Mijn 2019 – Dalen, pieken en een hoop weirdness

Mijn 2019 – Dalen, pieken en een hoop weirdness

1. Mijn 2019

Als eerst wens ik iedereen natuurlijk een geweldig en vooral gezond nieuwjaar.
Het is 1 januari 2020 en dat jaargetal dringt nog niet helemaal tot me door. De tijd lijkt steeds sneller voorbij te vliegen.
Ik ben ergens aan het begin van 2000 blijven hangen, alleen als ik in de spiegel kijk zie ik dat we wat jaren verder zijn. ;)

Ik ben persoonlijk erg blij dat de decembermaand weer voorbij is, mijn vreemde relatie met de kerstdagen is onderhand wel bekend, maar oud en nieuw doet me ook niet zoveel. Het voelt altijd wat deprimerend, als een afscheid, wat het eigenlijk ook is. Ik ben niet zo goed met afscheid nemen, ook niet aan het eind van het jaar. Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit, wie weet word ik dit jaar een keer een feestvarken.
Om eens mee te doen met de einde/nieuwjaarshype deel ik mijn 2019 in vogelvlucht, voor zover me dat lukt, haha!
Het was weer een jaar met pieken, dalen en uiteraard een hoop weirdness.

Het begin van 2019 begon wat minder, dankzij hevige ischias en bijhorende ellende, maar ik ben er gelukkig weer redelijk van hersteld.
De schrik motiveerde me om beter voor mezelf te zorgen. Ik stopte met roken en ben vandaag de dag nog steeds gestopt.
Dat ging niet zonder slag of stoot, maar het is me wel gelukt, nu alleen vol blijven houden.
Het beter voor mezelf zorgen draaide uiteindelijk uit op een reset. Ik begon vol goede moed, maar het kleine beetje discipline wat ik bezit had ik al gebruikt om van het roken af te komen, dus ik raakte toch weer langzaam van de weg af. Ik ga er dit jaar gewoon weer opnieuw aan werken.

De zomer van 2019 was mooi. Manlief en ik gingen er weer eens tussenuit, een autovakantie zonder plan. De bedoeling was om te relaxen, elke paar dagen op een ander plekje, maar mijn man kan niet zo goed relaxen. De vakantie werd iets actiever en al vond ik het geweldig, ik ben mezelf uiteraard weer eens tegengekomen.
We hebben de vakantie helaas eerder moeten beëindigen, omdat ik een ontsteking aan mijn evenwichtsorgaan opliep. 
De kwaal is echt akelig, maar ik vond het vooral erg dat ik voor de zoveelste keer weer eens plat lag en geen ene bal uit kon voeren.

Ik had zoveel mooie plannen en ik was zo lekker bezig met mijn boek, ook die planning liep weer in het honderd. Toch is het me gelukt.
Iets later dan de bedoeling was, maar mijn hoogtepunt van 2019: Ik heb mijn boek afgeschreven!! (Je kunt de teaser hier lezen..)
Het boek is nog niet uitgegeven, daar hoop ik natuurlijk wel op, maar het feit dat ik het überhaupt voor elkaar heb gekregen om een boek te schrijven vind ik al heel wat. Ik heb zelfs de smaak te pakken, er staat een volgend boek op de planning.

In het najaar van 2019 kwam ik in mijn euforische fase terecht. Mijn klachten zakten naar een leefbaar niveau en mijn creativiteit bruiste de pan uit.
Ik volgde een pittige cursus, maakte nieuwe plannen en zag de toekomst iets te zonnig in, want er kwam ook weer een einde aan de euforie.
Ik kwam in een dip terecht en zakte nog iets verder naar beneden, mijn kwakkelfase was begonnen. Er stond een wintervakantie naar de zon op de planning en ik hoopte dat het me goed zou doen. Dat was ook deels het geval, helaas werd ik ook beziggehouden door iets waarvan ik dacht verlost te zijn, paniekaanvallen.
Al komen ze jaarlijks nog eens op visite, de hoeveelheid paniek die ik deze twee weken heb gehad was uitzonderlijk.

De paniekaanvallen werden grotendeels veroorzaakt door een nieuwe kwaal, het syndroom van Tietze. Of te wel ontstoken kraakbeen van het borstbeen en de ribben, wat ik op dat moment nog niet wist. In eerste instantie dacht ik dat ik het aan mijn hart had, omdat de pijn zeer plots en heftig begon met gruwelijke steken in mijn borststreek.
Ik probeerde mezelf gerust te stellen door ervan uit te gaan dat het iets onschuldigs was, iets wat zichzelf nogal theatraal kenbaar maakte. (Kuch! Daar schijn ik ook goed in te zijn.. 🙈Mastopathie of borstontstekingen zijn me niet onbekend en dat is ook zeer pijnlijk.

mijn 2019
CW – Supernatural


Mijn dramatische gedachtegang leidde weer eens een eigen leven en liet zichzelf niet zomaar geruststellen. 
Ze verzon allerlei doemscenario’s, alsof de pijn zelf nog niet genoeg was. 
Ik was zeer bewust van het feit dat ons huis dertien uur vliegen bij ons vandaan was, de taal van het land niet sprak en niet alle inwoners Engels spraken. 
Daardoor zag ik in gedachten allemaal klappende en juichende mensen om me heen staan, wanneer ik op straat neer zou storten. Wellicht zouden enkelen zelfs kleingeld naar me toegooien, omdat ze zouden denken dat mijn instorting een culturele dans was of een dramatisch optreden, wat het mogelijk ook was geworden, letterlijk.  

Manlief vond mijn hysterische scenario’s nogal komisch, waardoor ik hem er gelukkig mee kon vermaken.
Nu voelde ik me uiteraard veilig in zijn bijzijn, maar medisch gezien had ik niet zoveel aan hem. Mijn bijzondere en slimme man kan best goed pleisters plakken en pillen aangeven, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Hij haalt ieder jaar zijn BHV, maar daar heb ik ook niks aan, gezien hij beweert dat het alleen geldig is op zijn werk. Anyhow, waar hij wel goed in is, nadat hij de paniek eerst erger heeft gemaakt en dat vervolgens zelf enorm hilarisch vindt, is mij afleiden en weer geruststellen. En dat heeft hij deze vakantie vaak gedaan, mij geruststellen, de schat.

De terugweg was zo ongeveer één lange paniekaanval. Achteraf gezien was het best komisch, maar op dat moment was ik in alle staten.
Vliegen zelf is al niet mijn hobby, maar deze keer was de pijn in mijn borst zo overduidelijk aanwezig dat ik bang was om in het vliegtuig te bezwijken.
Voordat we instapten zweette ik peentjes en trilde als een rietje, waardoor ik me ook nog eens zorgen maakte dat de douane me zou verdenken van smokkel, drugsgebruik of een gevaarlijke tropische ziekte, waardoor ik in de bak of in quarantaine terecht zou komen.
Dat gebeurde gelukkig niet, maar het idee om weer beroerd in een drukcabine te moeten zitten gaf me ook geen rust.

De eerste paar uur probeerde ik mezelf te vermaken met wat films, maar toen de pijn weer tot een hoogtepunt steeg kwam de paniek tevoorschijn samen met allerlei hypothetische drama’s, waardoor mijn paniek alleen maar erger werd.
“Wat als ik denk dat ik een hartaanval heb, het vliegtuig een noodlanding maakt en het alleen maar een paniekaanval blijk te zijn? Dat wordt nooit verzekerd, dat kost me uiteindelijk tonnen..”
“Wat als ze denken dat het alleen een paniekaanval is, maar ik blijk daadwerkelijk een hartaanval te hebben?”
Vliegen over Afghanistan stelde me ook niet gerust.
“Wat als ze hier moeten landen? Wat als we dan in oorlogsgebied terechtkomen? Moet ik me dan nog zorgen maken over mijn hart of heb ik dan grotere zorgen?”

De paniek is de gehele vlucht bij me gebleven tot we landden in Zwitserland. Vanaf daar was het nog maar een uurtje naar huis, maar ook dat uurtje was spannend. We vlogen met een iets kleiner toestel terug naar Nederland, wat andere geluiden produceerde dan het apparaat waar we daarvoor zo’n twaalf uur in hadden gezeten en dus gewend aan was geraakt. Iedereen zat op zijn gemak voor zich uit te staren zich niet bewust van de vage geluiden waar ik me zorgen om maakte.
Ik probeerde op de crew te letten, die zich naar mijn idee niet verdacht gedroeg, al vroeg ik me af of dat überhaupt zichtbaar zou zijn. Volgens mij wordt cabinepersoneel geleerd om de passagiers nooit iets te laten merken in het geval van een crisis.
Ik kwam het uur uiteindelijk door dankzij Netflix, daarna stonden we weer veilig op Nederlandse bodem.

Mijn klachten waren nog steeds in dezelfde mate aanwezig wat teleurstellend was. Ik was er namelijk vanuit gegaan dat ik weer in één van mijn hysterische fases terecht was gekomen en dat mijn thuiskomst me weer gerust zou stellen.
Helaas, mijn huisarts zorgde ervoor dat Tietze werd toegevoegd aan mijn lange lijst met kwalen. Zucht..
Onderhand gaat het nog niet veel beter, maar ik ben gelukkig wel mobiel waardoor ik mezelf bezig kan houden.

Dus, ik heb het geluk gehad in 2019 mooie reizen gemaakt te hebben, alleen de pech dat mijn lichaam jaloers is aangelegd en alle aandacht weer opeiste.
Maar hee, ik heb het wel overleefd. ;)
2019 was voor mij, ondanks wat minpunten, een mooi jaar en ik ga mijn best doen om 2020 nog mooier te maken.

Hoe was jouw 2019?

mijn 2019

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een reactie

Gerelateerde posts

Gerelateerde posts