Resetten

Dit jaar is voor mij niet al te best begonnen en het getreiter van mijn lichaam leek niet op te houden.
De ene kwaal na de andere kwam voorbij zetten en het dreef me steeds meer tot waanzin.
Ik kwam in een soort zwart gat terecht, waarin ik al het negatieve naar mezelf toe leek te zuigen.
Ik wist dat er iets moest veranderen, ik had alleen geen idee waar ik moest beginnen.

Sinds mijn jeugd heb ik al slaapproblemen. Wanneer ik dat met artsen, of andere hulpverleners, besprak, kreeg ik voornamelijk medicatie en ontspanningsoefeningen voorgeschreven. Er is een keer een slaaponderzoek gedaan, maar meer hulp hoefde ik niet te verwachten.
Ik moest er maar mee leren leven. Hetzelfde gebeurde wanneer ik hulp zocht voor mijn overige klachten.
Nadat ik, allerlei dingen zonder resultaat, heb geprobeerd kwamen steeds weer de woorden:
“Het is heel vervelend, maar u zult er mee moeten leren leven” tevoorschijn. Die zin kan me woest maken.

Naast mijn lichamelijke klachten ben ik hooggevoelig, wat onder andere betekent dat ik gevoeliger ben voor prikkels en emoties intenser beleef.
Nu zie ik dat niet als een beperking, maar als een gave. De keerzijde is, dat wanneer het allemaal niet zo lekker gaat, ik dat ook meteen heel heftig beleef en als geboren pessimist kan ik daar behoorlijk lang in blijven hangen.
Ik wist dat ik mezelf uit mijn sleur moest zien te trekken, ik had alleen nog geen idee hoe ik het aan moest pakken, tot mijn nachtrust me een handje hielp.

Mijn dromen zijn regelmatig stof om opnieuw voor in therapie te gaan, op een droom die ik van de week had na, die was gewoon echt mega weird.
In die droom had ik fruitvingers, mijn duimen waren aardbeien en de rest van mijn vingers een variatie van kiwi, banaan, framboos en meloen.
(Iemand een idee wat dat kan betekenen? 😁)
Over het algemeen heb ik veel terugkerende dromen, sommige zijn ondertussen al zo’n 30 jaar oud en ik kan ze bijna tot op de seconde navertellen.
Ik heb haast, ik word achterna gezeten, ik raak verdwaald en ren mijn benen uit mijn lijf om de weg terug te vinden.

De emoties die ik in mijn dromen op een wat angstaanjagende manier uit heb ik in het dagelijks leven ook.
Ik voel me regelmatig verdwaald, ik voel me door de wereld achterna gezeten en opgejaagd.
Heel leuk dat ik mijn klachten herken, maar daarmee ben ik er nog niet vanaf. Ik ken mijn valkuilen, ik doe, of deed, er alleen niet zoveel mee, meestal stond ik gewoon naar mezelf te kijken hoe ik een afgrond insprong, om het daarna nog eens te doen en nog eens.

Om het extra lastig te maken, ik bezit ook de troon als het gaat om uitstelgedrag. Belangrijke zaken kan ik snel regelen, maar als het om mezelf gaat vind ik de struisvogel techniek wel erg makkelijk. Alles wat me extra stress kan geven ga ik dan zoveel mogelijk uit de weg, zelfs als het ten koste van mezelf gaat. Al is dat eigenlijk ook niet helemaal waar. Ik wil heel veel, het liefst alles tegelijk, maar ik ben niet gezegend met de kwaliteit geduld, wat verandering lastig maakt.

Ik moest als eerst mijn kop uit het zand halen en eens goed gaan nadenken. Waarom bleef ik steeds op hetzelfde punt terugkomen?
Ik had afstand genomen van negativiteit zoals social media. Het werd een slechte gewoonte om een beetje nutteloos te scollen.
De laatste keer dat ik keek zag ik binnen een paar seconden overal onbeschofte en hersenloze reacties opduiken. Het zien van zo’n 96 gemiste verjaardagen gaf me een schuldgevoel en nadat ik een onzinnige video had gekeken, van iemand die mini hamburgers bakte met een pincet in een minuscuul pannetje, vroeg ik me af waarom ik de app ook al weer had geopend.

Resetten

CW – Supernatural

Ik dacht na over hetgeen wat echt belangrijk is om aan te werken en ik kwam uit bij de basis.
De basis van het leven is een soort fundering waarop alles wordt gebouwd. Mijn jeugd is niet makkelijk geweest, waardoor ik nooit een goede basis heb gehad. Voor mij klinkt het ergens zelfs logisch dat ik mankementen heb. Een gebouw zonder fundering kan na verloop van tijd verzakken, of zelfs instorten. Om die reden ben ik mezelf aan het resetten.
Ik richt me nu alleen maar op mijn basisbehoeften, ik zit dus weer in mijn babytijd, zeg maar..

Baby’s slapen in de eerste maanden 12 tot 18 uur en doen niet veel anders, naast eten en poepen.
Eten en slapen is dé basis en dat zijn mijn probleempunten. Dat was de eerste stap om aan te werken.
Het liefst had ik mezelf ingecheckt in een 5 sterren resort met zes persoonlijke hulpjes die alles voor me doen, zodat ik zo’n 18 uur kan slapen, maar helaas moet ik mijn eigen maaltijden verzorgen en heb ik geen hulpje die mijn kont af veegt.

Wat ik wel kan doen is me focussen op mijn slaapritme en eetpatroon. Ik ga op tijd naar bed, ik doe ontspanningsoefeningen en probeer met positieve gedachten mijn bed in te stappen. Het werkt niet altijd, maar ik slaap wel weer regelmatig nachten door, iets wat ik jaren niet heb gedaan.
Helaas blijven de vermoeidheid en de nachtmerries me nog trouw, maar iets wat bijna 35 jaar ruk geweest is heeft tijd nodig om te herstellen.

Voor iemand die jarenlang met een eetstoornis heeft geworsteld zal eten altijd een aandachtspunt blijven. Tegenwoordig eet ik drie tot vier keer per dag en ik zit zelfs aan tafel, in plaats van even snel-de-boel-even-in-mijn-mond-te-proppen.
Met mijn uiterlijk struggle ik ook al jaren. Voorheen had ik extreem ondergewicht, de laatste jaren zit ik tegen overgewicht aan. 
Nu ben ik daar natuurlijk niet blij mee, maar in de trant van terug naar de basis.. Baby’s hebben geen weet van hun figuur en baby-spekkies zijn aandoenlijk! Mijn gezondheid is belangrijker dan mijn vetjes en daarbij hoort een gezond eetpatroon, iets wat ik nooit heb gehad.

Ik ben ondertussen ook nog eens gestopt met roken. Dat had ik al eerder moeten doen, I know. Alle rokers weten dat het slecht is.
Het stoppen is nog steeds een proces, maar om eerlijk te zijn gaat het me beter af dan ik had gedacht. Ik weet waar ik het voor doe en daarom is het me tot nu toe ook gelukt, denk ik.
In de hoop de extra kilo’s geen kans te geven en vooral om wat extra beweging te krijgen loop ik meer. Het is voor mij de ideale workout en ik vind het nog leuk ook. In het weekend loop ik gezellig samen met Manlief en de 10 kilometer halen we dan met gemak.

Door mijn reset ben ik nog meer veranderd in een kluizenaar, maar gelukkig begrijpen de mensen om me heen dat. (Oké de meeste, dan.)
Ik leer mezelf steeds beter kennen, ik leer wat ik nodig heb en vooral wat niet, zelfs Proudweirdo gaf me wat tegenstrijdige gevoelens.
Moest ik er nog wel mee doorgaan? Ik blog nog maar weinig, ik voel me verplicht om van me te laten horen en op Facebook deel ik alleen maar domme plaatjes. Ook dit voelde als verdwalen en achterna gezeten worden.

Ik heb nog zoveel ideeën voor Proudweirdo, ik wil het helemaal niet stopzetten, mijn volgers maken me echt blij.
Het is zo gaaf dat mensen mijn posts echt lezen en de moeite nemen om te reageren.
Proudweirdo’s motto is ‘Jij bent jij en je bent goed zoals je bent’.
Het is gek dat ik het voor een ander altijd goed weet te vertellen, maar mijn adviezen zelf niet zo vaak opvolg.
Iets wat ik met deze reset ook hoop te veranderen.

Op dit moment ben ik dus een soort werkplaats.
Het bloggen staat even op een laag pitje, want baby’s kunnen helemaal niet bloggen. ;)

Resetten

Share on facebook
Share on twitter
Share on whatsapp
Share on linkedin
Share Button