vreemde eter

CW – Supernatural

Ik ben weird, dat is onderhand wel duidelijk, zo laat mijn eetgedrag ook nog wel eens wenkbrauwen optrekken.

Ik heb een vorm van boulimia gehad wat resulteerde in extreem ondergewicht. Een groot deel van mijn dag bestond uit kotsen, wat geen pretje is. Ik heb mijn leven enigszins weten te redden door het eten van babyvoeding, het enige wat mijn lichaam kon verdragen.
Dit geintje heeft jaren geduurd en heeft er dan ook deels voor gezorgd dat ik een grote zeurpiet betreft eten ben geworden.

Ik lust niet zoveel, de textuur van bepaalde etenswaar kan me kippenvel bezorgen en er is voedsel wat me trauma’s heeft bezorgd. Vis is zoiets. Een lekkerbekje, of een stukje zalm kan ik onderhand wel eten, maar vraag me niet om een haring, mossel, of oester naar binnen te werken. Champignons, als ze krokant gebakken zijn dan gaat het wel, maar anders heb ik het gevoel op een piemel te kauwen. Sorry, ik kan het niet anders omschrijven.

Nieuwe exclusieve gerechten, mij maak je er eerder bang dan blij mee. Eten met mensen die ik niet zo goed ken is dan ook iets wat ik niet graag doe. Ik word liever niet verrast met eten en mij laten kiezen is ook geen optie, ik worstel dagelijks met die vraag.
Mijn man is ook een zeurpiet, wat ik stiekem erg fijn vind. Hij eet het eten wat ik hem voorschotel en vraagt soms zelfs ergens om, wat ik dan een groot compliment vind, ik vind mezelf namelijk niet bepaald een keukenprinses.

Daarnaast ben ik natuurlijk koningin der klunzen. Alleen mijn glas drinken omgooien kan ik op zo’n manier dat de hele tafel bezaaid is met de inhoud en stukjes glas, want ik krijg het natuurlijk voor elkaar om het hele glas uit elkaar te laten spatten.

Of wanneer ik mijn glas drinken zie vallen, het ding proberen tegen te houden met iets te veel enthousiasme, waardoor de inhoud als een tsunami over de rand heen klotst en meer schade aanricht dan wanneer ik het glas gewoon had laten vallen.
Dit gebeurt meestal in het bijzijn van chique mensen die mij niet zo goed kennen. Het feit dat ik er ook nog eens bij schreeuw maakt het niet beter.

vreemde eter

CW – Supernatural

Wanneer alleen een drankje al een puinzooi kan veroorzaken is eten helemaal een uitdaging. Vooral als je iets voorgeschoteld krijgt wat je moet snijden en je krijgt er een bot mes bij. Dit gebeurde mij laatst nog in een restaurantje, gelukkig met Manlief tegenover me. Ik had een pizza besteld en deze werd niet voorgesneden, het mes wat erbij gegeven werd had zijn beste dagen gehad, net als het tafeltje waar alles op stond, er was slechts een lichte aanraking nodig om de boel te laten schudden.

Diverse pogingen om de pizza te snijden zorgden voor een beeld vergelijkbaar met aardschokken. Mijn handeling was dan ook niet te missen. De overige gasten in het restaurant wierpen me vreemde blikken toe die op mijn lachspieren werkten. Het vergde teveel kracht om de pizza met een bot mes, op een wiebelend tafeltje, te snijden, daarom ben ik uit pure frustratie de deegflap maar gaan afhappen, wat overigens ook vreemde blikken opleverde.

Ik krijg regelmatig vreemde blikken toegeworpen, soms heb ik ze niet eens door. Manlief en mijn vriendinnen geven me de blik daarom vaak met de woorden: “Wtf doe je?”
Zoals de manier waarop ik Hollandse kost eet. Wordt de boel niet geprakt dan moet het wel verdeeld zijn, zodat ieder hapje uit gelijke delen bestaat, zoals een hapje groente, aardappelen en vlees.

Borrelnootjes en pinda m&m’s halveer ik en eet eerst de nootjes eruit. De omhulsels verzamel ik en eet ik als laatste op. Dit doe ik al zolang dat ik niet eens doorheb dat het vreemd is, tot ik er laatst nog op gewezen werd.

Salades vind ik ook niet geschikt om in gezelschap te eten. Ik krijg het nooit op een elegante manier in mijn mond gestopt en doe dan ook mijn uiterste best om mijn mond zoveel mogelijk te verbergen, ook na een hap. Er zitten altijd wel onderdelen in die ergens in, op of tussen blijven hangen en dat is geen fraai gezicht. Net als fastfood, waar ik overigens weinig over te klagen heb. Dat is echt vreetvoedsel, dat kan gewoon niet netjes.

Hoe combineer je eten en praten eigenlijk? Als ik eet kan ik niet praten en als ik praat kan ik niet eten.
Waarom stellen mensen standaard vragen wanneer ik net een hap, die vaak iets te groot is, heb genomen? Vervolgens blijven ze me daarna vaak aanstaren in afwachting van een antwoord, wat me zenuwachtig maakt, waardoor ik van pure narigheid de hap maar zo snel mogelijk doorslik en bijna stik.

Dus, wil je met mij samen een hapje eten?
Bereid je voor op een mogelijke akward situatie.

vreemde eter

Share Button
Hersie en Rebelletje
Truttenschudders en Fuckolieten