Net als velen anderen heb ik ook een bucketlist. Naast zo goed als alle landen ter wereld bezoeken, staan daar ook de cliché varianten op, zoals: parachutespringen, een kleine rol in een film, of serie bemachtigen, en mijn eigen geschreven boek, uitgegeven en wel.

Ik kan een behoorlijke bangepoeperd zijn, maar ik ben getrouwd met een thrillseeker en dat helpt om dingen te doen die buiten mijn comfortzone liggen. Gek genoeg vind ik veel van die dingen nog leuk ook.

Een paar jaar geleden zagen we op het nieuws dat ze in Brussel bij het Atomium (dat bolletjesvormige bouwwerk) een kabelbaan hadden gespannen. Ik zag lichtjes in de ogen van Manlief verschijnen en de volgende dag sprongen we in de auto naar Brussel.
Manlief kocht meteen een kaartje voor zichzelf én een kaartje voor mij met de mededeling dat het geld had gekost en ik mee moest.
(De draak! Hij weet namelijk dat dat werkt.) Ik dacht nog ‘dat doen we even’.

We werden binnendoor omhoog geleid, waardoor je niet meteen doorhebt hoe hoog het is, tot het klepje van de bovenste bol omhoog ging en ik de lucht zag.
Mijn knieën begonnen acuut de verkeerde kant op te buigen en iedere porie in mijn lijf loosde zweet. Ik wilde eigenlijk rechtsomkeert maken, maar Manlief verzekerde me dat ik het gaaf zou vinden.
De bedoeling was dat we samen naar beneden konden glijden, dus ik hield me vast aan het feit dat Manlief bij me in de buurt zou blijven.

Op het bolletje stonden twee mannen als lopendebandwerk mensen aan de kabel te haken, zodat ze naar beneden konden glijden.
Wij werden ook de bol op gehesen en vlak voor take-off kregen we te horen dat we te zwaar waren om tegelijk naar beneden te gaan. We moesten na elkaar en Manlief was al aan de kabel geklikt. Het ging zo snel dat hij nog net “Tot zo, schatje” kon schreeuwen en daar ging hij, met een rotvaart naar beneden.

En daar stond ik dan, in mijn uppie, met een zweetlijf in mijn broek te kakken. De mensen die daar werkzaam waren spraken allemaal Frans, mijn Frans komt niet verder dan indecent proposals, waardoor ik niet duidelijk kon maken dat ik bang was. Bovendien was het duidelijk dat ze geen tijd hadden voor mijn gejank.
Ik was bijna aan de beurt en zag opeens een jongetje van een jaar of twaalf half op de bol zitten. Het bleek een Britt te zijn die niet alleen van de kabelbaan af mocht, omdat hij te licht was, dus bood ik hem aan om met mij samen te gaan.

Het was voor mij een reden om me groot te houden en daarnaast was het handig omdat de jongen voor mij moest gaan zitten, waardoor hij als een soort airbag kon fungeren in het geval van een harde landing. Win-win-win situatie.
Zo gezegd zo gedaan, daar gingen we dan eindelijk.
Het is me niet bepaald gelukt om mezelf groot te houden, ik heb het uitgegild, voor zo’n vijftien seconden, want dan sta je alweer beneden.
Het was AWESOME!! Ik wilde zelfs nog een keer, wat een kick joh.

Fox – Brooklyn Nine-Nine

Ik had dit nooit gedaan als Manlief me niet had meegenomen en zo heb ik nog veel meer dingen gedaan, zoals duiken, paragliden, een vlucht gemaakt in een helikopter, raften, grotbiken, kameel gereden, en nog veel meer. Ik ben zelfs in een onderzeeër gestapt, al was dat eens, maar nooit meer.

De excursie in een onderzeeër duurde maar een uur, maar dat is best lang wanneer je geen waterheld bent. Duiken vind ik heel gaaf, maar met een groep vreemden opgesloten zitten, in een tube tandpasta, dertig meter onderwater, was way too much uit mijn comfortzone. Het was meer mijn uncomfortable zone.

Mijn slechte ervaring heeft mede te maken met een medepassagier, een zwaarlijvige kerel die de regels niet zo nauw nam.
Er werd aangegeven dat iedereen netjes op zijn plaats moest blijven zitten vanwege het evenwicht van de boot, iets waar die kerel niet naar luisterde. Hij bleef maar van de ene kant van de andere boot zwabberen en op de ramen tikken, als een idioot die nog nooit een fucking vis had gezien.

Je voelde de boot steeds meer wiebelen en ik was al in lichtelijk in paniek om opgesloten te zitten onder water en deze kerel maakte mijn paniek alleen maar erger. In gedachten zag ik de boot al op zijn kant liggen, waarbij die fucker nog steeds vrolijk naar zijn visjes aan het zwaaien was.

Ik doorzocht met mijn ogen de tube, op zoek naar de zuurstofmaskers en een nooduitgang en kon daardoor niet van de onderwaterwereld genieten. Een wereld die zoveel mooier is wanneer je duikt en daar heb je ook geen last van medepassagiers die je kunnen laten zinken.
De irritatie was van mijn hoofd af te lezen en ik had die kerel al een paar keer gezegd dat hij moest blijven zitten, maar hij luisterde niet. Toen Manlief doorhad dat ik iets zocht om die gast mee knock-out slaan verzocht hij de fucker om op zijn plek te blijven zitten en dat hielp.

Eenmaal weer terug boven water, was mijn opluchting duidelijk te merken. Het was heel gaaf om mee te maken. (Totaal niet, maar dat staat zo lullig. )
Ik weet nu hoe sardientjes in blik zich voelen en ik moet voortaan de neiging onderdrukken om alle in blik verpakte dingen te openen, omdat ik met ze meeleef.

Van alle dingen die Manlief me heeft laten ontdekken is de onderzeeër de enige negatieve ervaring, dus ik mag niet klagen.
Ik ben van mening dat je van alle ervaringen iets kunt leren, vooral negatieve ervaringen, dus dit was gewoon een lesje.

Kom eens wat vaker uit je comfortzone,
het levert je zoveel op en bevalt het niet, dan ben je alsnog een ervaring rijker. 

Share Button
Berghysterie
Een alien en een kluns - Spanning op vakantie