Hoogtevrees

Manlief en ik zijn gek geworden op reizen. Het maakt niet uit waar we heen gaan. onze vakanties zijn altijd super, dankzij mijn relaxte man, bij wie ik me altijd veilig voel. Al wordt dat veilige gevoel soms nog wel eens uitgedaagd..

Vliegen is niet mijn hobby, ik stap een vliegtuig in omdat het een ideale manier van reizen is, dat ik elke vlucht nog steeds om mijn mammie jammer moeten we dan maar voor lief nemen.

Een paar jaar geleden gingen we met de auto op vakantie, bestemming Oostenrijk. De enige berg die ik ooit in real life had gezien was de Atlas in Tunesië (Nemencha gebergte om preciezer te zijn, een uitloper van de Atlas), waar ik op slag verliefd op was geworden.
Ik had er op dat moment geen erg in dat ik ergens hoog in de lucht over een stuk gesteente liep, dat zou dit keer iets anders verlopen.

De reis verliep lekker en eenmaal aangekomen in Oostenrijk keek ik mijn ogen uit. Ik schreeuwde als een blije kleuter “Wauw!” bij elke berg die we tegenkwamen, vaak dus.
We verbleven in een pension in Ehrwald met uitzicht op de hoogste berg van Duitsland, de Zugspitze, een berg van bijna drie kilometer hoog. Heel indrukwekkend.

De eerste dag trokken we meteen de wandelschoenen aan we wilden de Zugspitze op. De berg was, net zoals alle andere, voorzien van een kabelbaan/ liftje, maar wij hadden begrepen dat het mogelijk was om de route te lopen. Eenmaal bovenaan konden we dan weer een lift terug naar beneden nemen.

Het eerste uur verliep de hike lekker, het was her en der flink stijl, maar best goed te doen, tot we de bordjes niet helemaal meer begrepen.
Manlief heeft een uitstekend oriëntatie vermogen, als hij de weg kwijt is dan klopt er iets niet.
Zoeken had geen zin, dus we vroegen aan een stel wandelaars die we onderweg tegenkwamen de juiste route naar boven, deze vertelden dat we niet uitgerust waren om boven te komen. We wilden de gok niet nemen en zijn weer terug gelopen en hebben de kabelbaan naar boven genomen, waar al gauw duidelijk werd dat de wandelaars gelijk hadden, we waren inderdaad niet uitgerust voor een klim.

Eenmaal op de berg kwam ik erachter dat ik een heftige vorm van hoogtevrees heb. Ik genoot van het uitzicht van een afstandje en met bibberende benen.
De Zugspitze is een mega toeristische attractie,  je weet dat je op een berg staat, maar door het panoramaterras en bijhorende hekken voelde ik me redelijk veilig. Het was vooral het zicht van sneeuw waardoor ik me besefte dat ik me ergens zeer hoog bevond.

Mijn enthousiaste thrillseeking man had nergens last van. Hij had het enorm naar zijn zin en had mijn spanning nog niet helemaal door, maar bij een volgende berg die iets minder toeristisch was kon hij er niet omheen.
Deze bewuste berg keek uit op de Zugspitze, alleen was deze niet voorzien van hekken, waardoor mijn veilige gevoel nergens te bekennen was.

Mijn bibberbenen verergerden en nodigden een paniekaanval uit en geen lichte vorm, ik gedroeg me als een losgeslagen mafkees. Ik had het gevoel alsof ik kilometers boven de grond stond op een klein, dun loopplankje waar ik elk moment vanaf kon duikelen, de afgrond in. Ik vertrouwde mijn wiebelbenen niet meer en probeerde kruipend verder te komen.

Manlief kijkt me wel vaker vreemd aan, maar nu keek hij me aan alsof ik een compleet vreemde was. Ik vervolgde kruipend en compleet over mijn toeren het pad, waar we wandelaars tegenkwamen en Manlief schaamtevol voor mij uit liep.
Ergens is het vreemd dat er geen reddingsteam poolshoogte is komen nemen, het moet er bizar uitgezien hebben.
Manlief heeft me naar de lift gesleept en eenmaal weer met beide benen op de grond was ik vol verbazing over hetgeen er net was gebeurd, de paniek was compleet verdwenen.

Hoogtevrees

CW – Supernatural

Met een weekpas voor de liftjes konden we deze onbeperkt gebruiken. Ik wilde de berg weer op, het sloeg nergens op wat er was gebeurd, ik snapte er niks van. We gingen weer terug de berg op waar Miep Paniek weer tot leven kwam, er was geen land met me te bezeilen. Manlief deed zijn best om me aan het wandelen te krijgen, maar halverwege plakte ik mezelf tegen een wand aan, ik durfde geen stap meer te zetten en vroeg Manlief om een helikopter te regelen om mij weer beneden te krijgen.

Mijn arme man, een avonturier in hart en nieren, zat opgescheept met een hysterische vrouw, niet de avonturen die hij hoopte te beleven. Beschermend als hij is bleef hij aan mijn zijde en probeerde me te kalmeren, wat helaas pas lukte toen we weer beneden stonden.
’s Avonds ben ik onderzoek gaan doen naar hoogtevrees, voornamelijk hoe je er vanaf kunt komen.

De volgende dag wilde ik een nieuwe poging wagen, ik ben redelijk koppig en wilde mezelf niet laten kennen.
Ik was klaar om opnieuw de berg op te gaan, deze keer met een lijstje tips.
Bovenaan begon hetzelfde riedeltje weer, bibberbenen, doemscenario’s en algehele paniek. Ik begon met de eerste tip, zingen.
Mijn zangstem kan lawines veroorzaken, dus dit maakte me niet bepaald rustig, muziek via mijn telefoon afspelen hielp ook niet, ik bleef hysterisch.

Ik was voornamelijk bang om elk moment van de berg af te flikkeren, daarom kwam Manlief op het idee om naar beneden te wandelen, om te laten zien dat het niet zomaar mogelijk is om naar beneden te vallen.
We waren met twee liftjes omhoog gekomen, de eerste bracht je halverwege de berg en de tweede bracht je naar de top. De bedoeling was om naar het eerste liftje te lopen en vanaf daar het laatste liftje naar beneden te pakken. Manlief pakte mijn hand vast en nam me, voor mijn gevoel, mee de afgrond in.

Het eerste stuk liep ik nog steeds huilend achter hem aan, maar na een kwartiertje was ik zowaar gestopt met huilen. Niet alleen omdat ik langzaam aan het uitdrogen was, maar omdat ik echt rustiger werd, ik begon zelfs te genieten van de omgeving.
We hadden al een flink stuk gewandeld en het liftje naar beneden kwam langzaam in zicht, maar het zag er erg stil uit. We waren veel te laat, het liftje was al gesloten. Nu moesten we het hele eind naar beneden lopen.

De paden lopen om de berg heen en zijn kilometers lang. De schemer kwam er aan, daarom moesten wat vaart maken, gezien het afgeraden wordt om in het donker de bergen en de bossen te bewandelen vanwege wilde dieren die je tegen kan komen en alsof dat nog niet genoeg was kwam er ook nog onweer op ons af. De ergste hoogtevrees was ik ondertussen kwijt, ik had nu andere angsten.

We besloten wat stukjes af te snijden en regelrecht door de bossen te wandelen, of meer glijden.  Ik heb even gedacht dat dit avontuur een manier was van Manlief om mij niet alleen van mijn hoogtevrees af te helpen, maar ook van mijn extra kilo’s.
Het heeft ons ruim drie uur gekost om beneden te komen, maar we kwamen beneden met wat schrammetjes en wat blaren, maar wel levend.

De rest van de vakantie hebben we goed op de openingstijden van de liften gelet, zodat we niet nog eens in zo’n situatie terecht zouden komen, maar het mooiste is dat ik niet meer heb gehuild bovenaan een berg. (Deze vakantie althans.. )
De stress was er nog wel een beetje, maar meer op de achtergrond en vooral in de buurt van een afgrond, dus het was belangrijk om vooruit te blijven kijken.

Hoogtevrees is iets heftigs en niet te bevatten. Ik vecht er nog steeds tegen, maar het lijkt langzaamaan steeds beter te gaan.

Deze vakantie was weer rijk aan onvergetelijke (en wat hysterische) ervaringen
en ik had het voor geen goud willen missen. 

Hoogtevrees

Share Button
De comfortzone en de bucketlist