Lentekriebels en de blues

de blues en lentekriebels

Het is lente! Eindelijk! Ik heb er zo naar uitgekeken, misschien wel meer dan ooit.
Ik heb al jaren last van een winterdip, wat dit jaar een ware winterdepressie genoemd mocht worden.
De afgelopen twee jaar is de wereld enorm veranderd, voor iedereen. Mijn leven is in het grootste opzicht in positieve zin veranderd, maar ik heb wat moeite met verandering an sich. 

Ik ben al jaren op zoek naar mezelf, een manier om uit mijn vicieuze cirkel te breken. Naast therapie heb ik mezelf vorig jaar laten behandelen met het natuurmedicijn Kambo, een middel wat mijn leven echt heeft verbeterd. Ik zorg beter voor mezelf en ik voel me steeds sterker worden, gek genoeg zorgt dat mentaal gezien voor wat verwarring. Jarenlang waren mijn kwalen een dagtaak. Heck, ik liet mijn leven er door leiden. Ik was verdrietig en boos, op mezelf, op mijn lichaam, wat ik extra strafte door het vol te proppen met chemicaliën. 

Sinds de kambo zijn mijn klachten zodanig geslonken dat ik vrijwel geen medicatie meer gebruik. Dit is uiteraard een wonder en al ben ik heel dankbaar, het veranderde letterlijk alles. De staat waarin ik jarenlang leefde bestond opeens niet meer en dat zorgde voor een soort gat. Ik wist niet zo goed wat ik met mezelf aan moest. Ik was vooral bang dat het een positieve fase was, een tijdelijk wonder. De angst om terug te vallen was groot. Er kwam uiteindelijk ook een terugval, maar in een geheel andere vorm dan ik had verwacht. 

Manlief kreeg covid, wat zich gelukkig alleen uitte als een pittige griep, maar het gaf me wel de nodige zorgen. Hij is sinds 2019 vrijwel non-stop aan het werk geweest en met zijn drukke leven was dat echt too much. Ik kreeg vervolgens dezelfde griep, de covid-sticker miste, maar ik lag wel twee weken voor pampus. 
Die ‘rust’ gaf me uiteindelijk de kans om overladen te worden met de worsteling in mezelf, plus alle ellende in de wereld wat mijn hart brak.
Het vormde een gitzwarte wolk die steeds meer bezit van me nam. 

Ik had mezelf al een tijdje teruggetrokken, met de bedoeling om aan mezelf te werken. Daarin sloeg ik uiteindelijk een beetje door. Ik kan goed alleen zijn, maar te lang alleen en ook nog eens in een gitzwarte wolk is niet goed voor je. Manlief was op op een gegeven moment de enige persoon waar ik contact mee had en daardoor begon ik wat obsessief aan hem te hangen. Een restje verlatingsangst wat ik projecteerde. 
Mijn leven, ikzelf, voelde zodanig veranderd dat ik het niet meer herkende. Het voelde alsof in een soort apocalyptische wereld was gestapt. 
Ik voelde me alleen, op een luchtbedje middenin een oceaan, niks voor je, niks achter je, enkel onbekende diepte onder je.

Ik was mijn houvast kwijt, mijn ritme. Het doel in mijn leven, wat ik had aangepast naar een realistisch level, paste opeens niet meer.
Het interesseerde me ook niet meer, eigenlijk interesseerde me niks meer. Ik zat compleet vast in mijn zwarte wolk, in mijn negatieve emoties, en dat resulteerde uiteindelijk in een mental breakdown. Hysterische huilbuien die af en aan ruim een week duurde. Het gevoel was zo heftig dat het me deed denken aan de depressies en breakdowns uit mijn verleden. Ik trok meteen aan de bel en sprak met een vriendin, mijn moeder en mijn hulpverlener.
Het was fijn om weer contact te hebben met anderen, om even afgeleid te worden van mezelf en mijn zwarte wolk. 

CW – Supernatural

 Manlief nam me vervolgens mee naar het strand, waar tijdens het wandelen de zon weer langzaamaan doorbrak. Letterlijk en figuurlijk. 
Ik begon in te zien dat mijn breakdown ook een lichamelijke oorzaak had. Een flink vitamine D tekort alleen kan al voor depressieve gevoelens zorgen, maar ik miste nog meer geluksstofjes. Serotonine, dopamine, endorfine en oxytocine, wat je aanmaakt door gezonde voeding, buitenlucht, beweging, sociaal contact en gewoon bezig zijn. Het gevoel van nut hebben. 

We leven in vreemde tijden, waar negativiteit helaas leidend lijkt te zijn. Wanneer je gevoelig bent kan dit soms teveel zijn. 
Ik was mijn ritme al volledig kwijt en de griep deed er nog een schepje bovenop door me aan bed en de bank te kluizen. Ik vulde mijn dagen met Netflix en social media en vooral dat laatste was een bron van ellende. Het is dan ook niet zo gek dat ik in een zwarte wolk terecht ben gekomen. 
Ik baal ervan dat ik niks kan veranderen aan alle ellende in de wereld en dat frustreert. Ik kan in een hoekje kruipen en hopen dat het ooit weer beter wordt, maar daar heeft niemand iets aan. Wat ik wel kan doen is mezelf richten op positiviteit en open blijven over mijn struggles. Delen is helen, hoe zweverig dat ook klinkt.

Ik heb mijn verhaal gedeeld op social media en de hoeveelheid reacties verraste me. Mijn verhaal was herkenbaar en ook dat raakte me.
Iedereen heeft in het leven te maken met obstakels. Het leven zou een stuk prettiger zijn wanneer we elkaar wat meer steunen en omhoog helpen. 
We strijden teveel tegen elkaar, tegen alles eigenlijk, zelfs onze natuur.  
Mensen zijn dieren, we zijn het meest intelligente soort op aarde en dat heeft ons helaas arrogant gemaakt. We denken dat de wereld van ons is, maar we vergeten dat we deel uit maken van een systeem. Wij horen thuis in de natuur, we horen samen te werken met de natuur. 

Het is prachtig dat we over technologie beschikken wat ons leven kan verbeteren, maar we moeten wel in balans blijven. Wanneer iemand alleen maar binnen zit, achter een computer, zonder daglicht, ongezond eet en gevoed wordt met negativiteit, is het eigenlijk vragen om burn-outs, depressies of zelfs ziektes.
Mijn zelfzorg is jarenlang slecht geweest, ook vervuilde ik mezelf met mijn gedachten. Ik miste zelfliefde en stelde achterlijk hoge eisen aan mezelf, mezelf bekritiseren werd heel normaal. Ik voelde me verantwoordelijk voor de hele wereld en ging met regelmaat over mijn grenzen om anderen tevreden te stellen.
Dit alles leverde stress op, spanningen die zorgden voor vermoeidheid en pijntjes, wat na verloop van tijd alleen maar erger werd. Dit werd mijn vicieuze cirkel. 
Ik sudderde zo jarenlang door, soms ging het even beter, maar de kern bleef, daardoor keerde ik steeds weer terug bij af.

Dit doen meer mensen, velen zelfs. We leven in een maatschappij waarin stress normaal is geworden, onderdeel van ons leven.
Het leven lijkt geen beleving meer te zijn, maar een soort wedstrijd tegen elkaar en onszelf. 
Bij klachten krijgen we een pilletje, vaak zonder degelijk onderzoek. Het pilletje verlicht de klachten in het beste geval en we gaan weer verder waar we gebleven waren. Tot de klachten terugkomen of er andere klachten bijkomen en we krijgen weer een nieuw pilletje.
Wanneer de
 oorzaak van een klacht niet aangepakt wordt kun je medicatie blijven slikken tot je een ons weegt. Daarnaast vervuild synthetische medicatie het lichaam, wat uiteindelijk ook weer meer klachten geeft. 

De natuur biedt alles wat we nodig hebben. Nee, ik heb er geen aandelen in, ik vertel dit omdat ik zelf heb ervaren wat voor gevolgen het heeft om niet in balans te zijn, om tegen de natuur in te gaan en dat wil ik anderen besparen. Denk er alsjeblieft eens over na! 🙏🏾
Ga niet mee met de meute, maar blijf bij jezelf. Voel meer! Voel wat voelt goed, wat niet en luister daar naar. 
Wees lief voor jezelf en voor je lichaam. Bewaak je grenzen en wees je eigen beste vriend!
Schakel hulp in wanneer je niet lekker in je vel zit! Zonder jezelf niet teveel af, maar zorg dat je happystofjes actief blijven. 
Zorg dat je genoeg vitamines binnen krijgt, dat je in de buitenlucht komt, beweegt en contact hebt met anderen.

Maar boven alles: onthoud dat als er een wolk boven je hoofd hangt, dat deze ook weer zal verdwijnen.
☀️ 

3. de blues en lentekriebels
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *