Mijn 2019 – Dalen, pieken en een hoop weirdness

1. Mijn 2019

Als eerst wens ik iedereen natuurlijk een geweldig en vooral gezond nieuwjaar.
Het is 1 januari 2020 en dat jaargetal dringt nog niet helemaal tot me door.  Ik ben ergens aan het begin van 2000 blijven hangen, alleen als ik in de spiegel kijk zie ik dat we wat jaren verder zijn. ;)
Ik ben persoonlijk erg blij dat de decembermaand weer voorbij is, vooral de ellendige feestdagen.
Om eens mee te doen met de einde/nieuwjaarshype deel ik mijn 2019 in vogelvlucht, voor zover me dat lukt.
Het was weer een jaar met pieken, dalen en uiteraard een hoop weirdness.

Het begin van 2019 begon wat minder, dankzij hevige ischias en bijhorende ellende, maar ik ben er gelukkig weer redelijk van hersteld.
De schrik motiveerde me om beter voor mezelf te zorgen. Ik stopte met roken en ben vandaag de dag nog steeds gestopt.
Het beter voor mezelf zorgen draaide uiteindelijk uit op een reset. Ik begon vol goede moed, maar het kleine beetje discipline wat ik bezit had ik gebruikt om van het roken af te komen, dus ik raakte toch weer langzaam van de weg af. Ik ga er dit jaar gewoon weer opnieuw aan werken.

De zomer van 2019 was mooi. Manlief en ik gingen er weer eens tussenuit, een autovakantie zonder plan.
De bedoeling was om te relaxen, elke paar dagen op een ander plekje, maar mijn man kan niet zo goed relaxen. De vakantie werd iets actiever en al vond ik het geweldig, ik ben mezelf uiteraard weer eens tegengekomen.
We hebben de vakantie helaas eerder moeten beëindigen, omdat ik een ontsteking aan mijn evenwichtsorgaan opliep. 
De kwaal is echt akelig, maar ik vond het vooral erg dat ik voor de zoveelste keer weer eens plat lag en geen ene bal uit kon voeren.

Ik had zoveel mooie plannen en ik was zo lekker bezig met mijn boek, ook die planning liep weer in het honderd. Toch is het me gelukt.
Iets later dan de bedoeling was, maar mijn hoogtepunt van 2019: Ik heb mijn boek afgeschreven!!
Het is nog niet uitgegeven, daar hoop ik natuurlijk wel op, maar het feit dat ik het überhaupt voor elkaar heb gekregen om een boek te schrijven vind ik al heel wat. Ik heb zelfs de smaak te pakken, er staat een volgend boek op de planning.

Het najaar van 2019 kwam ik in mijn euforische fase terecht. Mijn klachten zakten naar een leefbaar niveau en mijn creativiteit bruiste de pan uit.
Ik volgde een cursus, maakte nieuwe plannen en zag de toekomst iets te zonnig in, want er kwam ook weer een einde aan de euforie.
Ik kwam in een dip terecht, mijn kwakkelfase was begonnen. Er stond een wintervakantie naar de zon op de planning en ik hoopte dat het me goed zou doen. 
Dat was ook deels het geval, maar helaas werd ik tijdens de vakantie ook beziggehouden door diverse paniekaanvallen.

CW – Supernatural

De paniekaanvallen werden grotendeels veroorzaakt door een nieuwe kwaal, het syndroom van Tietze. (Ontstoken kraakbeen van het borstbeen en de ribben.)
Op dat moment wist ik dat nog niet. Ik dacht serieus dat ik het aan mijn hart had, omdat de pijn zeer plots begon met gruwelijke steken in mijn borststreek.
Ik probeerde mezelf gerust te stellen door ervan uit te gaan dat het
iets onschuldigs was, iets wat zichzelf nogal theatraal kenbaar maakte. Mastopathie of een borstontsteking, waar ik helaas ook bekend mee ben.

Mijn dramatische gedachtegang liet zichzelf niet zomaar geruststellen, ze leidde weer eens een eigen leven, nogal melodramatisch. 
Ze verzon allerlei doemscenario’s, alsof de pijn zelf nog niet genoeg was. 
Ik was zeer bewust van het feit dat ons huis dertien uur vliegen bij ons vandaan was, dat ik geen Thais sprak en dat niet alle inwoners Engels spraken. 
Daardoor zag ik in gedachten allemaal klappende en juichende mensen om me heen staan, wanneer ik op straat neer zou storten.
Wellicht zou er geld naar me toegegooid worden, omdat mensen zouden denken dat mijn instorting een culturele dans of dramatisch optreden was,
wat het mogelijk ook was geworden, letterlijk. 😂

Manlief vond mijn hysterische scenario’s nogal komisch, waardoor ik hem er gelukkig mee kon vermaken.
Nu voelde ik me uiteraard veilig in zijn bijzijn, maar medisch gezien had ik niet zoveel aan hem.
Mijn bijzondere en slimme man kan best goed pleisters plakken en pillen aangeven, maar daar houdt het dan ook wel mee op.
Hij haalt ieder jaar zijn BHV, maar daar heb ik ook niks aan, gezien hij beweert dat het alleen geldig is op zijn werk.
Waar hij wel goed in is, nadat hij de paniek eerst erger heeft gemaakt en dat vervolgens zelf enorm hilarisch vindt, is mij afleiden en weer geruststellen. En dat heeft hij deze vakantie vaak gedaan, mij geruststellen, de schat.

Ondanks mijn klachten hebben toch nog een heerlijke vakantie gehad. 
De terugweg was zo ongeveer één lange paniekaanval, die achteraf gezien best komisch was, maar op dat moment voelde het niet zo. 
Vliegen is niet mijn hobby, maar wanneer ik mezelf ellendig voel is het helemaal een grote ellende.
Eenmaal thuis hoopte ik dat mijn klachten spontaan zouden verdwijnen, wat helaas niet het geval was. 
Tietze 
werd toegevoegd aan mijn lange lijst met kwalen. Zucht..

2019 was voor mij een jaar vol met dalen en pieken, maar ik mag nog steeds niet klagen. 
Toch hoop ik dat 2020 beter mag gaan, vooral lichamelijk. 🍀

Hoe was jouw 2019?

3. Mijn 2019
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *