Mijn jeugd – De 90’s

1. Mijn jeugd - De 90's

Omdat ik teveel nadenk beland ik met regelmaat in andere tijden. Ik vind het raar dat ik plots volwassen ben.
De tijd is voorbij gevlogen, maar als ik even terug kijk is er nogal wat veranderd sinds de vorige eeuw.
Ik ben een zogeheten millennial, geboren in de jaren 80 en opgegroeid in de jaren 90. Ik heb het leven zien veranderen in de digitale versie van nu. 
In mijn jeugd was zuivel nog gezond en roken binnenshuis heel normaal, er werd overal gerookt, zelfs in ziekenhuizen, kantoorgebouwen en vliegtuigen. 
Een leeftijdsgrens om tabak of drank te halen bestond nog niet, net als gordels achterin auto’s. 

Als kind speelde ik graag buiten en wist ik precies waar mijn vriendjes uithingen. Wanneer de straatlantaarns ’s avonds aangingen wist ik dat ik thuis moest komen.  
Boom klimmen, elastieken, rolschaatsen, knikkeren en vele andere spelletjes zorgden voor uren vermaak. Onder de douche speelde ik vuurwerkje, tot ergernis van mijn moeder. Het betekende namelijk dat ik piew-piew geluiden maakte, terwijl ik flessen douchegel en overige douchespullen de lucht in smeet, zodat het met een klap op de grond terecht kwam. (Yep, ik was een weird kind. 🤣)

Foto’s maakte ik met een camera waar een filmrolletje inzat die ik na gebruik liet ontwikkelen. Je had vroeger geduld nodig om te weten of je foto’s überhaupt gelukt waren. Telefoons zaten vast aan een kabel. Werd er gebeld dan wist je pas wie er belde wanneer er opgenomen werd. In 1999 kreeg ik mijn eerste mobiele telefoon, een motorola met een gewicht van een kilo én een uitschuifbare antenne. Deze telefoon was enkel geschikt om mee te bellen en later om mee te sms-en, met beltegoed wat zo op was. Computers waren ook van aanzienlijk formaat, werkten super traag en bezaten weinig kleur of beeldkwaliteit, toch waren paint, patience en mijnveger ideaal tijdverdrijf. (Al snap ik stiekem nog steeds niet hoe dat laatste spel gespeeld moet worden. 🙈)

Mijn muziek bestond uit zelfgemaakte mixtapes. Ik luisterde urenlang naar de radio met mijn cassetterecorder startklaar om mijn favoriete nummers op te nemen.
Mixtapes die ik vervolgens grijsdraaide op mijn
 Walkman. Niet veel later werden CD’s geïntroduceerd, die overigens een stuk kwetsbaarder waren dan casettebandjes.
De Diskman volgde op de Walkman, een draagbare cd-speler, die zo groot was dat het vrijwel niet in een normale jaszak paste. 
Mijn muzieksmaak is altijd al gevarieerd geweest, een bizarre variatie. Ik was op jonge leeftijd fan van Kinderen voor kinderen en Laura Pausini. Later kwamen de Backstreetboys, N’sync en de Spice Girls erbij. Ook luisterde ik naar Tupac, Johnny Cash en zelfs musical nummers. Als elfjarige heb ik ooit een playbackshow gewonnen met het nummer Confidence uit The Sound of Music, waarmee ik nogal afweek van de rest.

Mijn muzieksmaak is ondertussen niet veel veranderd. Nederlandse muziek zit bijvoorbeeld nog steeds in mijn allergie. 
Moderne muziek zegt me niet heel veel, maar ik krijg er soms een glimp van mee. Muziek als drank en drugszwemmen in bacardi lemon en ieder liedje wat zanger Rinus maaktlaat mijn zorgen over de toekomst van de mensheid groeien. Oké, oké, als ik er langer over nadenk mag ik dit eigenlijk niet benoemen. Ik zong vroeger luidkeels mee met nummers als like a virgin, sex on the beach, no limit en barbie girl, waar ook geen diepgang inzat. 🤣

CW – Supernatural 

Net als computers waren ook televisies vroeger wat obesitas in vergelijking met de platte meuk van nu. Veel zenders waren er ook nog niet, waardoor we massaal naar dezelfde programma’s keken. Nederlandse soaps als GTST, onderweg naar morgen en Goudkust of series als Baantjer en Oppassen vond ik geweldig.
Amerikaanse series als Macgyver, The A-team, Knight Rider, BH 90210 en natuurlijk saved by the bell keek ik ook graag. 
Films huurden we bij de videotheek, wat een uitje an sch was. Tegenwoordig streamen we alles, wat ik echt een verbetering vind. Kijken wat ik wil, op mijn eigen tempo, zonder reclame! 
Lezen deed ik vroeger al graag, niet alleen boeken, maar de Donald Duck en de Tina waren ook favoriet.

Mode is eigenlijk tijdloos, dingen keren vaak weer terug. Naveltruitjes bijvoorbeeld, die droeg ik vroeger al, net als heupbroeken. Mogelijk is dat de reden waarom mijn buik uitpuiltDat arme ding heeft jarenlang te weinig ondersteuning gekregen. ;)
Ik was vroeger ook gek op tuinpakken en broeken met pijpen zo wijd dat ik er mensen in had kunnen smokkelen. Ik deed mee met de laagjesperiode en droeg spaghettitruitjes over t-shirts en broeken onder jurkjes. Zonnebrillen waren een modeaccessoire, ik had dan ook tig varianten in allerlei kleuren en vormen.
Een bomberjack was dé jas om te dragen en mijn schoenen hadden zolen van een halve meter.
 Het is bizar dat mijn enkels nog intact zijn. 

Mijn wenkbrauwen zijn jarenlang overplukt en ik heb rondgelopen met zilverkleurige oogschaduw en zwarte lijnen om mijn lippen.
Mijn kapsel veranderde vrijwel iedere week, niet alleen van vorm, ook van kleur. Yep, ik heb zelfs met een hanekam en een matje rondgelopen. (cringe!)
Haarbandjes, vlinderklemmetjes en dikke gekleurde elastieken voor in je haar waren modieus, net als beenwarmers, heuptasjes en tientallen plastic armbandjes die je tegelijkertijd droeg om één pols. Sporten deed je in een soort zwempak met mouwen en bijhorende dansschoentjes, wat niet meer was dan een schoenzooltje met wat stof eromheen. 

Het leven van beroemdheden werd besproken in roddelbladen, wat te vinden was bij de kapper en in diverse wachtkamers. Tegenwoordig wordt het gepresenteerd als nieuws. Beroemdheden zelf zijn ook veranderd, we hebben nu niet alleen pop- en filmsterren maar ook Influencers in allerlei soorten en maten. 
Als ik eerlijk ben krijg ik wat braakneigingen van het woord influencer. Het woord zegt namelijk dat iemand van invloed is, terwijl iedere leeghoofd de naam kan dragen. Nu wil ik niet generaliseren, niet iedere influencer is hetzelfde. Ze geven niet allemaal makeup advies of laten zich van hun naakte kant zien, er zit verschil in. 
Ik ben geen bekend persoon, maar toch moet ik bekennen dat ik iets met influjakkes gemeen heb. Ik probeer ook van invloed te zijn, door mensen te inspireren om zichzelf te zijn, even te laten lachen, en mijn best te doen om bij te dragen bij het doorbreken van taboes. 

Misschien hoort het bij de leeftijd en ben ik een oude zeur aan het worden, maar soms mis ik de jaren 90. Voornamelijk de simpelere tijden, meer anonimiteit, minder verplichtingen en iets minder sociale druk. Toch heeft deze tijd velen voordelen, dat heb ik al eens benoemdDe wereld blijft veranderen dat hoort er nu eenmaal bij. En al heb ik soms een grote hekel aan social media, er is ook een leuke kant te vinden. Zoals mijn 365dagen-challenge op Facebook, waar ik iedere dag een foto, video of bericht met positieve vibes deel, om te laten zien dat er ook nog mooie dingen gebeuren. 
In dat opzicht is social media een uitkomst om mensen te bereiken. Ik zou natuurlijk ook met een stel uitgeprinte papiertjes langs deuren kunnen gaan om mijn positiviteit te verspreiden, maar ik denk niet dat ik daar ver mee kom, bovendien vind ik deurklieren hoogst irritant. 😉

Een tripje terug in de tijd is leuk voor eventjes, als ik eerlijk ben is mijn hedendaagse leven toch echt veel leuker. 😊

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *