Madeira – Portugees Paradijs

Madeira heeft al mijn verwachtingen overtroffen. We hebben een fantastische vakantie gehad en mijn pijnlijke souvenirs veranderen daar niets aan.
Foto's van het eiland Madeira, een prachtig paradijs (Madeira - Portugees paradijs)

Mike wist me te verrassen met een vakantie naar Madeira! 🥰 Het stond al even op mijn bucketlist en heeft al mijn verwachtingen weten te overtreffen. Bloemeneiland, het Hawaii van Europa, het land van de eeuwige lente, deze namen passen allemaal. 
Madeira is onderdeel van een Portugese eilandengroep in de Atlantische Oceaan. Het is niet groot, maar wel ontzettend veelzijdig. Prachtige kliffen, kiezelstranden, bossen en bergen. 

De temperatuur is vrijwel het hele jaar stabiel, zo tussen de 16 en 22 graden. In de wintermaanden is er alleen grotere kans op regen. 
Wij kwamen precies in een goede periode, droog en warm na een koude regenachtige periode. 
Bij aankomst op het vliegveld werden we begroet met wat zachte, warme regen en een mooie regenboog. Een kwartiertje met de taxi en we stonden onder een strak blauwe lucht. 
Warmte, zonlicht en palmbomen. Dit hadden we nodig en ik voelde me dan ook meteen thuis.

De eerste dag was ik gaar van het reizen en de naweeën van een zware griep, maar de tweede dag gingen we er meteen op uit om de omgeving te verkennen. We huurden een auto en genoten van alle uitzichten. Groene bergen, gekleurde bloemen, steile kronkelweggetjes, bossen en ruige kliffen.
Onze eerste hike maakten we naar de top van Pico Arieiro, de één-na-hoogste berg van Madeira. Het weer was wisselvallig, maar de temperatuur was prima. We kozen voor de makkelijkste route en eenmaal boven waren we daar blij om. Het uitzicht viel namelijk nogal tegen, we zaten middenin een wolk. 😂

Gelukkig maakte de hike naar Pico Ruivo, de hoogste berg van Madeira, alles goed. Voor het eerst in mijn leven had ik geen greintje last van hoogtevrees. Ik genoot van het uitzicht dat iedere paar meter leek te veranderen. Het laatste steile stuk omhoog vond ik wel pittig.
Mijn pas-opgebouwde-conditie was door de griep achteruit gegaan en mijn nog-steeds-snotneus werkte ook niet mee. Wandelen in de bergen is toch andere koek dan wandelen in plat Nederland. 
Ik had wat korte pauzes nodig, maar we wisten de top te bereiken. Ook hier was het een beetje mistig, maar er was gelukkig nog enig uitzicht. 

Na rijden en wandelen verkenden we de bossen van Madeira te paard, samen met een gids en een ander stel. Mike reed op Verdi een hengst die graag vooraan liep. Venus, de makke merrie waar ik op reed, sjokte juist achter de groep aan, lekker op haar gemak. Het dier paste perfect bij me. 
De bossen op Madeira zijn prachtig om te zien, maar ook de andere zintuigen worden geprikkeld. De geur van verse laurier gemixt met een vleug eucalyptus ruik je overal. Niet zo gek, want op Madeira is het grootste laurierbos ter wereld te vinden. 

Het werd uiteindelijk tijd voor wat meer actie. Canyoning stond al heel lang op Mike zijn bucketlist en gezien er op Madeira zo’n 150 verschillende canyons te vinden zijn was dit de ideale plek. Met canyoning loop, zwem, glijdt, klim en abseil je door een (rivier)kloof. Wij gingen door de Ribeiro Frio (Koude rivier), een route die alleen in de winter toegankelijk is, omdat het zomers vrijwel droog staat. Door afzeggers werd het een privétour en dat maakte het extra bijzonder. Voor een aantal uur waanden we ons middenin de ruige, prachtige natuur van Madeira. 

Mike paste perfect bij onze gidsen, de Portugese Vítor en Nederlandse Hidde. Ik was voornamelijk een vorm van entertainment met mijn gekluns. Bewegen door water, over glibberige rotsen en stenen, was niet zo makkelijk als het leek. Het tempo zat er flink in en de mannen bijhouden vond ik een beste opgave. Ik ben zeker twintig keer onderuit gegaan met uiteraard het nodige lawaai en gegiebel. Ik had serieus een drie uur durende fail-video op kunnen nemen. Gelukkig bood het pak dat we droegen goede bescherming waardoor het slechts bij wat blauwe plekken bleef. (Iemand: Maak dagelijkse kleding van dat materiaal, please! 🙌🏽)

Niet alleen Mike vond dit een hele gave ervaring, ik ook! Met canyoning kom je op prachtige plekken die op andere manieren nauwelijks bereikbaar zijn. Het is tevens een mega-full-body-workout. De volgende dag voelde ik spierpijn in iedere vezel van mijn lichaam. Ik was blij dat we een rustdag gepland hadden. Een stranddag was precies wat we nodig hadden. 
Op Madeira zijn weinig tot geen natuurlijk zandstranden, maar bij ons in de buurt lag een aangelegd strand met geïmporteerd zand uit de Sahara. We vermaakten ons prima, even niets doen. Alleen het zonnetje bleek iets sterker dan onze zonnebrand. Yep, zelfs ik was rood. 🙈

Onze laatste excursie verliep iets anders dan de bedoeling was. Ik dacht dat na canyoning mountainbiken ook moest lukken. Dat was niet het geval! 🤣 
Het was niet zomaar mountainbiken, maar
survivallen op een fiets. Het was zoveel ruiger dan ik had verwacht.
Smalle paadjes
, steil naar beneden met her en der flinke keien waar je overheen moest springen. Zonder fiets vind ik springen al lastig. De eerste val was dan ook te verwachten en dat deed me wel besluiten om de trails te verruilen voor een simpelere route.
Mike kon zichzelf uitleven met een paar andere daredevils. Een stuk verderop 
kwamen we elkaar weer tegen op een asfaltweg, waar Mike en ik een stukje naast elkaar reden. En daar ging het fout.. Onze idioot brede sturen kwamen te dicht bij elkaar in de buurt en wilden graag knuffelen..  

Mike weet hoe hij moet vallen. Gek genoeg weet ik het nog steeds niet. 🤣 Het ging zo freaking snel. Ik raakte de controle kwijt en ben met mijn knie op het asfalt terechtgekomen en nog een stukje doorgeschoven. Ik heb het echt even uitgeschreeuwd en dacht dat mijn knie volledig aan gruzelementen lag, maar ik wist ‘m uiteindelijk enigszins te bewegen. De boel leek niet gebroken, alleen gekneusd en flink geschaafd. 
Ik weigerde om met een busje opgepikt te worden, want iets met koppigheid. 🙈 Bovendien is blijven bewegen vaak het beste. Ik heb de route af weten te maken, door enkel te blijven zitten op de fiets. Wat gelukkig mogelijk was, omdat het zo ongeveer één lange weg bergafwaarts was.  

Een paar uur later was mijn knie veranderd in een pompoen met een brandend gat. Het was pijnlijk en ik baalde.
Ik had graag nog een mooie hike wilde maken, maar
 ik was vooral opgelucht dat ik al mijn onderdelen nog had en dat ze intact waren.
Breuken blijken geregeld voor te komen met
 deze excursie. We hadden ook mazzel dat het aan het eind van de vakantie was gebeurd. 
Ik wil gerust nog wel eens mountainbiken, maar dan laat ik me beter informeren en regel voor de zekerheid alle soorten valbeschermers die er zijn. 😄

De laatste dag spendeerden we in het hotel, waar een beest met een angel mijn voorhoofd nog even liet matchen met mijn knie.
Gelukkig heb ik geen allergische reactie gekregen, alleen een pijnlijk ei. H
eck, wat was dat een gemeen gevoel zeg! 
Madeira was fantastisch! Ja, zelfs na wat pech. Mike maakte zich stiekem wat zorgen hoe ik eraan toe zou zijn wanneer we langer zouden blijven.
Ik had het niet erg gevonden om nog een week of zelfs een paar maanden te blijven. Er is zoveel te doen en te zien, maar normaal kunnen lopen is wel een vereiste. In de toekomst keer ik graag nog eens terug. 

Ik ben nog steeds een mankepootje, maar het gaat iedere dag beter. 
On-the-bright-side, ik
 heb nu alle tijd om te schrijven. 😉

I've got a good case of wanderlust (Portugees paradijs Madeira)

Share the weirdness

Tags: /

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde posts