er op houden dat ik mijn winterbenen had aangetrokken.
We frissen onszelf op met babydoekjes, wat prima is bij gebrek aan beter, maar deze muts heeft babydoekjes met aardbeigeur meegenomen, wat een beetje een vreemd gevoel geeft en daarnaast ook beestjes aantrekt.

Ik ben zonder extra geuren al een magneet voor muggen en andere prikbeestjes, daarom ben ik het wildplassen een beetje zat aan het worden, prikbeestjes wil je dáár niet hebben, geloof me. Het verbaasd me niet als ik tien kilo zwaarder ben geworden door de muggenbulten. Ik ben onderhand een wandelende bult geworden.

Aangekomen in Sint Petersburg was het hotel, wat Manlief onderweg geregeld had, ook een zoekplaatje.
We dachten voor de ingang te staan, een grote stalen deur zonder klink, of deurbel, waardoor we geen idee hadden hoe we binnen moesten komen. Er hing wel een briefje, maar dat was in het Russisch geschreven, dus daar kwamen we ook niet verder mee.

We waren bijna zover om een ander hotel te zoeken tot er twee gasten aankwamen lopen die ons binnen lieten, waarna we nogmaals een stalen deur tegenkwamen. Die deur werd ook voor ons geopend, daarna was één blik in de ruimte genoeg om hordes aan vragen op te roepen.

Er hing een vreemde vibe in de ruimte en de dame achter de receptie werd beveiligd door stoer-uitziende-mannen met buiktasjes. Alsof de twee stalen deuren, die je zonder sleutel niet naar binnen, óf naar buiten lieten, niet genoeg waren.
De ruimte was volledig paars geverfd en toen we naar onze kamer gebracht werden liepen we langs een kamertje waar diverse meiden naast elkaar op een bank zaten te “wachten”. Alsof dit niet genoeg was, de gemeenschappelijke douche/toiletten waren voorzien van extra attributen die ik zorgvuldig uit de weg ben gegaan.

Migraine awareness

Onze kamer had een slot, maar ik heb voor de zekerheid de boel ook nog even gebarricadeerd, zodat we wakker zouden worden wanneer iemand een poging wilde wagen om gezellig bij ons te komen liggen. De ruimte was behoorlijk gehorig, om het maar even netjes te zeggen.
We hebben de nacht gelukkig overleefd zonder extra verrassingen en bij het afscheid kreeg ik zelfs nog een knuffel van Meneer Pimp die eigenlijk heel aardig was.

Om ook nog even iets te vertellen over de stad. Wat een verschil met Moermansk. Sint Petersburg is prachtig!
Grootse en sierlijke gebouwen, bruggen, monumenten en een overschot aan winkels. Helaas was het hermitage gesloten, maar alleen de buitenkant was al indrukwekkend om te zien.

Te midden van alle historische gebouwen zat opeens een hypermodern winkelcentrum, waar je door metaaldetectors heen moest om binnen te komen.
Wat wellicht niet zo vreemd is als je je bedenkt dat er een stukje verderop een wapenwinkel zat, waar ze niet alleen geweren en andere vuurwapens verkochten, maar zelfs granaten.

Sint Petersburg is echt een gave stad en het was fijn om weer een dag rond te lopen in plaats van op mijn, nu vierkante, kont te zitten.
We zijn onderhand weer terug in Europa, in Estland, waar we straks een feest hebben samen met alle teams.
Het einde van deze rit komt nu ook in zicht, daarom gaan we nog even extra genieten, want voor we het weten zijn we weer thuis.

Migraine awareness

Share Button
The Baltic Sea Circle - On the road deel 2
The Baltic Sea Circle - We did it!