Hoogtevrees

Manlief en ik zijn gek geworden op reizen. Het maakt niet uit waar we heen gaan, onze vakanties zijn altijd super. Vooral dankzij mijn relaxte man, bij wie ik me altijd veilig voel. Al wordt dat veilige gevoel nog wel eens uitgedaagd..
Vliegen is niet mijn hobby. Ik stap een vliegtuig in omdat het een ideale manier van reizen is. Dat ik elke vlucht nog steeds om mijn mammie jammer moeten we maar voor lief nemen.

Een paar jaar geleden gingen we met de auto op vakantie, bestemming Oostenrijk.
De enige berg die ik ooit had gezien was de Atlas in Tunesië. Nemencha gebergte om preciezer te zijn, een uitloper van de Atlas, waar ik op slag verliefd op was geworden. Ik had er op dat moment geen erg in dat ik ergens hoog in de lucht over een stuk gesteente liep. Dat zou dit keer iets anders verlopen.

Eenmaal aangekomen in Oostenrijk keek ik mijn ogen uit en schreeuwde als een blije kleuter “Wauw!” bij elke berg die we tegenkwamen. 
We verbleven in een pension in Ehrwald met uitzicht op de hoogste berg van Duitsland, de Zugspitze. Een berg van bijna drie kilometer hoog.
De eerste dag trokken we meteen de wandelschoenen aan we wilden de Zugspitze op. We hadden begrepen dat het mogelijk was om de route te lopen, eenmaal bovenaan konden we dan weer met een liftje/kabelbaan naar beneden.

Het eerste uur verliep de hike lekker, het was her en der wat stijl, maar goed te doen tot we de bordjes niet helemaal meer begrepen.
Manlief heeft een uitstekend oriëntatie vermogen, als hij de weg kwijt is dan klopt er iets niet.
Zoeken had geen zin, daarom vroegen we aan een stel wandelaars die we onderweg tegenkwamen de route naar boven. Deze vertelden dat we niet goed uitgerust waren om boven te komen. We wilden de gok niet nemen, we zijn weer terug gelopen en hebben de kabelbaan naar boven genomen.

Eenmaal op de berg kwam ik erachter dat ik een heftige vorm van hoogtevrees heb. Ik genoot van het uitzicht op een afstandje en vooral met bibberende benen.
De Zugspitze is een mega toeristische attractie, je weet dat je op een berg staat, maar door het panoramaterras en bijhorende hekken voelde ik me redelijk veilig. Het was vooral het zicht van sneeuw op de toppen waardoor ik me besefte dat ik me ergens zeer hoog bevond.
Mijn enthousiaste thrillseeking man had nergens last van. Hij had het enorm naar zijn zin en had mijn spanning nog niet helemaal door, maar bij een volgende berg die iets minder toeristisch was kon hij er niet omheen.

De bewuste berg keek uit op de Zugspitze, alleen was deze niet voorzien van hekken, waardoor mijn veilige gevoel nergens te bekennen was.
Mijn bibberbenen verergerden en nodigden een paniekaanval uit en geen lichte vorm. Ik gedroeg me als een losgeslagen mafkees, omdat ik het gevoel had elk moment de afgrond in te duikelen. Het pad leek op een klein, dun loopplankje en mijn wiebelbenen vertrouwde ik ook niet meer, daarom probeerde ik om kruipend verder te komen. Manlief kijkt me wel vaker vreemd aan, maar nu keek hij me aan alsof ik een compleet vreemde was. 
Ik vervolgde kruipend en compleet over mijn toeren het pad, waar we wandelaars tegenkwamen en Manlief schaamtevol voor mij uit liep.
Ergens is het vreemd dat er geen reddingsteam poolshoogte is komen nemen, het moet er bizar uitgezien hebben.

hoogtevrees
CW – Supernatural


Manlief heeft me uiteindelijk naar de lift gesleept en eenmaal weer met beide benen op de grond was ik vol verbazing over hetgeen er net was gebeurd.
De paniek was compleet verdwenen.
Ik wilde de berg meteen weer op, we waren gekomen om te hiken in de bergen en dat wilde ik niet zomaar opgeven.
Bovenaan kwam Miep Paniek helaas weer opnieuw tot leven. Er was geen land met me te bezeilen. Manlief deed zijn best om me aan het wandelen te krijgen, maar halverwege het pad plakte ik mezelf tegen een wand aan. Ik durfde geen stap meer te zetten en vroeg Manlief om een helikopter te regelen.

Mijn arme man, een avonturier in hart en nieren, zat opgescheept met een hysterische vrouw. Het was niet het avontuur wat hij hoopte te beleven.
Beschermend als hij is bleef hij aan mijn zijde en probeerde me te kalmeren, wat helaas pas lukte toen we weer beneden stonden.
’s Avonds ben ik onderzoek gaan doen naar hoogtevrees, voornamelijk hoe je er vanaf kunt komen.
Ik was niet van plan om het er zomaar bij te laten zitten en de volgende dag waagden we een nieuwe poging.
Deze keer was ik voorbereid. Ik had een lijstje met tips bij me voor het geval mijn paniek weer geactiveerd zou worden.

Bovenaan begon hetzelfde riedeltje weer, bibberbenen, doemscenario’s en algehele paniek.
Ik begon met de eerste tip, zingen en bedacht me dat mijn zangstem in staat is om lawines te veroorzaken.
Er lag geen sneeuw, maar het maakte me ook niet rustig. Muziek afspelen met mijn telefoon hielp ook niet, mijn hysterie weigerde om weg te gaan.
Ik was voornamelijk bang om van de berg af te flikkeren, daarom kwam Manlief op het idee om naar beneden te wandelen, om te laten zien dat het niet zomaar mogelijk is.

We waren met twee liftjes omhoog gekomen, de eerste bracht je halverwege de berg en de tweede bracht je naar de top.
De bedoeling was om naar het eerste liftje te lopen en vanaf daar het laatste liftje naar beneden te pakken.
Ik ging akkoord met het voorstel en Manlief pakte mijn hand beet en nam me, voor mijn gevoel, mee de afgrond in.
Het eerste stuk liep ik nog steeds huilend achter hem aan, maar na een kwartiertje was ik zowaar gestopt met huilen. Niet alleen omdat ik langzaam aan het uitdrogen was, maar omdat ik echt rustiger werd. Ik begon zelfs te genieten van de omgeving.

We hadden al een flink stuk gewandeld. Het liftje naar beneden kwam langzaam in zicht, maar het avontuur was niet zomaar over. Het liftje zag er heel stil uit.
We waren veel te laat, de boel was al gesloten. Hierdoor moesten we het hele eind naar beneden lopen. 
De paden lopen om de berg heen en zijn kilometers lang. De schemer kwam er aan, daarom moesten wat vaart maken, gezien het afgeraden wordt om in het donker de bergen en de bossen te bewandelen vanwege wilde dieren. Alsof dat nog niet genoeg was kwam er ook nog onweer op ons af.

De ergste hoogtevrees was ik ondertussen kwijt, ik had nu andere angsten.
We besloten wat stukjes af te snijden en regelrecht door de bossen te wandelen, of meer glijden.
Ik heb even gedacht dat dit avontuur een manier was van Manlief om mij niet alleen van mijn hoogtevrees af te helpen, maar ook van mijn extra kilo’s.
Het heeft ons ruim drie uur gekost om beneden te komen, met wat schrammetjes en wat blaren, maar wel levend.

De rest van de vakantie hebben we goed op de openingstijden van de liften gelet, zodat we niet nog eens in zo’n situatie terecht zouden komen.
Het mooiste is vooral dat ik niet meer heb gehuild bovenaan een berg. (Deze vakantie althans. 🙈)
De stress was er nog wel een beetje, maar meer op de achtergrond. Ik had er vooral last van in de buurt van een afgrond, dus het was belangrijk om vooruit te blijven kijken. Hoogtevrees is iets heftigs en niet te bevatten. Ik vecht er nog steeds tegen.

Deze vakantie was weer rijk aan onvergetelijke ervaringen
en ondanks de paniek had ik het voor geen goud willen missen.

Hoogtevrees

Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Laat een reactie achter!