Just being me – Weird

Just being me – Weird

1. Just being me -I'm weird

Wie mij een beetje kent weet dat ik het onmogelijke mogelijk kan maken, wat betreft bizarre acties.
In de categorie eten ben ik niet alleen een vreemde eter, maar ook een vreemde kok. Een simpele maaltijd maken lukt me wel, zolang ik maar niet meer dan drie pannen nodig heb. Al heb ook genoeg vreemde fouten gemaakt zonder pannen.
Ik heb ooit kip gemarineerd in onder andere kaneel, waarschijnlijk heb ik niet zo goed naar de kruidenpotjes gekeken. Ik kwam achter mijn fout door de vreemde geuren die tevoorschijn kwamen toen ik de kip in de pan legde. In de hoop dat ik een nieuw culinair hoogstandje had ontdekt heb ik het geproefd. Needless to say, het is geen aanrader.

Mijn rijst met kipkerrie gaat meestal goed, het koken althans. De grootste fout ontstond toen ik de pan op tafel wilde zetten en halverwege de steel afbrak, hierdoor veranderde de keuken en ikzelf in een hardnekkige radioactief-gele kleur. Het was echt een pokkewerk om schoon te maken, wat ook deels komt omdat ik niet zo goed ben in schoonmaken. 🙈 Het huishouden doe ik omdat het moet, maar het wordt er vaak niet beter op. 
Ramen lappen bijvoorbeeld, als ik het doe ziet het er gewoon niet uit. Het ligt niet aan de producten of het gereedschap, het ligt aan mij. Daarnaast is schoonmaken ook nog eens gevaarlijk. Ik heb het namelijk voor elkaar gekregen om mezelf op te zuigen, twee keer zelfs. 

De eerste keer had ik nog heel lang haar wat ik voornamelijk in een staart droeg. Op de één of andere manier heb ik met de slang gestoeid en zoog vervolgens spontaan mijn staart op. Onze stofzuiger is behoorlijk krachtig, ik niet, waardoor het een soort dramatisch gevecht tussen de stofzuiger en mij werd. Ik was gelukkig zo slim om het apparaat uit te drukken. Hoewel slim.. Het gebeurde nog eens.

De tweede keer had ik kort haar, waardoor ik er vanuit ging dat het niet meer mogelijk zou zijn om mezelf op te zuigen. Wrong!
Vanwege mijn slechte nek leef ik in de wintermaanden met een sjaal om mijn hals. Je voelt hem vast al aankomen. Deze keer had de stofzuiger het gemunt op mijn sjaal. Ik heb me nog nooit zo mishandeld gevoeld door een huishoudelijk apparaat. Wie getuige was van het gevecht heeft mogelijk gedacht dat mijn stofzuiger bezeten was of dat ik een vreemde fetisj heb. Sindsdien let ik wat meer op tijdens het stofzuigen, gezien dat ding het op meer heeft voorzien dan alleen stof.

just being me
CW – Supernatural


Er zijn meer dingen waar ik voorzichtig mee ben geworden, zoals printercartridges. Ik heb ruim een week met zwartblauwe vingers rondgelopen, omdat het zakje waarin ik ze bewaarde was gescheurd. En dan denk ik goed te doen door ze te recyclen. 😁 Het zag eruit alsof ik een smurf had uitgevingerd. Die inkt is echt freaking hardnekkig. Net als het spul wat ze gebruiken voor een spraytan, bedenk ik me net. Dat raad ik dan ook niemand aan. 
Binnen een paar uur was ik veranderd in een verse Oempa-Loempa. Na tig keer scrubben miste ik mijn bovenste huidlaag en was ik nog steeds winterpeen-oranje. Het heeft zeker een week of twee geduurd voordat het ergste eraf was, voor mij geen spraytan meer.

Geen idee of het pech is, ik hou het op een bizar talent, klunzigheid waar ik eigenlijk awards voor verdien. Ik knuffel dagelijks met deurposten, schop tegen punten van meubels aan, laat in bed regelmatig mijn telefoon op mijn hoofd kletteren of sla mezelf voor mijn kop bij een poging om het dekbed over me heen te trekken. In de categorie creatief stuntelen: Ik stoot mijn hoofd regelmatig tegen het zeepbakje van de wasmachine of struikel over één van de onderste keukenkastjes, omdat ik het deurtje open heb laten staan. 

Het kijken van een film is bij mij ook niet zonder gevaar, huil ik niet dan schrik ik wel. Mijn schrikreflexen staan iets te strak staan aangedraaid, met mij een enge of zelfs spannende film kijken kan ik dan ook niemand aanraden. Ik gil, ik wiebel en haal uit, zelfs bij de meest voorspelbare schrikmomenten. Ik heb mezelf al meerdere keren in mijn eigen ogen geprikt, spullen en voedsel door de kamer gegooid en verschillende lichaamsdelen gekneusd van schrik. Maar het ergste is niet zozeer wat ik mezelf aandeed..

Eén van de laatste keren dat ik met Manlief naar de bios ben geweest draaide de laatste film van de Hunger games trilogie. Het is geen horror, maar er zitten wel wat schrikelementen in, hoewel ik ook van Winnie de Pooh kan schrikken. 
Anyhow, de betreffende film had me al een aantal keer luidkeels laten schreeuwen. Manlief waarschuwde me vooraf het volgende schrikmoment, maar het was bijna niet te voorkomen. Ik schrok zodanig dat ik niet alleen schreeuwde, mijn hele lichaam schokte en mijn ledematen vlogen alle kanten op met zo’n vaart dat ik de persoon die naast me zat een klap voor zijn kop gaf. Ik had mazzel dat hij mijn schrik erg grappig vond, maar ik schaamde me rot. De rest van de film ben ik op mijn handen gaan zitten, zodat het meer zou gebeuren en sindsdien ben ik niet meer naar de bios geweest. 

Dus, wees gewaarschuwd, ik kom niet zonder risico.
😉

just being me

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een reactie

Gerelateerde posts

Gerelateerde posts

Gerelateerde posts