slaapzakjas

Ik heb regelmatig ergens in, aan of tussen, vastgezeten zoals liften, die ik daardoor liever niet meer gebruik.
In een restaurant heb ik het een keer zo bont gemaakt dat de scharnieren van een deur verwijderd moesten worden om me te bevrijden uit een toilethokje, wellicht is mijn claustrofobie zo ontstaan.

Mijn geklungel lijkt me constant uit te dagen en komt steeds met originelere dingen aanzetten.
Vorige week liep ik naar mijn auto met mijn sporttas, mijn telefoon, autosleutel en dopper in mijn handen, want waarom zou je vaker lopen?
Tussen het lopen door probeerde ik een slok water uit mijn dopper te nemen, wat vragen was om ellende. Hersie begreep de boel even niet meer en ik stopte bijna mijn autosleutel in mijn mond. De autosleutel die mijn vinger vervolgens gijzelde.

Door mijn geklooi zat mijn vinger vast in het ringetje van mijn sleutelhanger. Ik heb mijn auto dus enigszins creatief moeten openen, waarna ik mijn armen kon legen en mijn vinger kon bevrijden.

Dit was niet de eerste keer dat ik ergens aan vast zat met mijn vinger.
Een paar jaar terug kreeg ik het voor elkaar om mijn autodeur dicht te gooien, waar mijn hand nog tussen zat. Drie van mijn vingers zaten zodanig bekneld dat ik de deur weer moest openen om mijn vingers er tussenuit te halen en een bezoekje aan de eerste hulp mocht afleggen. Mijn vingers zagen eruit als iets uit een horrorfilm, maar ze waren bizar genoeg niet gebroken.

Vastzitten gebeurd me niet alleen met vingers.
Naast mijn schoenen en tassen-tik heb ik ook een jassentik. Zo kocht ik ooit een nieuwe winterjas, een dik, lang ding wat iets weg had van een slaapzak.
De jas had ik aan op de eerste dag van een nieuwe cursus op een nieuwe school, wat ik best spannend vond.

Bijzonder genoeg was ik een keer op tijd en nam plaats in de kantine, waar meer mensen zaten te wachten en trok mijn jas uit, dat was de bedoeling tenminste. De rits zat muurvast, het ging geen kant meer op, ik zat letterlijk vast in mijn jas, daarom probeerde ik de jas over mijn hoofd heen te trekken, maar dankzij mijn volle romp zat ik halverwege klem.

slaapzakjas

Netflix – Grace & Frankie

De ogen van de aanwezigen in de kantine voelde ik door de stof heen brandden en ik begon daardoor hysterisch te lachen, waardoor het leek alsof ik er plezier in had om vast te zitten in een synthetische jas in een ruimte waar de verwarming op vijfentwintig graden stond.

Door een soort trek-je-gewrichten-uit-de-kom-yoga lukte het me om weer daglicht te zien, maar hierdoor had ik de jas weer ‘gewoon’ aan. Het voelde ondertussen alsof ik een dubbele marathon had gerend en zo zag ik er ook uit, mijn gezicht was vuurrood, ik was doorweekt van het zweet en mijn ademhaling mocht gehijg genoemd worden.

De aanwezigen zaten geluidloos naar mijn worsteling te kijken, terwijl ik ondertussen naar een gat in de vloer zocht om in te verdwijnen.
Er sprong gelukkig een heldin uit de groep die zo lief was om te helpen, maar ook zij had moeite met terror-rits. Het was een hardhandig optreden van een ander wat ervoor zorgde dat ik bevrijd werd uit mijn idiote slaapzakjas.

Ik heb de jas nog steeds, al heb ik hem nooit meer gedragen. Waarom ik dat ding überhaupt nog heb, geen idee eigenlijk, ik ga daar maar eens hulp voor zoeken.

Dus, ik draag niet alleen wat wijdere kleding omdat het lekker zit, ik doe het voornamelijk voor mijn eigen veiligheid.

 

slaapzakjas

Share Button
Flapuit
Weirdo in de trein - If you can't spot one it's you