In de put – A part of life

In de put – A part of life

01. In de put - A part of life

Waarom zijn sommige onderwerpen zo’n taboe? In deze tijd moet alles maar perfect zijn, ons innerlijk, uiterlijk en ons leven.
Het leven is helaas niet perfect, het is een grote aaneenschakeling van ups en downs.
Wanneer je goed in je vel zit en happy bent kun je meer hebben. Wanneer je down bent is alles grijs en kan de kleinste tegenslag je volledig overstuur maken.

Ik zit momenteel in een dipje of beter gezegd mijn put. Vanuit mijn put is het lastig om dingen zonnig in te zien, maar ik ben in ieder geval niet alleen.
In mijn put ben ik in het gezelschap van allerlei enge monsters die ik daar zelf in heb gestopt. Mijn monsters zijn oude trauma’s, angsten, allerlei negatieve momenten uit mijn leven die ik heb bewaard als masochistische hobby.
Het was niet de bedoeling om mijn monsters gezelschap te houden in de put, maar gezien ik een kluns ben, hou het er maar op dat ik ben gestruikeld en verkeerd terecht ben gekomen.

Het voordeel is dat ik momenteel weer met mezelf aan de slag mag, ik ben namelijk een beetje hypocriet.
Met Proudweirdo wil ik iedereen inspireren om zichzelf te zijn, maar als iemand regelmatig moeite heeft met zichzelf dan ben ik het wel. (Deel ik dit echt? Ja!)
Het ligt uiteraard aan de dag en mijn gemoedstoestand, de ene dag is beter dan de andere. In grote lijnen ben ik tevreden met mezelf. Ik kom van ver, ik heb mezelf gehaat, dat is totaal niet meer aan de orde, maar ik heb nog wel punten waar ik aan moet werken.

Ik zie mezelf als een extraverte-introvert. Aan de buitenkant kan ik nogal hysterisch overkomen, terwijl ik van binnen wegkruip in een hoekje.
Verlegen ben ik niet, ik kan enorm genieten van gezelligheid, maar ik hou vooral van mijn alleen tijd. Dat heeft voornamelijk te maken met mijn energielevel.
Ik heb helaas niet zoveel energie. In mijn slechte dagen sta ik al op met een lege batterij. Ik wil wel heel veel, maar het lukt niet en dat frustreert.
De onderkant van de put had ik al een lange tijd niet meer gezien. Ik propte er wel van alles in, maar opruimen ho, maar. Een beetje als een zolderkast waarin je spullen jarenlang kunt bewaren zonder naar om te kijken.

Ik heb het afgelopen jaar een poging gedaan om beter voor mezelf te zorgen, maar helaas miste ik de nodige discipline om het vol te houden en viel snel terug in mijn oude patronen.
Mijn lichaam spaart kwalen. Chronische varianten waar ik al jaren een vreemde relatie mee heb, zoals migraine, fibromyalgie, artrose, pcos, mastopathie en spijsverteringsklachten. Maar mijn sadistische bucketlist lijkt steeds langer te worden. Terugkerende spit en slijmbeursontstekingen of ontstekingen op plekken zoals mijn baarmoeder, borsten en nu voor de tweede keer mijn evenwichtsorgaan. Het syndroom van Tietze waar ik ook al weken mee stoei is een nieuwkomer, een zeer vervelende nieuwkomer.

in de put
CW – Supernatural


Mijn kwalen zijn een dagtaak, het is zeer vermoeiend en soms is het gewoon even teveel voor mijn psyche.
Als het mij teveel word trek ik mezelf terug in mijn schulp en wanneer ik er weer aan toe ben kom ik er weer uit en ga ik weer verder waar ik gebleven was. 
Een soort struisvogeltechniek, wat ik jarenlang heb vol kunnen houden.

Zo heb ik veel van mijn narigheid in mijn put/zolderkast gepropt en ben na een dipje weer verder gegaan met mijn leven tot de kast iets te vol werd.
De boel klapte open en ik werd bedolven door mijn rotzooi. Mijn paniekaanvallen namen toe, helaas geen komische, en in mijn slaap werd ik geterroriseerd door nachtmerries, waardoor mijn vermoeidheid veranderde in uitputting.
Mijn huisarts had al eerder medicatie voorgesteld, een antidepressivum wat pijnverlichting kan geven aan patiënten met fibromyalgie.
Ik ben niet tegen antidepressiva, ik heb het jaren geslikt, maar voor mij voelde het als een stapje terug. Ik weigerde de keren hiervoor dan ook koppig tot de kast open brak. Als die medicijnen de boel dragelijker kunnen maken, lichamelijk en geestelijk, waarom zou ik het niet doen?

Ik werd wel gewaarschuwd dat ik er in het begin heftig op kan reageren en ik word daarom extra in de gaten gehouden.
De waarschuwing was niet voor niets. Ik ben momenteel een soort klit van kerstverlichting, waarbij elk lampje voor een emotie staat.
Mijn emoties zitten in de knoop en tegelijkertijd voel ik eigenlijk niks. Ik ben een beetje afgestompt, wat nu wel even fijn is.
Normaal gesproken voel ik teveel, ik ga constant over mijn grenzen en vergelijk mezelf met anderen.
Ik ben een ster in vermommingen en weet voor iedere gelegenheid het juiste masker te dragen, waardoor ik mezelf deels weet te verstoppen.
Door mijn put (en wellicht de medicatie) ben ik mijn maskers kwijtgeraakt en dat voelt een beetje bloot.

Ik ben open en eerlijk, maar ik woog wel goed af wat ik wilde delen en waarom. Mijn blogs over migraine schreef ik niet alleen voor mezelf, maar voor alle migraine patiënten. Mijn klunzige acties deel ik zonder schaamte om anderen even te laten lachen, waarom deel ik de rest dan niet?
Dat heeft voornamelijk met mijn onzekerheid te maken en wellicht omdat het confronterend is.
Dit is ook een reden waarom ik mijn podcast nog niet heb afgemaakt, naast het feit dat ik grotendeels plat heb gelegen.
In mijn podcast vertel ik het verhaal achter Proudweirdo. Wat Proudweirdo voor mij betekent. Het is namelijk meer dan alleen een blog, mijn levensverhaal zit erachter.

Ik wil mensen uiteraard nog steeds inspireren om zichzelf te zijn, ik moet het alleen zelf nog even waarmaken.
Het leven schijnt een reis te zijn waarin je over allerlei drempels moet stappen, kleine obstakels of de muur van een put. ;)
Ik neem jullie gewoon mee op mijn reis. De eerste drempel ben ik al overheen door het publiceren van dit blog, hopelijk ben ik daarna ook zo moedig om de podcast te delen.

Het leven is helaas niet altijd zonnig, maar na regen komt zonneschijn zeggen ze.
Kom maar op met die zon dan!

in de put

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Dit bericht heeft 2 reacties.

  1. Proudweirdo

    Hihi! Zo lief! Ik moet het alleen zelf nog gaan geloven.. ;)

  2. Marjan

    Een echte schrijfster, ik zei het toch!?⭐⭐⭐⭐

Geef een reactie

Gerelateerde posts

Gerelateerde posts