The Baltic Sea Circle – On the road deel 2

The Baltic Sea Circle – On the road deel 2

Op avontuur voor migraine

 

Ik ben nog niet helemaal gewend aan bloggen op mijn tablet, maar het is toch gelukt om er één uit te knallen.
Over wennen gesproken, de hele dag op mijn kont zitten en geen bal uitvoeren is ook wennen. Het ging dan ook verbazingwekkend goed, zo goed dat ik me opeens schuldig begon te voelen. Deze rit rijden we voor migraine awareness, waarbij ik mezelf als voorbeeld heb neergezet.
Hoe kon ik me tijdens een vermoeiende rit opeens goed voelen? En waarom gebeurt dat thuis zo weinig?

Ik weet dat er mensen zijn die niet begrijpen dat ik deze rit maak en dat snap ik ook nog eens. De afgelopen maanden heb ik mezelf ook regelmatig afgevraagd of het niet teveel zou zijn, maar in het kader van awareness wilde ik doorzetten. Daarnaast wordt mijn leven al teveel bepaald door mijn aandoening(en), er zijn grenzen. Tijdens onze eigen vakanties stoppen mijn klachten ook niet, waar ik ook ben geweest de migraine achtervolgde me.

Voor vertrek ging het niet helemaal lekker. Ik kreeg de ene na de andere aanval en ook nog eens een keel- en dubbele oorontsteking.
Alsof ik zonder extra gedoe nog niet gestresst was.
Vanaf het moment van vertrek ging het aardig goed, wat best vreemd was. Ik heb wel hoofdpijn gehad wat net aan het randje zat, maar wat gelukkig weer zakte. Tot we de boot naar de Lofoten (Noorwegen) namen..

We waren redelijk bijtijds waardoor we zo’n twee uur moesten wachten tot de boot zou vertrekken en dan was het nog hopen op een plekje, omdat we niet hadden gereserveerd. Mijn hoofd zeurde al, maar ik hoopte dat het wel over zou gaan.
Het vervelende met migraine is dat je nooit weet of het wel of niet door gaat zetten. Ook qua medicatie is het oppassen dat je het niet te vaak gebruikt.
Ik probeer altijd op te letten, maar soms kan ik niet anders, dan wil ik er alles aan doen om de pijn te stoppen.

Deze keer was ik veel te laat met mijn medicijnen en ik wilde mezelf niet laten kennen door te gaan liggen.
Er stonden flink wat andere teams om ons heen en al heb ik met veel dingen dikke schijt, dat heb ik niet met alles.
Toen ik dan eindelijk ging liggen was het al te laat.. De bitch met de ijspriem zat al in mijn hoofd en sleurde mijn ingewanden lekker mee.

Op avontuur voor migraine

Ik hoopte dat mijn pillen zouden aanslaan, maar na zo’n drie kwartier reden we de boot op en ik was nog steeds beroerd. 
Ik lag achterin de auto en Manlief liet me liggen. Hij legde mijn telefoon naast me neer, zodat ik kon bellen in geval van nood en hij zou later bij me komen kijken.
Na een uur of wat werd ik misselijk wakker en ik moest vreselijk nodig plassen.
Ik was gedesoriënteerd, ik lag in een auto op een boot en de beweging was goed voelbaar, wat geen fijn gevoel was moet ik erbij zeggen.
Toen ik Manlief probeerde te bellen kwam ik erachter dat ik geen bereik had, daarom klom ik de auto uit om op zoek te gaan naar een uitgang.

Ik mocht daar eigenlijk niet zijn. Het zag er dan ook naar uit dat de boel was afgesloten, ik kreeg geen deur open.
Het was eng stil en mijn blaas en ik begonnen langzaam in paniek te raken. Ik heb een aantal deuren geprobeerd te openen, maar tevergeefs.
Bij een laatste deur zat een knop die ik als een idioot heb staan indrukken en bij een geluk vloog hij open. De deur gaf toegang tot een lift, waar ik niet dol op ben (zoals veel dingen), maar ik had geen andere keuze.

Bij toeval stapte ik uit de lift waar Manlief op dat moment net naartoe kwam lopen. Hij wilde weten of ik in orde was, hij had ook gemerkt dat er geen bereik was en dat het benedendek zo goed als afgesloten was.
Onze begroeting was niet heel romantisch te noemen. Ik vervolgde meteen mijn weg naar een toilet waar ik niet alleen mijn blaas leegde, maar ook mijn maag.
Na het knuffelen met de toiletpot wilde ik perse even zien waar we waren. Ik baalde er echt van dat ik juist tijdens de boottocht beroerd was, ik was zo benieuwd naar het uitzicht. Manlief maakte vlug een foto van ons samen als bewijs dat we op de boot waren geweest en daarna heb ik geprobeerd om te slapen, op de schouder van Manlief deze keer.

Ik voelde me ellendig, ik vroeg me af waar ik aan was begonnen en wilde stiekem heel graag naar huis. Als ik ziek ben wil ik dat altijd.
Eenmaal weer op het vaste land begon ik mezelf gelukkig langzaam weer beter te voelen. Voor mijn doen was dit een redelijk korte aanval, maar iedere aanval is er één teveel. Mijn schuldgevoel van het ‘goed voelen’ is in ieder geval verdwenen.

Ik wilde deze rit met iedereen delen, vandaar de video’s op Facebook. Multitasken zit helaas niet in mijn optiepakket en schrijven tijdens het rijden werkt voor geen meter, dus ik moest iets anders verzinnen.
Het werd vloggen, hetgeen waar ik wel een cursusje voor kan gebruiken, maar het werkt om even een update te geven. Nu heb ik verteld dat mijn hoofd soms niet blij was, maar tijdens mijn aanval wilde ik mezelf echt niet filmen. Om de aanval wel te laten zien heeft Manlief de foto’s gemaakt die je hier ziet.
Momenteel gaat het weer aardig en ben ik zooo blij om dit allemaal mee te maken. Al zit het soms even tegen, dat zit het thuis ook, daarnaast heb ik natuurlijk mijn rots aan mijn zijde, zonder hem had ik het niet aangedurfd.

Deze trip is nu al onvergetelijk en al heb ik het soms zwaar, ik mag het toch maar meemaken.

Op avontuur voor migraine

Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Laat een reactie achter!

Gerelateerde posts