Vast in de jas zitten

Vast in de jas zitten

1. Vast in de jas zitten

Ik heb regelmatig ergens in, aan of tussen vastgezeten zoals liften, die ik daardoor liever niet meer gebruik.
In een restaurant heb ik het een keer zo bont gemaakt dat de scharnieren van een deur verwijderd moesten worden, om me te bevrijden uit een toilethokje. Wellicht is mede daardoor mijn claustrofobie ontstaan.
Mijn geklungel lijkt me constant uit te dagen en komt steeds met originelere dingen aanzetten.

Ik kan blijven haken aan deurklinken, wasrekken, you name it. Ik heb zelfs een paar keer met mijn vinger vast gezeten in het ringetje van mijn sleutelbos.
Mezelf pijnigen is al jaren een dagelijkse bezigheid, alleen de manier waarop veranderd nog wel eens.
Zoals een aantal jaar terug, toen ik mijn autodeur dichtgooide met mijn hand ertussen. (Auw!)
Drie van mijn vingers zaten zodanig bekneld dat ik de deur weer moest openen om mijn vingers er tussenuit te halen. Ze zagen eruit als iets uit een horrorfilm. Bizar genoeg was er niks gebroken, maar ik heb er wel flink last van gehad.

De eerste keer dat ik klem zat in een kledingstuk was in een pashokje in een kledingwinkel waar ik op dat moment alleen aan het winkelen was.
Het jurkje wat ik paste was veel te klein en strak, wat pas serieuze problemen opleverde toen ik het jurkje uit probeerde te trekken.
Ik kreeg het niet voor elkaar en moest geholpen worden door een medewerker. (Awkward..)
Ik dacht dat zoiets me nooit meer zou gebeuren, maar dat had ik mis.

slaapzakjas
CW – Supernatural


Een aantal jaar geleden kocht ik een nieuwe winterjas, een dik, lang ding wat iets weg had van een slaapzak. Heerlijk warm en zacht.
Ik droeg het geval op de eerste dag van een nieuwe cursus op een nieuwe school.
Het lukte me zowaar een keer om op tijd te komen en ik nam plaats in de kantine, waar meer mensen zaten te wachten.
Ik wilde mijn jas uittrekken en dat ging fout. De rits zat muurvast en ging geen kant meer op, ik zat letterlijk vast in mijn jas. Ik probeerde de jas uiteindelijk over mijn hoofd heen te trekken, maar dankzij mijn volle romp zat ik halverwege klem.

Ik had geen idee wat ik moest doen. De ogen van de aanwezigen in de kantine voelde ik door de stof heen brandden. Het liet me hysterisch lachen, waardoor het leek alsof ik er plezier in had om vast te zitten in een synthetische jas in een ruimte waar de verwarming op vijfentwintig graden stond.
Door een soort trek-je-gewrichten-uit-de-kom-yoga lukte het me om weer daglicht te zien, maar hierdoor had ik de jas weer ‘gewoon’ aan. Het voelde ondertussen alsof ik een dubbele marathon had gerend. Zo zag ik er ook uit, mijn gezicht was vuurrood, ik was doorweekt van het zweet en mijn ademhaling mocht gehijg genoemd worden. De aanwezigen zaten geluidloos naar mijn worsteling te kijken, terwijl ik ondertussen naar een gat in de vloer zocht om in te verdwijnen.

Ik schaam me regelmatig, maar dit leek wel een sketch uit een slechte film. Er werd niks gezegd of gedaan er werd alleen maar naar me gekeken. Uiteindelijk sprong er gelukkig een heldin uit de groep die een poging deed om me te helpen. Zij had ook moeite met terror-rits. Het was een hardhandig optreden van een ander wat ervoor zorgde dat ik bevrijd werd uit mijn idiote slaapzakjas.
Nu moet ik zeggen dat de slaapzakjas niet zozeer het probleem was. Ik heb het namelijk nogmaals voor elkaar gekregen.
Ik denk dat ik gewoon niet zo goed met ritsen om kan gaan.

Dus, ik draag niet alleen wat wijdere kleding omdat het lekker zit, ik doe het voornamelijk voor mijn eigen veiligheid.

slaapzakjas

Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Laat een reactie achter!

Gerelateerde posts

Gerelateerde posts