groepsverschuttingen

CW – Supernatural

Ik ben een teamplayer, maar werk het liefst in mijn eentje, voornamelijk omdat ik in groepsverband binnen een paar seconden al om word gedoopt tot groepsidioot en in de meeste gevallen begrijp ik dat ook nog eens.

Zo’n tien jaar geleden, toen mijn jeugd nog zichtbaar was, hoopte ik ooit op een modellen carrière, wat duidelijk nooit gelukt is, maar ik heb wel wat leuke fotoshoots mee mogen maken. Waaronder één in Brussel, waarbij ik gefotografeerd werd door diverse fotografen uit heel Europa, in een super gaaf gebouw. Tour & Taxis.

Helaas had de haarstyliste en visagiste een paar dagen voor de shoot afgezegd, maar dat was geen probleem, als oud-haarstyliste wist ik mezelf wel te verbouwen.
Zo gezegd zo gedaan, na een korte kennismaking verdween ik met een hutkoffer met spullen naar een toilet. Bij terugkomst werd ik verrast door het aanzien van een lege hal. De groep was verdwenen en ik had geen idee waar naartoe. Ik zocht mijn weg door het pand en vond de groep in een ruimte die afgesloten was met een glazen wand.

Met alle ogen op me gericht werd ik zenuwachtig, waardoor het even duurde voordat ik de deur vond, maar eenmaal met de deur in mijn handen kreeg ik het ding niet geopend. Ik stond een beetje kneuzig aan de deur te trekken die ik met een duw gemakkelijk had kunnen openen. Hier kwam ik pas achter nadat iemand de deur voor me opende.
Bizar genoeg zijn de foto’s van die shoot heel gaaf geworden.

Omdat ik nu toch open ben over mijn wanna-be-model-periode, het volgende is wel heel gênant te noemen.
Via mijn castingbureau kreeg ik de kans om voor de titel Miss Nederland te gaan. Achteraf vraag ik me af hoe ik ooit heb kunnen denken dat ik daarvoor geschikt zou zijn?
Het is dan ook niet zo vreemd dat ik niet ver ben gekomen, tijdens de voorrondes ging het al gruwelijk mis en ik sta er niet van te kijken als ik daarna op een zwarte lijst ben geplaatst.

De voorrondes werden gehouden in een Holland Casino in Amsterdam, wat bezaaid was met hysterische meiden, voornamelijk competitieve meiden die behoorlijk gek op zichzelf waren, maar er zaten ook wat leuke meiden tussen. Gelukkig, anders was ik al veel eerder vertrokken.

Ik ben namelijk niet zo competitief en al denken veel mensen dat alle modellen arrogant zijn, dat is echt onzin. Zo heb ik mezelf nooit bijzonder knap gevonden, maar ik durf wel te zeggen dat ik veel verschillende koppen heb. Iedere haarkleur en elk kapsel staat me, waardoor ik gemakkelijk verbouwd kan worden, daarnaast worden de meest gave foto’s gecreëerd door de fotograaf en niet het model.

Hoe dan ook in dit geval werkte het iets anders. Ik moest wat heen en weer huppelen over een podium, wat me zowaar zonder blessures lukte, maar daarna kwam er een interview. Dat was hetgeen waar ik me zorgen over maakte en dat was niet zonder reden. Praten is één van mijn talenten, maar niet voor een vierkoppige jury én een camera op mijn porum.

Ik had diverse filmpjes gekeken op YouTube, interviews met Missen, maar wellicht niet de juiste. In de filmpjes die ik had gezien kwamen de meeste missen over als leeghoofdige wereldverbeteraars. De wereld verbeteren is natuurlijk alleen maar goed, maar dat leeghoofdige had ik wat moeite mee.
Wordt dat van Missen verwacht? Is het een act? Ik had geen idee, nog steeds niet overigens, maar ik wilde mijn eigen draai aan het interview geven.

groepsverschuttingen

CW – Supernatural

Mijn eigen draai is ondertussen een soort trauma geworden. Ik weet dan ook niet meer hoe het interview exact is verlopen, maar na wat algemene vragen moest ik iets over mezelf vertellen. Rebelletje zag haar kans en het lukte me niet om haar te stoppen, daarom begon ik mijn praatje met de woorden: “Ik hou van goede doelen.”

Ik hoorde het mezelf zeggen en schreeuwde in gedachten alleen maar “WTF! WTF!”
Waarna er in mijn hoofd een soort kortsluiting plaatsvond. Ik kon alleen de echo van mijn eigen schreeuw horen, verder was mijn brein blanco.
Het lukte me dan ook niet om het gesprek een andere kant op te sturen, of überhaupt iets zinnigs te zeggen. Ik wist het zelfs nog erger te maken.
De jury vroeg me of ik zelf ook goede doelen steunde. Ik reageerde met de snelheid van het licht en noemde een organisatie die ik nog nooit van mijn leven heb gesteund.
Waarom?? Weet ik veel.

Het gezicht van de juryleden zei meer dan genoeg ‘Wat is dit voor weirdo? Hoe komt ze hier en hoe krijgen we haar weg?’
Ik heb er vast nog meer rare dingen uitgegooid, maar die komen er alleen uit onder hypnose, dit was meer dan genoeg schaamte.

Gezien ik toch over groepsverschuttingen bezig ben, heb ik nog een awkward afsluiter.
Een jaartje of wat geleden werd ik door mijn werk op cursus gestuurd. Er waren geen collega’s van mijn afdeling bij, maar dat zou de pret niet drukken.
De cursus werd gegeven op een hele gave locatie, een landgoed met diverse gebouwen.

De ochtend verliep prima tot de lunch, die uitgebreid verzorgd zou worden. Voordat we de zaal uitliepen zei ik dat ik eerst nog even naar het toilet zou gaan. Helaas heeft niemand dat gehoord en ik ben blijkbaar ook niet luidruchtig genoeg geweest, want toen ik terug kwam was iedereen weg. Normaal gesproken ben ik niet te missen in groepen, in deze dus wel.

Waar de groep naartoe was gegaan was de grote vraag. De zaal was leeg en ging op slot tot na de pauze, ik kon nog net mijn tas pakken.
Ik ben het pand doorgelopen, maar het leek zo goed als verlaten, zelfs bij de receptie zat niemand. (Horrordeuntje!)

Eenmaal buiten vroeg ik aan een paar voorbijgangers waar mijn groep kon zijn, maar deze mensen keken me alleen maar aan alsof ik gek was. Niet wetend wat ik moest doen heb ik het terrein een beetje afgespeurd en daarna ben ik maar richting de parkeerplaats gelopen, om anders maar in mijn auto te wachten, maar onderweg besloot ik toch nog één keer hulp te vragen.

Deze keer werd ik naar een kantine gestuurd, waar ik mijn hele groep achter een stel glazen ramen zag zitten. Ze hadden mij al een keer of drie heen en weer zien lopen als een kip zonder kop, maar het drong niet tot ze door dat ik op zoek was naar hen.
Helaas was de pauze ondertussen voorbij en het eten zo goed als op. Kutgroep!

Al moet ik toegeven dat ik ze enigszins dankbaar ben, ze hebben me wel weer iets gegeven om over te schrijven. ;)

groepsverschuttingen

Share Button
Valentijns..onzin