Helse reizen – Ziektes reizen mee

Helse reizen – Ziektes reizen mee

3. Helse reizen

Ik mag dan graag reizen, dat betekent niet automatisch dat het wel meevalt met mijn klachten.
Soms gaat het goed, soms gaat het fout, dat is niet anders dan thuis.
In het geval van een vakantie kom ik in ieder geval nog eens op een andere plek. Ziek zijn in mijn eigen bed is ook zo standaard. ;)

Manlief verraste me jaren geleden, toen we nog maar net samen waren, met een weekendje weg.
Hij wist dat ik gek was op bossen en nam me mee naar de Veluwe.
Helaas hebben we geen bos gezien. Ik ben niet verder gekomen dan de hotelkamer waar ik het hele weekend voor pampus heb gelegen.

Als honeymoon zijn Manlief en ik een weekend naar Parijs geweest. De meest romantische stad ter wereld, zeggen ze.
Ik kreeg tijdens onze huwelijksnacht een pittige migraine aanval. Yep, uitgerekend die nacht. De aanval bleef ook nog eens het hele weekend om me heen hangen.
De vele medicijnen maakten een zombie van me en lieten me op elke hoek van de straat kotsen, maar ik moest en zou er iets leuks van maken.
Ondanks de ellende, wat ik helaas nog steeds kan herinneren, heb ik gelukkig ook leuke herinneringen aan dat weekend.

In Bulgarije, op mijn verjaardag, ben ik op een boot in slaap gevallen in de brandende zon. (Stom, I know!)
Ik werd wakker met dodelijke koppijn en was zo beroerd dat de bemanning me met een reddingsboot van de boot heeft laten halen. Totaal niet schaamtevol. 🙈 Al boeide het me op dat moment geen reet. 
De bemanning wilde zelfs een ambulance laten komen, wat ik niet nodig vond, ik wist wat er aan de hand was.
Helaas moesten we met een bus terug naar het hotel, een bus die 
tientallen stoppen maakte voordat het ons hotel bereikte. 

Tijdens een ‘korte’ excursie in Tunesië liet ik mijn tas achter in de touringcar waar we mee rondreisden. De tas waar mijn medicijnen inzaten. 
De excursie duurde vele malen langer dan gedacht en uiteraard kreeg ik een aanval, waardoor ik veel te laat mijn medicijnen innam.
Ik weet nog dat we op de set waren waar één van de Star Wars films is opgenomen. We kregen daar de tijd om op ons eigen houtje de omgeving te verkennen en ik ben van pure narigheid ergens op de grond gaan liggen.
Door die ervaring heb ik geleerd dat ik niet zonder medicijnen kan en ze te allen tijden bij me moet dragen. Ik weet nooit wanneer er een aanval kan opduiken.

Als we het hebben over rampzalige migraines tijdens vakanties staat de heenreis naar het prachtige Jamaica op nummer één. 
Na twee uur in de lucht kreeg ik een gigantische aanval die met geen mogelijkheid weg wilde gaan. De reis zou in totaal zo’n dertien uur duren, wat betekende dat ik nog elf uur te gaan had. 
We hadden de mazzel dat er niemand naast ons zat, waardoor we de beschikking over vier stoelen hadden en ik in ieder geval kon liggen. 
Dat was dan ook alles.

Mijn medicijnen werkten niet en slapen lukte ook niet. Er zat niks anders op dan wachten tot het over zou gaan en dat duurde akelig lang. We hadden ook nog eens een overstap op de Dominicaanse Republiek, dat was pure ellende. Het vliegtuig uit, door een overbelicht vliegveld wandelen tot we het vliegtuig weer in mochten.
Vervolgens was het nog een uurtje te vliegen tot we Jamaica zouden bereiken. 
Een vlucht van een uurtje stelt niks voor, maar in mijn geval was het rampzaliger dan wachten op het vliegveld.
Het stijgen en dalen maakte mijn maag, die al van slag was, enorm overstuur. De helse pijn, plus de nodige medicatie, hadden me na ruim tien uur al volledig uitgeput.

Reizen met migraine
CW – Supernatural


We waren er nog niet. Nadat we waren geland in Jamaica en het vliegtuig wilden verlaten kreeg ik een blackout en knuffelde nog even met de vloer van het vliegtuig om afscheid te nemen. Het personeel had de medische dienst zelfs opgeroepen, iets wat ik onzin vond, maar de stewardess zei dat het moest.
“We staan nu nog aan de grond. We mogen niet opstijgen als u niet bent gecontroleerd,” zei ze.
Ik begreep niet precies wat ze bedoelde, we waren toch op de plaats van bestemming?

Manlief legde uit dat we het vliegtuig uit wilden stappen toen ik omviel. Het vliegtuig zou terug naar Nederland vliegen en blijkbaar hadden ze de passagiers niet goed geteld, want de stewardess vroeg ons of we zeker wisten dat we er uit moesten.
Eh, ja! Ik moest er niet aan denken om weer uren in een drukcabine te moeten zitten.
Met een doek ijsklontjes voor mijn hoofd en een blikje cola liepen we door naar immigratie, waar een gigantische groep met mensen stond te wachten. Ik weet er niet heel veel meer van, maar blijkbaar zag ik er nogal beroerd uit. We werden aangesproken door medewerkers van de luchthaven die ons een andere doorgang gaven, zodat we niet in de rij hoefden te wachten. (Awesome!)

Helaas was ons geluk van korte duur. Bij de bagageband waren onze koffers nergens te vinden.
De zoektocht duurde voor mij veel te lang, mijn koffer was op dat moment het laatste wat me interesseerde. Ik probeerde ergens op een bankje te liggen, maar ik werd door beveiligers weer omhoog getrokken. Liggen was op de luchthaven niet toegestaan, zelfs niet als je dodelijke koppijn hebt.
Manlief kreeg het gelukkig voor elkaar om onze koffers terug te vinden. Het bleek dat iemand anders deze van de bagageband had gehaald en op een andere had teruggezet. (Waarom? Dat is een goede vraag.)

We hadden de vlucht overleefd met onze koffers, we hoefden alleen nog maar naar ons hotel gebracht te worden. Een busritje van een uurtje werd ons verteld.
Het cliché over Jamaica is waar, iets waar ik op dat moment niet zo blij mee was. Jamaicanen zijn zeer relaxed en lijken geen haast te kennen.
De busreis duurde bijna drie uur, ook omdat ons hotel natuurlijk als laatste aan bod kwam. Ik heb de buschauffeur een aantal keer moeten vragen om de bus aan de kant te zetten om, heel charmant, mijn ingewanden eruit te kotsen.
Voor de deur van ons hotel stortte ik helemaal in. Ik had geen greintje energie meer, ik wilde alleen maar liggen, al was het buiten op een harde vloer.

Het hotelpersoneel was geweldig, ze kwamen meteen op Manlief en mij afgelopen om ons te helpen.
Manlief checkte ons in en ik werd meegenomen naar een kantine waar ik een kop kruidenthee voorgeschoteld kreeg.
Ik heb geen idee wat ze me gegeven hebben, maar het smaakte erg goed moet ik zeggen, haha!
De hotelkamer heb ik niet eens bekeken, ik zag een bed en dat was genoeg. 
Ik ben nog nooit van mijn leven zo blij geweest om een bed te zien en ik heb dan ook geslapen als een baby.
Van deze aanval, plus de jetlag, moest ik echt even bijkomen en daarvoor zaten we op het juiste eiland. Relaxen leer je daar vanzelf wel. De rest van de vakantie verliep gelukkig goed, op wat kleine aanvallen na die gelukkig met medicatie te verlichten waren. 

En zo heeft Iedere vakantie een eigen verhaal. Op vrijwel iedere plek waar ik ooit ben geweest, heb ik plat gelegen met migraine, of mijn andere kwalen kwamen een kijkje nemen. Dat is natuurlijk alles behalve leuk, ook omdat er soms wat paniek bij komt kijken, zeker wanneer ik in een land ben waar ik de taal niet spreek en de inwoners amper Engels spreken.

Tot dusver heb ik van iedere vakantie genoten, zelfs de vakanties waarin ik me hondsberoerd heb gevoeld. Nu heb ik natuurlijk ook de mazzel om Manlief aan mijn zijde te hebben.
Ik ben altijd in afwachting of mijn lichaam zich zal gedragen. In afwachting zijn op een andere plek is soms meer dan welkom. ;)

reizen met migraine

Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Laat een reactie achter!

Gerelateerde posts