Triggerwarning. Dit is mijn persoonlijke ervaring en ik kan soms nogal grafisch uit de hoek komen.
Ik vind het serieus magisch dat er een klein mensje uit mijn buik is gekomen, maar ik vond de bevalling niet heerlijk of romantisch. 
Ik vond het freaking pijnlijk. Ja, heel cliché, het was het waard, maar ik ben de pijn niet zomaar vergeten..

Na 8 maanden kotsen en tien kilo lichter, keek ik uit naar de bevalling. De ontmoeting met onze dochter althans, de bevalling zelf vond ik doodeng.
Ik had zoveel horrorverhalen gehoord dat naarmate de datum dichterbij kwam, mijn angsten toenamen. 
In mijn omgeving verzekerde iedereen me dat ik het aan zou kunnen, dat het me wellicht zelfs mee zou vallen, daar hoopte ik op.

Ik had geen flauw idee wat ik kon verwachten, ik had me nooit eerder verdiept in bevallingen. Mijn enige voorkennis was afkomstig van vriendinnen en de tv. Op tv ziet een bevalling er vrijwel hetzelfde uit. De vliezen breken, er volgt een grote golf aan vruchtwater, waarna de weeën starten. Er wordt wat geschreeuwd en twee puffen later is er een baby. Dat was zo ongeveer mijn beeld van een bevalling.

Wat een bevalplan inhield moest ik dus ook even opzoeken. Het komt erop neer dat je je wensen met betrekking tot de bevalling doorgeeft en ik kreeg natuurlijk de meest hilarische ingevingen. Bevallen in een Bubble-bal, een drumband uitnodigen, de ruimte eerst laten zuiveren door een Sjamaan, ritueel bijgestaan worden door mijn heksenzusters, tussendoor een ontspanningsmassage of gezichtsbehandeling. Hoe ver kun je gaan?

Ik heb deze maar niet meegenomen in mijn plan uit angst om op de psychiatrische afdeling terecht te komen. Nu is het plan vooral een leidraad om aan te geven wat jij en je partner belangrijk vinden. De daadwerkelijke bevalling laat zich niet plannen. In dat geval had ik het graag als een snelle en pijnloze ervaring willen zien en, na het verwelkomen van onze gezonde baby, de placenta, gevuld met bankbiljetten, op willen vangen. 

Toch werd mijn bevalling min of meer gepland. Vanwege mijn leeftijd en de PCOS zou ik ingeleid worden als onze kleine meid niet uit zichzelf zou komen. Dit werd het geval op 9 januari 2026. Een dag die ik nooit meer zal vergeten. Het was een koude winterdag, code rood was afgegeven in Nederland. Straten waren bedekt met sneeuw. De start had een scene uit een romantische film kunnen zijn.

Little weirdo – De bevalling

‘Such a special moment… eventually.’

Mike en ik zaten al om 06:00 uur ’s morgens in het ziekenhuis waar mijn vliezen direct werden gebroken en via een infuus kreeg ik weeën-opwekkers toegediend. Het breken van mijn vliezen was niet zo spectaculair. Er kwam geen golf aan vruchtwater, het sijpelde er eerder uit als een lekkende kraan. De weeën waren een ander verhaal, deze vond ik pittiger dan verwacht. De eerste uren kon ik ze nog enigszins wegpuffen, maar dat werd steeds lastiger. 

Ik smeekte uiteindelijk om pijnstilling, iets om de pijn te verzachten. Een ruggenprik was nog mogelijk, ik had alleen de pech dat het niet werkte zoals het had moeten werken. Ze hebben me nog twee keer een extra dosis pijnstilling gegeven, maar het deed niets en de weeën werden alleen maar heviger. 

Ik ben normaliter altijd erg zelfbewust, awkward zelfs. Nu lag ik zonder schaamte in mijn blote reet te puffen én te kotsen, want dat was nog steeds niet opgehouden. De tips die ik had onthouden hielpen niet om met de pijn om te gaan. Ik heb in diverse houdingen gelegen en gezeten, maar niets voelde comfortabel. In hoeverre je überhaupt comfortabel kunt zijn terwijl je lichaam bezig is om een mensje uit je yoni te persen.

Na ongeveer twaalf uur had ik eindelijk de benodigde tien centimeter bereikt en mocht ik gaan persen. Ik had hoop dat dit het gedeelte zou zijn dat soepel zou verlopen. Nope. Onze baby zat nog heerlijk warm en veilig in mijn buik en had geen plannen om haar cocon te verlaten. Ik was het zo zat. Ik wilde naar huis en heb dat ook een aantal keer uitgesproken.

Na twee uur persen was er nog steeds geen baby. Er werd gesproken over een mogelijke keizersnede waar ik vrede mee had. Volgens mij waren mijn letterlijke woorden ‘Prima, snij haar er maar uit.’ De arts wilde daar niet meteen aan toegeven. Hij wilde eerst de vacuümpomp proberen. Ik moest nog wel even doorpersen om de pomp op baby’s hoofd te kunnen plaatsen. 

Little weirdo – De bevalling

‘Worth it. Still freaking wild.’

De artsen, verpleegsters en uiteraard Mike hebben me er echt doorheen moeten slepen. 
‘Nog één wee.’ Dat hoorde ik al ruim twee uur. Gevolgd door ‘Adem in! En pers! 1.. 2.. 3.. 4.. 5.. 6.. 7.. 8.. 9.. 10! Goed zo! En ontspan!’
Het hele riedeltje, maar vooral het woordje ‘ontspan’ begon steeds meer op mijn zenuwen te werken. Hoe de freak ontspan je, terwijl je het gevoel hebt dat je inwendig uit elkaar scheurt?

Ik bevond me ergens tussen vormen van bewustzijn. Ik heb een knip gekregen, waarna de vacuümpomp op baby’s hoofd is geplaatst en vooral dat laatste heb ik gevoeld. Ze lag namelijk nog vrij diep in het geboortekanaal.  Daarna heb ik geperst als een malle en om 20:08 kwam ze eindelijk ter wereld. Onze Elena.  Het moment dat ze op mijn borst werd gelegd verdween mijn waas. Ik was wakkerder dan ooit en op slag verliefd. Elena was direct een prachtig plaatje en een kopie van haar vader, op haar lange vingers en lange tenen na, die heeft ze van mij.

Maare, om nu over te gaan tot het grafische deel van deze ervaring. (Je kunt nu nog stoppen als je wilt.. )
Als je tweeëneenhalf uur lang op je rug ligt te persen met je benen in je nek, is de kans groot dat je een deel van je ingewanden er ook uitperst.. Ik wilde al een supportgroep voor mensen met aambeien oprichten, maar dit was aambei op steroïden of uranium, deze verdiende een geheel eigen vorm van hulpverlening. 

De kraamhulp en verloskundige waren in shock bij het zien van mijn uithangsel. (Voor een paniekzaaier niet heel geruststellend.) Volgens de verloskundige sta ik in de top 3 grootste aambeien die zij ooit heeft gezien. Het blijft toch bijzonder dat ik vreemde records weet te behalen met mijn lijf. Anyhow, er werd niet alleen een actieplan opgesteld, ik mocht ‘m zelfs een naam geven. Vanwege de sneeuw en zijn bijzondere vorm, is hij toepasselijk Olaf genoemd, naar een karakter uit de Frozen films.

Ik hoef vast niet uit te leggen dat zitten een no-go was. Ik heb ruim twee weken op een icepack gezeten, of meer, Olaf heeft twee weken op een icepack gezeten.. Mijn hemel wat was dat ellendig. Mijn aars deed zoveel pijn dat ik pas na een week voelde dat mijn geboortekanaal ook het nodige had meegemaakt. Maar, de sneeuw én Olaf zijn uiteindelijk gesmolten.

De bevalling was een bijzondere ervaring. Ja, ik vond het zwaar, maar we zijn er allemaal goed uitgekomen. Ons mooie meisje is kerngezond, zo leuk en zo geliefd.   Dat neemt niet weg dat de eerste weken als ouders hysterisch waren, maar dat bewaar ik wel voor een volgend blog.