De wintermaanden zijn weer aangebroken en dat betekent dat mijn andere persoonlijkheid de leiding neemt. 
Miep Paniek, de angsthaas. Angst is een normale emotie, maar als het je dagelijks leven teveel gaat beïnvloeden dan kan het je leven zeer lastig maken. In mijn geval, wanneer Miep Paniek teveel aanwezig is, zie ik overal gevaar en ben ik dus overal angstig voor.
Mijn lichaam verrast me steeds weer met narigheid, wat me hypochondrisch maakt, maar ik kan ook angstig worden van ‘normale’ dingen. Elektra, brand, vrachtwagens, bruggen, ons trappengat, waar ik mezelf soms in zie storten, een reden waarom ik ’s nachts vaak zittend de trap af ga. 

Gelukkig heb ik zelfspot, waardoor ik er zoveel mogelijk om probeer te lachen. Sommige paniekmomenten zijn namelijk behoorlijk weird en achteraf gezien hilarisch. Zoals mijn angst om vermoord te worden door een psychopaat, meerdere zelfs, of om überhaupt vermoord te worden. 
Mijn angst om te stikken is eigenlijk niet zo gek voor iemand die zich dagelijks verslikt in d’r eigen speeksel. Ook allergische reacties hebben deze angst tot leven gebracht, maar meestal weet ik het zelf weird te maken. Ik heb een aantal keer voedsel geïnhaleerd, per ongeluk uiteraard. Duhh!

De eerste keer inhaleerde ik een stuk kip wat na een hoestbui veranderde in een bizarre paniekaanval. Het voelde alsof de kip groeide, waardoor ik begon te hyperventileren en alleen maar benauwder werd. Mijn altijd chille man stelde voor om even naar het ziekenhuis te gaan wat mijn paniek abrupt stopte. Als ik aan een arts zou vertellen dat ik kip had geïnhaleerd en bang was dat het beest tot leven was gekomen in mijn longen dan was ik waarschijnlijk op de psychiatrische afdeling terechtgekomen.

Het is eigenlijk bijzonder dat ik vrij rond mag lopen met mijn rariteiten. Ik heb namelijk een angst voor kerstballen, glazen kerstballen om precies te zijn. Jaren geleden was ik in de weer met kerstversiering. Ik hing onder een guirlande toen er een kerstbal knapte. Er vlogen tientallen stukjes kerstbal in mijn gezicht én mijn mond, want deze weirdo is zelden stil. Niet lang daarna kreeg ik last van mijn keel. 

Het voelde alsof er iets vastzat en natuurlijk dacht ik meteen aan een stuk kerstbal. Ik heb in paniek meteen één van mijn beste vriendinnen gebeld met de woorden: “Ik denk dat ik doodga, er zit een stuk kerstbal in mijn keel.”
Zij was, en is nog steeds, zeer ervaren als het gaat om mijn paniek en wist me heel snel te kalmeren. Wat betreft kerstballen, ik ben er sindsdien uiterst voorzichtig mee. 

Vakanties zijn voor mij vaak een bron om nieuwe angsten te ontwikkelen, niet alleen vliegreizen, ook een gewone vakantie kan angsten uitlokken. 
Mijn jongste angst, apen, is ontstaan in Thailand. Op de heenweg keek ik in het vliegtuig naar een film waar een scene inzat met evil killer apen en dat nam ik mee naar een land waar apen in veelvoud voorkomen. In eerste instantie was ik niet meteen angstig voor de beestjes. Ik vond ze zelfs cute. 
Het keerpunt kwam toen ik ergens een croissantje wilde eten en er opeens zes miljoen hongerige apen op me af kwamen stormen. (Het voelde als zes miljoen althans.) Enigszins hysterisch heb ik al mijn eten, plus de rest van mijn bezittingen, voor ze neergegooid in de hoop dat ze me in leven zouden laten. De apen hadden gelukkig alleen interesse in mijn eten en lieten me daarna weer met rust. 

Een klein meisje verderop had minder geluk toen zij een zakje chips opende en er tientallen apen op haar af kwamen stormen. 
Ze wilde haar chips niet delen en werd gebeten en gekrabt. Zelfs haar vader werd besprongen toen hij zijn dochter probeerde te beschermen. Het gebeurde allemaal in een flits. Apen zijn zo ontiegelijk snel, maar deze gebeurtenis was genoeg om mij bang te maken. Vooral de grijpgrage handjes en scherpe tandjes staan op mijn netvlies gebrand. 

Ons bezoek aan Monkey Island een paar dagen later, waar we *hemel zei dank* niet aanmeerden, was dan ook een soort tropische paniekaanval. Het eiland was prachtig, maar de apen vond ik doodeng. Er werd ook nog eens verteld dat er met regelmaat apen aan boord springen en in dat geval was het belangrijk om rustig te blijven. Ja, joh, no problemo! Er is niets gebeurd, maar toch, apen zijn toegevoegd aan mijn lijstje angsten.

Angst voor dieren, hoogtes, water, etc, komt vaak voor. Hoewel ik niemand angst gun is het fijn dat er mensen zijn die je begrijpen.
Ik heb namelijk ook angsten die weinig mensen begrijpen, wat me uiteindelijk alleen maar hysterischer maakt, zoals de keer dat ik de maan kwijt was. 
Een oude vriendin van mij gelooft dat er een planeet onderweg is naar de aarde en dat deze ons zal vernietigen. Het zou mogelijk kunnen zijn, de matrix zou ook echt kunnen zijn, net als koekiemonster en bigfoot, maar ik vind deze theorie nogal beangstigend.

Ik was bij haar op visite toen ze me vertelde actie te ondernemen, want de planeet zou binnenkort zichtbaar worden, wat de ondergang van de mensheid zou betekenen. Niet het leukste vooruitzicht. Ze vroeg me of ik de maan de laatste tijd nog had gezien, deze zou namelijk verduisteren wanneer de planeet dichterbij zou komen. Ik had al een paar dagen geen maan gezien, maar ik zou er meer op letten. Diezelfde avond was het pikkedonker en geen maan te bekennen, wat mijn paniek liet groeien. 

Ik kwam vervolgens hysterisch thuis, schreeuwend: “Schat, ik ben de maan kwijt!” 
Mike keek me aan zoals alleen hij dat kan. Hij hoorde mijn verhaal aan en heeft vervolgens keihard gelachen. “Maak je niet zo druk,” zei hij. Woorden die hij nogal vaak gebruikt om mij gerust te stellen. In dit geval werkten ze juist averecht. De maan was verdwenen, de wereld kon elk moment vergaan en ik moest me niet druk maken?

Na een nachtje slaap was mijn hysterie verminderd en ’s avonds stelde Manlief me gerust. Ik lag op bed toen hij thuiskwam, hij trok de gordijnen open en riep lachend: “Ik heb de maan voor je gevonden, hoor. Ben je nu gerustgesteld?”  
Als ik iets logischer had nagedacht dan was ik tot de conclusie gekomen dat de maan niet zichtbaar was, omdat het al een week zwaar bewolkt was.

Dit heeft zich ondertussen een paar jaar geleden afgespeeld. De maan en ik zien elkaar geregeld, dus mijn zorgen over een botsing met een planeet zijn gedaald. Al moet ik eerlijk bekennen dat het jaar 2020 tot dusver zo raar is dat ik er niet van sta te kijken als de planeet echt blijkt te bestaan en we dit jaar verlaten met apocalyptisch vuurwerk.

De zojuist genoemde voorbeelden waren een paar hilarische paniekmomenten.
Helaas zijn ze dat niet allemaal. Paniek is echt kut met peren.
Leef jij met angst? Schaam je er niet voor en zoek hulp! 
Neem contact op met je huisarts of bezoek de volgende sites:
Wij Zijn Mind, De Luisterlijn, ADFStichting.