Migraine awareness

We zijn weer thuis, na achttien bijzondere dagen, waarin we ruim 10.000 kilometer hebben afgelegd.
Het was voornamelijk veel rijden, dat vonden we stiekem wel jammer.
We hadden graag wat meer tijd gehad om wat uitstapjes te maken, maar we hebben ondertussen een lijstje met steden verzameld waar we nog eens naar terug willen keren.

Om weer even terug bij het begin te beginnen.
We zijn gestart in Amsterdam en diezelfde dag nog aangekomen in Lübeck, het noorden van Duitsland.
De volgende dag hebben we de boot naar Denemarken gepakt en in Kopenhagen een ommetje gemaakt, waarna we zijn doorgereden naar Zweden.

We waren nog nooit in Scandinavië geweest en Zweden was een warm welkom. Groen, groots en vol met prachtige meren.
Ik heb maar één klacht, wat leven er daar pleuris veel muggen! We hebben meer Zweedse muggen gezien, dan Zweedse mensen.

Anyhow, als wandelende bult staken we de grens over naar Noorwegen.
Zweden was al mooi, maar Noorwegen heeft het overtroffen. Al vond ik de weggetjes op de Lofoten soms erg spannend, de uitzichten maakten alles meer dan goed. De lange stukken rijden waren hier totaal geen straf.

Na een week bereikten we het noordelijkste puntje van Europa, de Noordkaap. Ik heb het al beschreven, het is eigenlijk gewoon een berg omgetoverd tot toeristische attractie, maar het was toch bijzonder om daar te zijn.
De middernachtzon hebben we niet gezien, we waren gesloopt en hebben het nachtelijke uitje overgeslagen. We zaten al bijna een week volop in daglicht, dus we hebben niet het gevoel dat we iets gemist hebben.

Vanaf de Noordkaap was Rusland aan de beurt, naar Moermansk en Sint Petersburg. Dat hele verhaal zal ik niet nogmaals vertellen, dat kun je hier lezen.

Migraine awareness

De Noordkaap, Moermansk en Sint Petersburg

Na Sint Petersburg, waar we de tijd hebben genomen voor wat sightseeing, kwamen we weer terug in Europa. Estland, waar we de hoofdstad Tallinn bezochten. Wat een leuke stad is dat, daar hadden we nog wel wat langer willen blijven., maar de volgende Baltische staat was aan de beurt, Letland.
Helaas hebben we daar niet veel van kunnen zien.

We hadden een appartementje gehuurd mét een wasmachine, in de hoop iets van onze kleding even te wassen, gezien het na vele kampvuurtjes niet al te fris meer rook. Het appartementje zorgde voor onderdak voor een nachtje en daar was ook alles mee gezegd.
In de wasmachine leefden nieuw ontdekte organismen, maar nadat ik het apparaat op negentig graden heb laten draaien, heb ik toch een poging gedaan om iets van onze kleding te wassen.

Het apparaat stond net aan, toen de buurman aan Manlief vroeg of hij de auto even wilde verplaatsen, de auto bleek op zijn plek te staan.
Op dat moment kwam de schrik waar we stiekem al kilometers een beetje huiverig voor waren. De auto hield ermee op.
De versnellingspook bewoog alle kanten op, behalve in een versnelling.

Manlief en ik hebben beiden geen verstand van auto’s, dus we hadden hulp nodig. Via de ANWB werd er een sleepwagen geregeld die de auto kwam halen.
We hoopten stiekem dat er een monteur zou komen die meteen een kijkje kon nemen, maar die bleken ze niet te hebben. De auto zou naar een garage gebracht worden, om daar gecontroleerd te worden.

Ik had net een was gedraaid en het hele huis hing vol met ‘schone’ was. We reden natuurlijk rond met ons hele hebben en houden, waar moesten we de boel laten? Deze keer kwamen mijn vreemde acties van pas.
Ik had onze backpacks meegenomen, al had ik eerlijk gezegd geen idee waarvoor, maar op dat moment was het een uitkomst. Zo hadden we in ieder geval iets om onze kleding en toiletspullen in te bewaren.

De volgende dag hoopten we van harte dat we de juiste garage zouden vinden, de vraag was alleen hoe?
Een ander team schoot ons heel lief te hulp. Ze haalden ons op bij het appartement en brachten ons naar een garage waar onze auto al op ons stond te wachten.

Helaas betekende het niet dat de auto gemaakt was, er was nog niet eens naar gekeken.
“We hebben volgende week pas tijd.” Kregen we te horen.
Wat???
Manlief kreeg het voor elkaar om de monteurs in ieder geval zo ver te krijgen om ze naar de auto te laten kijken. Zo kwamen ze er al snel achter dat er een kabel was losgeschoten, iets wat met een paar minuten weer gemaakt was. Opluchting!

Migraine awareness

Tallinn, Estland en onze auto die in Riga (Letland) weggesleept werd

Al met al hadden we hierdoor wel wat tijd verloren, waardoor we meteen doorreden naar Litouwen waar ‘De heuvel der kruizen’ op de planning stond.
De naam zegt al genoeg, het is letterlijk een heuvel vol met kruizen in alle soorten en maten. Heel bijzonder om te zien.
Het is een bedevaarsoord op niemandsland, waardoor iedereen een kruis mag plaatsen en dat hebben we dan ook gedaan.

Vanuit Litouwen hadden we een routeoptie, meteen naar Polen, of via het Europese deel van Rusland naar Polen. We hadden een visum voor Rusland, maar na ons akkefietje met de auto twijfelden we of het verstandig was, vooral omdat onze pechhulp niet geldig was in Rusland.
We waren wel erg dichtbij de grens en gezien mijn man een avontuur niet zo snel uit de weg gaat, reden we uiteraard richting Kaliningrad.

Helaas viel dit gedeelte van Rusland wat tegen, al hebben we ook niet echt de tijd genomen om uitgebreid rond te kijken. Gdansk, Polen stond op het programma en dat werd ons door anderen aangeraden, daarom zijn we doorgereden.
Heel veel tijd hebben we daar niet kunnen spenderen en dat kwam deze keer niet door de auto, maar door de grenscontrole.

We hadden ons paspoort al een aantal keer laten zien in het Russische gedeelte, daar was de auto ook al nagekeken, maar de Poolse douane wilden ook nog even. We werden doorverwezen naar een poort voor vrachtwagens, wat een beetje vreemd was.
De bestuurder van de personenauto voor ons moest opgetild worden om haar vingerafdruk te laten nemen, gezien het douane-hokje was afgestemd op de hoogte van vrachtwagens. Manlief en ik hebben even vreemd toe staan kijken.

Ik wilde niet opgetild worden en mijn wens kwam uit. Onze paspoorten werden meegenomen door een douanebeambte die het hokje uit kwam lopen en we moesten achter twee andere beambten, in een golfkarretje, aanrijden.
We hadden geen idee wat er aan de hand was, maar het zou een aflevering uit border-security worden.

Een stukje verderop werd een hek geopend waar we doorheen moesten rijden. Vervolgens kwamen we uit bij een loods, waarvan de schuifdeur nog dicht zat. Het duurde even voordat deze geopend werd en ik begon een beetje nerveus te worden. We hadden niks illegaals bij ons en ook onze papieren waren in orde, maar het was de hele sfeer.

We werden verzocht om de loods in te rijden, waarna de deur achter ons meteen dicht ging. Daarna ging het licht aan en de auto was omsingelt met mannetjes in een soort bomb-squad-outfit. Manlief de alien bleef bijzonder rustig, stapte uit de auto en vroeg heel droog of hij mocht plassen.

Migraine awareness

Heuvel der kruizen (Litouwen) Vage douanehokje (Rusland/Polen) Berlijnse muur (Duitsland)

Hij werd meteen naar een toilet gewezen, er was niemand die achter hem aanliep, wat ik een beetje vreemd vond en wat betekende dat ik nu alleen was met een groepje uitdrukkingloze mannetjes. Hun Engels was slecht, maar met gebaren maakten ze duidelijk dat de auto leeggehaald moest worden.

Gelukkig kwam Manlief snel terug om me te helpen, want de auto, waar we al ruim twee weken in leefden, leeghalen was niet zomaar gedaan.
De douanemannetjes waren zeer nieuwsgierig naar onze spullen, zelfs onze zak met wasgoed werd doorgespit. Daarna werd de auto op een brug gezet, niet alleen de motor, maar zelfs de onderkant van de auto en de banden werden uitvoerig onderzocht. Het enige wat ze niet hebben nagekeken was mijn handtas en onze jerrycan, die we iets daarvoor in de tank hadden gegooid, gezien je brandstof niet mag in of uitvoeren.

Anyhow, na de controle mochten we de loods weer verlaten en vervolgden we onze weg naar Gdansk, maar op een mooi station na, hebben we er eigenlijk niet veel van gezien. De volgende dag stond Berlijn op de planning en omdat het nog een beste rit daar naartoe was, besloten we vast wat extra kilometers te maken.
Daardoor kwamen we de volgende dag bijtijds aan in Berlijn en hadden daardoor tijd om door de stad te banjeren.
’s Avonds pakten we een hotelletje waar ik asociaal lang onder de douche heb gestaan, wat is een douche toch fijn.

Helaas was de volgende dag toch echt het einde van de rit aangebroken. We reden naar Amsterdam voor de officiële finish en zeiden gedag tegen de andere teams, om halverwege de avond, na achttien volle dagen, weer thuis te komen in ons eigen paleisje. Wat een avontuur.

We hebben voornamelijk gereden en daardoor niet alles kunnen zien wat we hadden willen zien, maar ik had het voor geen goud willen missen.
Daarnaast weet ik nu ook weer hoe verwend ik ben.
Ik woon in een prachtig huis met een eigen douche, een schone wasmachine én een vaatwasser. En al hebben we allemaal wat te zeuren, in Nederland hebben we het zo slecht nog niet, dat hebben we weer gemerkt.

Om de boel extra mooi af te sluiten. Mijn man verdiend een lintje. Hij heeft de rit niet alleen zo goed als in zijn eentje gereden, hij zat ook nog eens achttien dagen lang vierentwintig uur per dag met mij opgescheept in een klein hokje en hij lijkt er niet door aangetast te zijn.

Al heb ik nog wel eens commentaar op de avontuurlijke kant van Manlief,
mijn kerel geeft mij wel prachtige herinneringen.

Migraine awareness

Share Button
The Baltic Sea Circle - On the road deel 3
Vakantiepoep