1. Vreemde eter

Het is onderhand wel duidelijk dat ik weird ben. Zo laat mijn eet eetgedrag ook regelmatig wenkbrauwen optrekken.
Ik heb een vorm van boulimia gehad wat resulteerde in extreem ondergewicht. Een groot deel van mijn dag bestond uit kotsen, wat geen pretje is.
Ik heb mijn leven enigszins weten te redden door het eten van babyvoeding, dat was het enige wat mijn lichaam nog kon verdragen.
Dit geintje heeft jaren geduurd en heeft er deels voor gezorgd dat ik een grote zeurpiet ben geworden betreft eten.

Ik lust niet zoveel en ben gevoelig voor bepaalde textuur, zoals vis. Een lekkerbekje of een stukje zalm kan ik onderhand wel eten, mits het goed is klaargemaakt, maar vraag me niet om een haring, mossel of oester naar binnen te werken. Champignons, als ze krokant gebakken zijn dan gaat het wel, anders heb ik het gevoel op een piemel te kauwen. Sorry, ik kan het niet anders omschrijven. 🙈
Nieuwe exclusieve gerechten, mij maak je er eerder bang dan blij mee. Ik word liever niet verrast met eten, maar mij laten kiezen is ook geen optie, ik worstel dagelijks met die vraag. 

Mijn man is ook een zeurpiet, al kan hij het beter verstoppen. Ik ga letterlijk kokhalzen als ik iets echt niet lust, Manlief eet alles met een stalen gezicht of hij weet ergens sneaky vanaf te komen, door het in zijn servet te verstoppen bijvoorbeeld. 
Gelukkig eet hij wat ik hem voorschotel en soms vraagt hij zelfs ergens om, wat ik een groot compliment vind. Ik vind mezelf namelijk geen keukenprinses 
Tijdens vakanties is het eten vooral een spannende gelegenheid. Tot dusver is het eten iedere vakantie beter geworden en hoeven we niet meer op brood en friet te overleven. Misschien beginnen onze smaakpapillen onderhand volwassen te worden.

Daarnaast ben ik natuurlijk koningin der klunzen, in mijn geval gaat er maar weinig heel soepel, eten en drinken kan gevaarlijk worden in mijn bijzijn. 
Alleen een glas drinken omgooien kan ik op zo’n manier dat de hele tafel bezaaid wordt met de inhoud en stukjes glas. Het is mij al een aantal keer gelukt om het hele glas uit elkaar te laten spatten. Of ik probeerde een vallend glas drinken tegen te houden, met iets te veel enthousiasme, waardoor de inhoud als een tsunami over de rand heen klotste en meer schade aanrichtte dan wanneer ik het glas gewoon had laten vallen. 
Dit is me regelmatig gebeurd in het bijzijn 
van chique mensen die mij niet zo goed kennen. Het feit dat ik overal bij schreeuw maakt het natuurlijk ook niet beter. 🙈

vreemde eter
CW – Supernatural

Wanneer alleen een drankje al een puinzooi kan veroorzaken is eten helemaal een uitdaging. Vooral als je iets voorgeschoteld krijgt wat je moet snijden en je krijgt er een bot mes bij. Dit gebeurde mij laatst nog in een restaurantje, gelukkig met Manlief tegenover me.
Ik had pizza besteld en deze werd niet voorgesneden. Het mes wat ik erbij kreeg had zijn beste dagen gehad, net als het tafeltje waar alles op stond. Er was slechts een lichte aanraking nodig om de boel hevig te laten schudden.

Diverse pogingen om de pizza te snijden zorgden voor een beeld vergelijkbaar met aardschokken. Mijn handeling was dan ook niet te missen en dat werkte op mijn lachspieren. Mijn lach is luid en hysterisch, waardoor we behoorlijk opvielen. Ik moet eruit gezien hebben als een psycho, hysterisch lachend een pizza proberen te snijden met een bot mes, wat wellicht dan ook een bewuste keuze is geweest. 😉
Het vergde uiteindelijk teveel kracht om de pizza te snijden, Manlief was bang dat het tafeltje het elk moment zou begeven, daarom ben ik uit pure frustratie de deegflap maar gaan afhappen. Wat nog meer vreemde blikken opleverde, maar die ik onderhand wel gewend ben. 

Soms heb ik de blikken niet eens door. Manlief en mijn vriendinnen geven me de blik daarom vaak met de woorden: “Wtf doe je?”
Zoals de manier waarop ik eet. Wordt de boel niet geprakt dan moet het wel verdeeld zijn, zodat ieder hapje uit gelijke delen bestaat. 
Borrelnootjes en pinda m&m’s halveer ik. Ik eet eerst de nootjes eruit, de omhulsels verzamel ik en eet ik als laatste op. Dit doe ik al zolang dat ik niet eens doorheb dat het vreemd is, tot ik er laatst nog op gewezen werd. 

Ik eet daarom ook gewoon liever in mijn up, dan maakt het niet uit wat je eet of hoe je eet. Als ik echt trek heb eet ik als een hyena, niet geschikt voor in het bijzijn van anderen. Eten met onbekenden vind ik verschrikkelijk, omdat ik me bewust ben dat ik alles behalve elegant eet. Daarnaast blijft bepaald voer soms wat langer hangen dan gewenst en dat is vaak geen fraai gezicht. 
Gesprekken voeren vind ik verschrikkelijk tijdens het eten met onbekenden. Awkward smalltalk en vooral de timing is vreselijk. 
Waarom stellen mensen altijd vragen net op het moment 
dat ik een hap, die vaak iets te groot is, heb genomen? Vervolgens blijven ze me vaak in afwachting aanstaren, daarom slik ik de hap dan ook iets te snel door uit pure narigheid en zet mezelf voor lul met een dramatische ik-stik-bijna-act.  

Kortom, ik ben allround weird, ik eet zelfs weird. 
Dat was te verwachten. 😉

vreemde eter

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *