Reizen met migraine

CW – Supernatural

Ik mag dan graag reizen, dat betekent niet automatisch dat het wel meevalt met mijn klachten. Soms gaat het goed, soms gaat het fout, dat is niet anders dan thuis. In het geval van een vakantie kom ik in ieder geval nog eens op een andere plek. Ziek zijn in mijn eigen bed is ook zo standaard.

Manlief verraste me jaren geleden, toen we nog maar net samen waren, met een weekendje weg. Hij had onthouden dat ik gek was op bossen en nam me mee naar de Veluwe. Helaas hebben we toen geen bos gezien, ik ben niet verder gekomen dan de hotelkamer waar ik het hele weekend voor pampus heb gelegen.

Als ‘honeymoon’ zijn Manlief en ik een weekend naar Parijs geweest, de meest romantische stad ter wereld, zeggen ze.
Ik kreeg tijdens onze huwelijksnacht al een pittige aanval (yep, uitgerekend die nacht..), die het hele weekend om me heen bleef hangen. Mijn medicijnen maakten een zombie van me en lieten me op elke hoek van de straat kotsen, (Heel romantisch!), maar ik moest en zou er iets leuks van maken. Ondanks de ellende die ik me helaas nog steeds kan herinneren, heb ik gelukkig ook nog leuke herinneringen aan dat weekend.

Tijdens een bootexcursie in Bulgarije, op mijn zevenentwintigste verjaardag, dat weet ik zelfs nog, ben ik op de boot in slaap gevallen in de brandende zon. (Stom, I know!) Ik werd wakker met dodelijke koppijn en was zo beroerd dat de bemanning me met een reddingsboot van de boot heeft laten halen.

In Tunesië tijdens een ‘korte’ excursie, liet ik mijn tas in de touringcar achter waar we mee rondreisden. Mijn tas waar mijn medicijnen inzaten. De excursie duurde vele malen langer dan gedacht en natuurlijk kreeg ik precies op dat moment een aanval.

Ik weet nog dat we op de set waren waar één van de Star Wars films is opgenomen, we kregen daar een uur de tijd om op ons eigen houtje de omgeving te verkennen. Ik ben daar ergens van pure narigheid op de grond gaan liggen, die gelukkig aangenaam warm was, gezien we ergens in de woestijn zaten.
Door die ervaring heb ik geleerd dat ik niet zonder medicijnen kan en ze ten alle tijden bij me moet dragen, ik weet nooit wanneer er een aanval kan opduiken.

Maar de heenreis naar het prachtige Jamaica was toch wel de meest verschrikkelijke nachtmerrie, als het gaat om migraine tijdens een vakantie.

Na twee uur in de lucht kreeg ik een gigantische aanval die met geen mogelijkheid weg wilde gaan. De reis zou in totaal zo’n dertien uur duren, wat betekende dat ik nog elf uur te gaan had.
We hadden de mazzel dat er niemand naast ons zat, waardoor we de beschikking over vier stoelen hadden en ik in ieder geval kon liggen. Dat was dan ook alles, mijn medicijnen werkten niet en slapen lukte ook niet, er zat niks anders op dan wachten tot het over zou gaan en dat duurde akelig lang.

We hadden ook nog eens een overstap op de Dominicaanse Republiek, dat was ook pure ellende. Het vliegtuig uit, door een overbelicht vliegveld wandelen tot we het vliegtuig weer in mochten. Vervolgens was het nog een uurtje te vliegen tot Jamaica. Een vlucht van een uurtje stelt niks voor, maar in mijn geval was het nog rampzaliger dan wachten op het vliegveld. Het stijgen en dalen maakte mijn maag, die al van slag was, enorm overstuur.

De helse pijn, plus de nodige medicatie, hadden me na ruim tien uur volledig uitgeput. Toen we eindelijk waren geland in Jamaica en het vliegtuig wilden verlaten kreeg ik een blackout en knuffelde nog even met de vloer van het vliegtuig om afscheid te nemen. Het personeel was er snel bij en de medische dienst werd zelfs opgeroepen, iets wat ik niet nodig vond, maar de stewardess zei dat het moest. “We staan nu nog aan de grond, we mogen niet opstijgen als u niet bent gecontroleerd,” zei ze.
Ik begreep niet precies wat ze bedoelde, we waren toch op de plaats van bestemming?

Reizen met migraine

CW – Supernatural

Manlief legde uit dat we het vliegtuig uit wilden stappen toen ik omviel. Het vliegtuig zou terug naar Nederland vliegen en blijkbaar hadden ze de passagiers niet goed geteld, want de stewardess vroeg ons of we zeker wisten dat we er uit moesten.
Eh, ja! Ik moest er niet aan denken om weer uren in een drukcabine te moeten zitten.

Ik kreeg van de stewardess een doek met ijsklontjes voor mijn hoofd mee en een blikje cola, (Gratis ) waarna we doorliepen naar immigratie, waar een gigantische groep met mensen stond te wachten. Ik weet er niet heel veel meer van, maar blijkbaar was het te zien dat ik beroerd was, want we werden aangesproken door medewerkers van de luchthaven die ons een andere doorgang gaven, zodat we niet in de rij hoefden te wachten. (Awesome!)

Helaas was ons geluk van korte duur, want bij de bagageband waren onze koffers nergens te vinden. De zoektocht duurde voor mij veel te lang, mijn koffer was op dat moment het laatste wat me interesseerde. Ik probeerde in de tussentijd ergens op een bankje te liggen, maar ik werd door beveiligers weer omhoog getrokken, liggen was op de luchthaven niet toegestaan, zelfs niet als je dodelijke koppijn hebt.

Manlief kreeg het gelukkig voor elkaar om onze koffers terug te vinden. Het bleek dat iemand anders deze van de band had gehaald en op een andere had teruggezet. (Waarom? Dat is een goede vraag.) Toen we eindelijk herenigd waren met onze koffers, deed ik pogingen om mijn hoofd van mijn romp te trekken en arme Manlief zeulde ondertussen met twee koffers, twee backpacks én een zombie-vrouw.

En we waren er nog niet, we moesten nog naar ons hotel gebracht worden. Een busritje van een uurtje werd ons verteld.
Het cliché over Jamaica is waar, iets waar ik op dat moment even niet zo blij mee was, Jamaicanen zijn zeer relaxed en lijken geen haast te kennen. De busreis duurde bijna drie uur, ook omdat ons hotel natuurlijk als laatste aan bod kwam.

Ik heb de buschauffeur een aantal keer moeten vragen om de bus aan de kant te zetten om, heel charmant, mijn ingewanden eruit te kotsen en dat gebeurde voor ons hotel weer. Ik had geen greintje energie meer in mijn lichaam, ik wilde alleen maar liggen, al was het buiten op een harde vloer.

Het hotelpersoneel was geweldig, ze kwamen meteen op Manlief en mij afgelopen om ons te helpen.
Manlief checkte ons in en ik werd meegenomen naar een kantine waar ik een kop kruidenthee voorgeschoteld kreeg. Ik heb geen idee wat ze me gegeven hebben, maar het smaakte erg goed moet ik zeggen. 

De hotelkamer heb ik niet eens bekeken, ik zag een bed en dat was genoeg. Ik ben nog nooit van mijn leven zo blij geweest om een bed te zien en ik heb dan ook geslapen als een baby.

Van deze aanval moest ik echt even bijkomen, plus een jetlag wat ik nog nooit had meegemaakt, en daarvoor zaten we op het juiste eiland, relaxen leer je daar vanzelf wel.  De rest van de vakantie verliep gelukkig erg goed, op wat kleine aanvallen na, maar die reageerden gelukkig op mijn medicatie.

En zo heeft Iedere vakantie een eigen verhaal. In vrijwel ieder land waar ik ooit ben geweest, heb ik plat gelegen. Dat is natuurlijk alles behalve leuk, maar tussen de pijn door weet ik gelukkig nog wel te genieten. Misschien geniet ik zelfs meer, omdat ik altijd in afwachting ben tot het fout gaat.

Reizen met migraine

Share Button
Slettennek - Een pijnlijke bedoeling
2019 - Geen beste start