1. Vreemde eter

Net als de rest van mij laat ook mijn eetgedrag met regelmaat wenkbrauwen optrekken. 
Ik heb een vorm van boulimia gehad wat resulteerde in extreem ondergewicht. Een groot deel van mijn dag bestond uit kotsen, wat geen pretje is.
Het enige wat mijn lichaam op den duur kon verdragen was babyvoeding, waardoor ik in ieder geval iets van voeding binnenkreeg.  
Dit geintje heeft een aantal jaar geduurd en is deels de reden dat ik een grote zeurpiet ben geworden betreft eten.

Ik lust niet zoveel en ben gevoelig voor bepaalde textuur, zoals vis. Een lekkerbekje of een stukje zalm kan ik onderhand wel eten, mits het goed is klaargemaakt, maar vraag me niet om een haring, mossel of oester naar binnen te werken. Champignons, als ze krokant gebakken zijn dan gaat het wel, anders heb ik het gevoel op een piemel te kauwen. Sorry, ik kan het niet anders omschrijven. 🙈
Nieuwe exclusieve gerechten, mij maak je er eerder bang dan blij mee. Ik word liever niet verrast met eten, maar mij laten kiezen is ook geen optie, ik worstel dagelijks met die vraag. 

Mijn man is ook een zeurpiet, al kan hij het beter verstoppen. Ik ga letterlijk kokhalzen als ik iets echt niet lust. Manlief eet alles met een stalen gezicht of hij weet ergens sneaky vanaf te komen, door het in zijn servet te verstoppen bijvoorbeeld. 
Gelukkig eet hij wat ik hem voorschotel en soms vraagt hij zelfs ergens om, wat ik een groot compliment vind. Ik ben namelijk geen keukenprinses 
Op vakantie gaan naar het buitenland als lastige eter is best spannend, tot dusver is het eten steeds beter geworden en hoeven we niet meer op brood en friet te overleven. Of mogelijk beginnen 
onze smaakpapillen eindelijk volwassen te worden.

Eten is voor mij een noodzaak, geen sociale activiteit en als koningin der klunzen gaat er maar weinig heel soepel. 
Het is me al een aantal keer gelukt om een glas
 uit elkaar te laten spatten. Of erger nog, proberen om een vallend glas drinken tegen te houden, met iets te veel enthousiasme, waardoor de inhoud als een tsunami over de rand heen klotste en meer schade aanrichtte dan wanneer ik het glas gewoon had laten vallen. 
Dit is me regelmatig gebeurd in het bijzijn van chique mensen die mij niet zo goed kennen. Het feit dat ik overal bij schreeuw maakt het natuurlijk ook niet beter. 🙈

CW – Supernatural

Ik kan enkel een drankje rampzalig laten aflopen, eten is nog gevaarlijker. 
Doordat ik heel erg zelfbewust ben, voel ik me zo’n 98% van de tijd zenuwachtig en awkward in openbare en sociale kringen en dat uit zich in weirdness.  
Zoals de keer dat Manlief en ik uit eten gingen bij een echte Italiaan. De pizza die ik had besteld was niet voorgesneden en het mes wat ik
 erbij kreeg had zijn beste dagen gehad, net als het tafeltje waar wij aan zaten. Een lichte aanraking liet de boel al hevig schudden.

Diverse pogingen om de pizza te snijden lieten het tafeltje dan ook gewelddadig schokken, wat weer op mijn lachspieren werkte. 
Mijn lach is luid en hysterisch, waardoor we niet over het hoofd gezien werden. Ik moet eruit gezien hebben als een psycho die hysterisch lachend een pizza probeerde te snijden met een bot mes. Het vergde uiteindelijk teveel kracht en Manlief was bang dat het tafeltje het ieder moment kon begeven. 
Ik had gigantische trek en ben de deegflap maar gaan afhappen. Wat nog steeds vreemde blikken opleverde, maar die ben ik wel gewend. 

Soms heb ik de blikken niet eens door. Manlief en mijn vriendinnen geven me de blik daarom vaak met de woorden: “Wtf doe je?”
Zoals de manier waarop ik eet. Wordt de boel niet geprakt dan moet alles gelijkwaardig verdeeld zijn, zodat ieder hapje klopt. 
Borrelnootjes en pinda m&m’s halveer ik. Ik eet eerst de nootjes eruit, de omhulsels verzamel ik en eet ik als laatste op.
Dit doe ik al zolang dat ik niet eens doorheb dat het vreemd is, tot ik er laatst nog op gewezen werd. 
Ik eet over het algemeen ook gewoon liever in mijn up, dan maakt het niet uit wat je eet of hoe je eet.
Als ik echt trek heb eet ik als een hyena, niet geschikt voor in het bijzijn van anderen.

Eten met onbekenden vind ik helemaal verschrikkelijk, omdat ik me bewust ben dat ik alles behalve elegant eet. 
Ik ben ook altijd bang dat er voer tussen mijn tanden blijft hangen. Om deze reden probeer ik mijn mond dan ook net zo lang te verbergen tot ik de mogelijkheid heb om te checken of mijn glimlach niemand spontaan laat kotsen. 
Gesprekken voeren vind ik verschrikkelijk tijdens het eten met onbekenden. Awkward smalltalk en vooral de timing is vreselijk. 
Waarom stellen mensen altijd vragen op het moment dat ik een hap heb genomen die net iets te groot is?
Ik heb dan ook te vaak een hap iets te snel doorgeslikt uit pure narigheid (en bijna gestikt)
, omdat de vraagsteller mij afwachtend bleef aanstaren.  

Yep, ik ben awkward en wat sociaal gestoord, maar saai is het in ieder geval nooit. 😉

vreemde eter

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *