Mijn emoties – een grote vuurwerkshow

1. Emoties

Emoties, gevoelens, we hebben ze allemaal, daar ga ik even vanuit. Hoewel ze bij iedereen in andere maten en vormen voorkomen.
Ik ben hooggevoelig, daarom lijken mijn emoties regelmatig op een grote vuurwerkshow. Een ongeorganiseerde show met veel chaos en lawaai.
Mijn huilknopje heeft regelmatig kortsluiting waardoor ik een soort alles-jankerd ben geworden, emotioneel incontinent. Ik kan om alles huilen, niet alleen verdrietige dingen, ook mooie. Geen idee of dit met mijn hormonen te maken heeft, de tijd van het jaar of dat het gewoon weirdo-me is, maar het is soms gruwelijk irritant.
Ik huil namelijk niet mooi, ik jank en lelijk. Mijn hoofd veranderd in een natte rijpe tomaat en mijn stem kan dan niet meer als stem gedefinieerd worden, hooguit wat gekraak.

Mijn inlevingsvermogen is de schuldige, denk ik. Iets waar ik ook teveel van heb. Ik kan met vrijwel alles meeleven, soms zelfs in het extreme.
Als ik op een labiel moment zie dat één van mijn planten bijna dood gaat of ik mishandel per ongeluk een voorwerp is het vaak al raak.
Het maakt eigenlijk niet uit wat ik lees, zie of hoor, zodra het me raakt gaat mijn luchtalarm af.
Ik kan huilen omdat ik iemand anders zie huilen of muziek activeert de hele fanfare. Niet alleen een tekst of melodie, maar ook iemands stem kan mijn traanbuizen overspannen maken.

Maar ik huil ook om geschifte dingen, zoals het huwelijk van Prins Harry en Megan Markle. 
Ik ben totaal niet koningsgezind, daarom is het extra raar, maar vanaf het moment dat Markle de trappen van de kerk op liep begonnen mijn ogen te tranen. 
En nee, dit was niet omdat ik zelf graag een prinses zou willen zijn. Absoluut niet, ik ben totaal niet geschikt voor dat leven en met mijn lompigheid was ik al drie keer op mijn smoel gegaan voordat ik de trap had bereikt. 
Om heel eerlijk te zijn heb ik niet de volledige ceremonie afgekeken, maar ik heb genoeg gezien om ’s avonds tijdens de herhaling nog eens een potje te janken.
Tijdens
 mijn eigen bruiloft heb ik geen traan gelaten, maar op dat moment had ik wat last van andere emoties. ;)

Angst is een ander verhaal, daar heb ik al mijn hele leven een vreemde relatie mee, in diverse uitvoeringen. 
Vooral in de winter verander ik in een deprimerende angsthaas. Ik heb de pleur aan de winter. Mijn lichaam heeft het door de kou extra zwaar en de donkere dagen maken mijn humeur net zo donker. 
In deze tijd komen ook de meeste
 hypochondrie aanvallen een bezoekje afleggen, alsof de rest nog niet deprimerend genoeg is. 

Angst is een groot element in mijn leven. Het komt vrijwel overal tevoorschijn, zoals op grote hoogtes of überhaupt tijdens vakanties
Maar ook wanneer ik stil zit en naar een film kijk kan mijn angst tevoorschijn komen. Het kijken van een horrorfilm doe ik dan ook zelden.
Enge films laten mij
 er hysterischer uitzien dan de actrices die wonderbaarlijk prachtig blijven. Zelfs tijdens de meest lugubere scenes.
(Misschien moet ik mezelf eens filmen en insturen voor een auditie.. )

CW – Supernatural

 Spinnen en insecten, hoe lief en onschuldig ze ook kunnen zijn, ik schijt in mijn broek voor ze. 
Ik ben ook niet zo dol op kippen, wat is gekomen door een ervaring uit mijn kindertijd. 
Bij een vriendinnetje thuis hadden ze een tuin vol met kippen, die ik op een dag te eten mocht geven. Mini Tub liep met een emmertje vol voer de tuin in waar ik werd bedolven door hongerige pikbeestjes. Ik ben nog steeds niet zo groot, maar in die tijd was ik niet veel groter dan een kip, waardoor deze ervaring trauma-materiaal is geworden.

Ik probeer er voornamelijk om te lachen, maar helaas is het nog niet gelukt om daarmee van mijn angsten af te komen. 
Angst is in mijn ogen de meest heftige emotie van allemaal. Het is in staat om andere emoties op te wekken en je volledig te verlammen. 
Ik heb al mijn hele leven diverse affaires met paniekaanvallen. Ik kan ze redelijk goed te verstoppen, tot ze een hoogtepunt bereiken.
Tijdens een hevige paniekaanval huil ik, soms zelfs zodanig dat ik 
over mijn nek ga of denk dat ik een acute hartattack krijg.
Het is moeilijk te omschrijven. Het gevoel is zo overweldigend, maar op een
 extreem nare manier. 

Diverse therapieën hebben me handvatten gegeven, maar in de praktijk werkt dit niet altijd zoals ik zou willen. 
Al weet ik theoretisch wat ik moet doen tijdens een paniekaanval, zodra er een horde ellendige emoties over je heen walsen lijkt het soms onmogelijk om eruit te komen. In dit soort gevallen moet ik mezelf echt afleiden en is de tv een uitkomst.
Series als Gilmore girls, Friends (en tegenwoordig Grace and Frankie), zijn voor mij ultieme anti-paniekmiddelen. Het helpt om even uit mijn emoties te stappen.

Angst is niet zomaar iets, het is een verschrikkelijke emotie die je leven kan beheersen.
Ik deel dit omdat er nog steeds veel mensen zijn die met angst leven en veel van deze mensen durven er niet over te praten.
Ze zijn eenzaam en voelen zich niet begrepen en dat raakt me. Ik weet als geen ander hoe het voelt om niet begrepen te worden. 
Dit onderwerp staat ook nog steeds op de lange lijst taboes en omdat er niet over gesproken wordt lijden veel mensen in stilte en eenzaamheid.
Wanneer je open kunt zijn over je aandoeningen kom je niet alleen voor jezelf op, je helpt daar ook anderen mee. 

De wereld kan wel wat empathie gebruiken, helemaal wanneer het gaat om psychische klachten. 
De meeste mensen hebben pas begrip voor dingen wanneer zij het zelf of van dichtbij meemaken en dat hoeft niet. 
Natuurlijk hebben we allemaal een ander verhaal en doen we dingen op onze eigen manier, maar we hebben allemaal te maken met tegenslagen en obstakels, dus waarom steunen wij elkaar niet meer? Wie weet wat jouw steun voor een ander kan betekenen. 

Heb jij last van angsten? 
Schaam je niet en zoek hulp!
Neem contact op met je huisarts of bezoek de volgende sites:
Wij Zijn MindDe LuisterlijnADFStichting

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *