just being me

NBC – Friends

Wie mij een beetje kent weet dat ik het onmogelijke mogelijk kan maken, wat betreft bizarre acties.

In de categorie eten ben ik niet alleen een vreemde eter, maar ook een vreemde kok. Een simpele maaltijd maken lukt me wel, zolang ik maar niet meer dan drie pannen nodig heb. Al heb ook genoeg vreemde fouten gemaakt zonder pannen, wat voornamelijk door mijn chaotische kant komt, denk ik. Zo heb ik geleerd dat kip gemarineerd in kaneel niet te vreten is.
Ik had niet zo goed naar de kruidenpotjes gekeken en kwam pas achter mijn fout toen ik de kip in een hete pan legde en er vreemde geuren tevoorschijn kwamen.

Mijn rijst met kipkerrie gaat meestal goed, tot ik een keer de pan op tafel wilde zetten. Dankzij onze open keuken is het maar een klein stukje van het gasfornuis naar de eettafel, maar voor mijn pan was het te ver, gezien ik een klotepan in mijn verzameling had zitten.
Vlak vóór ik de tafel bereikte brak de steel af, de pan kletterde met een smak op de grond en daarna zaten de keuken en ik onder de gele rotzooi. Wat was dat een pokkewerk om schoon te maken, al kwam dat ook deels omdat ik niet zo goed ben in schoonmaken.

Het huishouden doe ik omdat het moet, maar het wordt er vaak niet beter op. Ramen lappen bijvoorbeeld, het ziet er gewoon niet uit en het ligt niet aan de producten of het gereedschap, het ligt aan mij. Daarnaast is schoonmaken ook nog eens gevaarlijk, ik heb het namelijk voor elkaar gekregen om mezelf op te zuigen.

De eerste keer had ik nog heel lang haar, wat ik voornamelijk in een staart droeg. Op de één of andere manier was ik weer eens onhandig bezig en zoog spontaan mijn staart op. Onze stofzuiger is aardig krachtig en ik niet, waardoor het een soort dramatisch gevecht tussen de stofzuiger en mij werd, maar ik was gelukkig zo slim om het apparaat uit te drukken. Hoewel slim.. Het gebeurde nog eens.

De tweede keer had ik kort haar, waardoor ik er vanuit ging dat het niet meer mogelijk zou zijn om mezelf op te zuigen. Wrong!
Vanwege mijn slechte nek leef ik in de wintermaanden met een sjaal om mijn hals. Je voelt hem vast al aankomen, deze keer had de stofzuiger het gemunt op mijn sjaal. Ik heb me nog nooit zo mishandeld gevoeld door een huishoudelijk apparaat en wie het gevecht gezien heeft dacht waarschijnlijk dat mijn stofzuiger bezeten was, of dat ik een vreemde fetisj heb.
Sindsdien let ik wat meer op tijdens het stofzuigen, gezien dat ding het op meer heeft voorzien dan alleen stof.

just being me

Fox – Brooklyn nine-nine

Printercartridges daar ben ik ook voorzichtig mee geworden. Nadat ik ruim een week met zwartblauwe vingers heb rondgelopen, omdat het zakje waarin ik ze bewaarde was gescheurd. Die inkt is echt freaking hardnekkig. Net als het spul wat ze gebruiken voor een spraytan, by the way, dat raad ik dan ook echt niet aan.

Mijn huidskleur is een mix Hollands en Arabisch, een tikje olijfkleurig. Foundation heb ik nog nooit in mijn huidskleur gevonden, maar volgens de dames van de schoonheidssalon waar ik mijn huid liet kleuren hoefde ik me geen zorgen te maken. Leugenaars!
Binnen een paar uur was ik veranderd in een verse Oempa-Loempa. Na tig keer scrubben miste ik mijn bovenste huidlaag en was ik nog steeds winterpeen-oranje. Het heeft zeker een week of twee geduurd voordat het ergste eraf was, voor mij dus geen spraytan meer.

Zo zie je maar dat ik niet veel hoef te doen om iets weird te maken.
Gewoon bewegen is eigenlijk al genoeg, ook om mezelf te pijnigen, wat een ander talent van me is.
Ik knuffel met deurposten, schop tegen punten van meubels aan, of laat in bed regelmatig mijn telefoon op mijn hoofd kletteren.
Mezelf voor mijn hoofd slaan bij een poging om het dekbed omhoog te trekken mag ik ook niet vergeten, dat leer ik maar niet af.

Met een kledingstuk blijven hangen aan een deurknop of de trapleuning, waardoor ik een soort bunjee-effect creëer en in veel gevallen met mijn bakkes ergens tegenaan klap, gebeurt ook iets te vaak. Maar ik krijg ook bijzondere dingen voor elkaar, zoals mijn hoofd stoten tegen het zeepbakje van de wasmachine. Dat ding is steviger dan je zult denken, maar mezelf pijn doen tijdens het kijken van een film is toch wel de winnaar.

Mijn schrikreflexen staan iets te strak aangedraaid, dat heb ik vast al eens verteld.
Met mij een enge, of spannende film kijken kan ik dan ook niemand aanraden. Ik gil, ik wiebel en haal uit, zelfs bij de meest voorspelbare schrikmomenten.
Zo heb ik mezelf al meerdere keren in mijn eigen ogen geprikt, voedsel door de kamer gegooid en mijn eigen ledematen gekneusd door mijn bizarre reacties.

Eén van de laatste keren dat ik met Manlief naar de bios ben geweest draaide de laatste film van de Hunger games trilogie. Nu is dit niet zozeer een horror film, maar er zitten wel wat schrikelementen in, al kan ik ook van Winnie de Pooh schrikken.

Nadat ik een paar keer luidkeels had geschreeuwd, waarschuwde Manlief me vooraf het volgende schrikmoment. Dit werkte helaas niet en deze keer schreeuwde ik niet alleen, mijn hele lichaam schokte mee, mijn arm vloog naar achteren en ik gaf de persoon naast me een klap voor zijn kop.
Hij kon er gelukkig om lachen, maar ik schaamde me rot. De rest van de film ben ik op mijn handen gaan zitten, zodat het niet nog eens zou gebeuren.

Dus, het lijkt me duidelijk.
Ik ben een kleurrijke, schrikkerige kluns die slecht is in het huishouden. 

just being me

Share Button
Auto-avonturen
Vreemde taal