vakantiepoep

Vakantie betekent niet meteen dat mijn weirdness ook vrij neemt.
Over het algemeen weet ik mezelf redelijk te gedragen. Het is dan voornamelijk mijn lichaam wat dwars gaat liggen.
Naast de migraine en andere vage dingen heb ik ook nog eens vreemde darmen. Nu is mijn stoelgang een stuk beter dan jaren terug, maar zodra ik langer dan een paar dagen in het buitenland verblijf vertoont ze wat mankementen en meestal komt dat als een nare verrassing tevoorschijn.

In Turkije bijvoorbeeld, toen Manlief en ik bij een restaurantje heerlijk hadden gegeten. Manlief bestelde nog een drankje en zomaar, heel spontaan, ontstond er een feestje in mijn buik. Gezien het om een explosief feestje ging moest ik vaart maken om de boel niet uit de hand te laten lopen. Ik heb mijn lieve man dan ook achtergelaten in het restaurant en heb het op een rennen gezet naar ons hotel. Ik had mazzel dat het hotel aan de overkant zat en er daardoor geen vreemde trauma’s aan heb overgehouden, aan deze ervaring althans.  

Een andere ervaring, wat niet tijdens een vakantie plaatsvond, maar qua onderwerp in dit blog thuishoort, heeft me wel een klein trauma bezorgd. 
Manlief en ik zaten alweer in een restaurant. We hadden net gegeten en 
bestelden nog een kopje koffie, waarna ik opeens instant beroerd werd.
Mijn ingewanden 
reageerden ergens heel heftig op en waren niet te stoppen. Het toilet was niets meer dan een hokje grenzend aan de eetzaal wat mijn toiletangst niet veel goeds deed, maar ik kon geen kant op of ik had op straat moeten gaan zitten. 

Anyhow, ik had geen andere keus, dus ben het hokje ingestapt, ik had alleen geen idee hoe ik gebruik moest maken van de pot, gezien alles er aan alle kanten uit wilde komen. Ik draaide een beetje heen en weer tot één van mijn lichaamsdelen op zou geven. Het was uiteindelijk mijn maag wat won, maar de rest bleef niet ver achter. Ik zat gehurkt voor de pot en kotste met zo’n kracht dat ik meteen een ei legde op de vloer. Yep, ik heb op een vloer gepoept. 🙈 Not my proudest moment..

Vliegen is niet mijn hobby, ik vind het eng en daarnaast reageert mijn lichaam er ook nog eens vreemd op. Ik mag poepen op hoogte dan ook van mijn lijstje afstrepen, zelfs poepen met turbulentie, wat eigenlijk een olympische sport is. Al vind ik poepen an sich soms al een olympische sport.
Tijdens onze rit door Noord-Europa was poepen soms ook een uitdaging. We maakten gebruik van de toiletten die we tegenkwamen en soms was de nood hoog.
Aangekomen op de Artic-Circle stond een leuk gebouwtje met daarin een restaurant, een winkel én toiletten. Mijn darmen waren luid aan het juichen en ik rende dan ook bijna het toilet binnen. Normaal gesproken check ik altijd even of er wc-papier is of ik heb zelf middelen in mijn tas die handig kunnen zijn.
Deze keer was ik iets te enthousiast, ik checkte de boel niet én had niks bij me. Helaas kwam ik hier te laat achter.. Tja, wat doe je dan?

vakantiepoep
CW- Supernatural


Met mijn broek op mijn knieën verwisselde ik zo snel mogelijk van hokje, maar ik was net niet snel genoeg. 
Ik stond halverwege toen er iemand binnen kwam lopen. Deze muts zei uit automatisme nog gedag ook, waarna ik mezelf schaamtevol terugtrok. 
Het nieuwe hokje had gelukkig wel wcpapier, dus ik hoefde de verschutting niet nog eens mee te maken.
Het is niet voor niks geweest, ik check nu écht alle toiletten voordat ik ga zitten.

De weg van Finland naar Moermansk, die zeer slecht was, voelde aan als the-never-ending-road. Het was niks meer dan een rechte weg vol sinkholes met alleen maar bos er omheen. Het lukte ons dan ook niet om Moermansk in één keer te bereiken. We vonden ergens een plekje in het bos om te overnachten, langs de kant van de weg, toevallig bleek dat ook nog eens een jachtgebied te zijn.
Ik was ondertussen redelijk gewend aan wildplassen, maar dat betekende niet dat ik het leuk vond. Bij elke beurt werd ik opnieuw onzedelijk betast door muggen, die je dáár echt niet wilt hebben. De Russische muggen leken nog agressiever te zijn dan de Zweedse het leek een soort competitie wie de grootste bulten kon maken.

Helaas vond mijn lichaam het wildplassen niet spannend genoeg meer. We lagen net op het bed in de auto toen mijn buik langzaam begon te huilen.
Ik probeerde er geen aandacht aan te geven, maar het gehuil ging al snel over in gekrijs, hysterisch gekrijs. Mijn darmen waren opeens totaal van slag en eisten acute vrijheid van vulling. (Sorry ik kan het niet anders omschrijven. 🙈)
Manlief kon de lokroepen van mijn darmen horen en schoot in de lach bij het zien van mijn angstige gezicht.
“Dat wordt wildpoepen,” zei hij schaterend.

Wildplassen is tot daar aan toe, maar poepen ging me echt te ver. Helaas, waar mijn poep normaal gesproken last heeft van verlatingsangst, leek het nu de vrijheid van de natuur te ruiken. Ik begon me steeds ellendiger te voelen en de angst om de hele auto vol te kakken leek me opeens rampzaliger dan wildpoepen.
En ja hoor daar ging ik uiteindelijk, met een wc-rol onder mijn arm, op zoek naar een beschut plekje. Dat was nog best lastig, omdat het vierentwintig uur per dag licht was, maar ik kan nu wel zeggen dat ik midden in een Russisch jachtgebied, tussen de patronen, heb gepoept. 

Tot dusver is dat mijn enige ervaring betreft wildpoepen, maar we weten nog niet wat voor avonturen me nog staan te wachten. ;)
Thuis hebben we een wereldkaart-muur waar we de landen die we hebben bezocht een kleurtje geven en in de gang hebben we een bucketlist muur, waar we al onze behaalde avonturen op mogen schrijven. Misschien moet ik ook maar eens een poep-list-muur maken. 😜

vakantiepoep

Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Laat een reactie achter!