Workation in het zonnige zuiden

Workation Spanje
workation-spanje

Manlief en ik dromen al jaren over reizen voor langere tijd. We dromen voornamelijk over locatie onafhankelijk werken. 
Reizen is voor ons een manier om op te laden, om nieuwe ideeën op te doen, om herinneringen te maken. 
Ik heb altijd een interesse gehad in andere landen, andere culturen. Reizen is leerzaam, het verbreed je horizon en het heeft mij doen inzien hoe goed het leven in Nederland is. Natuurlijk heb ik ook een hoop aan te merken, maar het is nergens perfect.  

De afgelopen twee jaar zijn wij, net als velen anderen, niet meer weggeweest. Sindsdien heeft vooral Mike geen rust meer gehad.
Hij is zelfs drukker dan ooit geweest, vanwege de oprichting van een nieuw bedrijf. En ik was in de tussentijd
mezelf opnieuw aan het uitvinden
We waren beiden heel erg toe aan rust, aan mooi weer en vooral even in een andere omgeving zijn. Ik heb altijd al een grote liefde voor Spanje gehad.
Als elfjarige kwam ik er voor het eerst 
en ik voelde me er direct thuis. Niet lang daarna volgde ik mijn eerste cursus om de taal te leren. 
Ik ben in meer landen geweest, ik heb prachtige plekken gezien waar ik echt van heb genoten, maar nergens voelt het als Spanje. Zelf gein ik nog wel eens dat ik in een vorig leven Spaanse ben geweest, hoe is dit anders te verklaren? 😁

Een jaar of wat geleden kwam het plan een workation in Spanje ter sprake. Vakantie waarin je plezier combineert met werken. 
Voor mij is dat momenteel iets makkelijker uitvoerbaar dan voor Mike, maar dat houdt hem niet zomaar tegen. We wilden een poging wagen, een korte workation ervaren, pas dan weten we of het echt zo geweldig is of mooier is als droom. Voordat we het plan uit zouden voeren wilden we eerst zeker zijn dat de wereld weer in rustiger vaarwater terecht was gekomen. Dat leek vorige maand het geval te zijn en we aarzelden geen moment. We boekten een appartementje in het zuiden van Spanje, op een niet-te-toeristische plek, maar dichtbij een paar grotere steden om uitstapjes te kunnen maken. 

We trokken er drie dagen voor uit om op plaats van bestemming te komen. We dachten dat het voldoende zou zijn, we zijn vaker met de auto weggeweest.
Heel toevallig zelfs, 
precies tien jaar geleden, ook paasweekend, hebben we bijna dezelfde rit gemaakt. Het ging op dat moment om een weekje Zuid-Portugal waar we enkel met het gebruik van een routekaart zijn gekomen, omdat ons navigatiesysteem het begaf in België. Mobielinternet hadden we nog niet en google-maps stond volgens mij ook niet op onze telefoons. Het weekje Portugal was een tegenvaller, ons verblijf vooral, maar de reis vonden we fantastisch, vooral de Pyreneeën waar we doorheen reden. 

Tien jaar na data zouden we deels dezelfde route rijden. Het enige verschil is dat we nu overdag zouden rijden en de nachten in een hotel verblijven. 
Normaal gesproken rijden we lange stukken voornamelijk ’s nachts, om drukte te vermijden. Drukte die ons deze keer uren aan reistijd gekost heeft.
De eerste dag ruilden we Nederlandse files in voor Vlaamse en uiteindelijk
Franse, vooral Parijs was een grote ellende. Dit was extra erg omdat we beiden heel nodig moesten plassen en er niet eens een optie was om de auto aan de kant te zetten. Ik heb serieus gedacht om mijn koffiebeker te gebruiken, maar met mijn gekluns vond Mike dat niet zo’n goed idee, wat ik hem niet kwalijk nam. 😂

Helaas waren de files niet de enige tegenslag. Op zoek naar een hotelletje was ook niet ‘even gepiept’. We boekten een hotel wat verder afgelegen lag dan vermeld stond. Nu was dat geen probleem an sich, alleen is onze reservering nooit doorgekomen. De betaling wel, wat uiteraard voor frustraties zorgde.
De kamer opnieuw boeken was geen optie, de laatste kamer was vergeven toen wij uitzochten wat er precies mis was gegaan. 
We zochten naar een ander onderkomen en vonden gelukkig iets in de buurt. Een flink complex met honderden kamers. Het zag eruit als een luxe resort, maar eenmaal binnen was er geen mens te bekennen. Een tikkeltje creepy! 

CW – Supernatural

Mike deed een poging om het hotel te bellen, wat een beetje gek was, aangezien we al in de lobby stonden. Het zorgde er wel voor dat de receptioniste tevoorschijn kwam. Een giechelende dame die slechts twee woorden Engels sprak. Ze checkte ons in met de snelheid van het licht. Ze vroeg niet eens om onze paspoorten maar overhandigde ons meteen een sleutel, waarna wij naar onze kamer vertrokken. 
De volgende ochtend stond ons een hotelontbijtje te wachten, waar ik serieus naar uitkeek. Hotelontbijtjes zijn voor mij wat kerst voor kerstliefhebbers is.
Het is dan ook niet normaal wat ik naar binnen kan schuiven, vooral als je weet dat ik thuis nauwelijks ontbijt. 🙈

Dit ontbijt was vooral een verrassing. We liepen de volgende ochtend een gigantische zaal in, een volledig lege zaal, waar alleen een klein buffet in het midden stond. 
Het buffet zelf viel een beetje tegen, maar wij waren al blij dat er iets te eten was. 
Net als de avond ervoor duurde het even voordat het personeel zichzelf liet zien, één enkel persoon die alleen om ons kamernummer vroeg. 
Niet lang daarna begon mijn brein op hol te slaan. Waar was de rest van het personeel? Waar waren de overige gasten? 
Het pand was prachtig, de kamer was modern ingericht en erg schoon. Waarom zat het niet bomvol? Ik was serieus blij dat we daar vrijwel direct weer vertrokken. 

Eenmaal onderweg vergaten we het vreemde hotel al snel. We keken uit naar de rest van de route, na Bordeaux zouden de Pyreneeën in zicht komen wat prachtige uitzichten zou betekenen. Het voordeel van overdag rijden is dat je veel meer ziet. Helaas konden we niet zoveel stops maken als we wilden, omdat we al veel tijd verloren hadden, maar dat mocht de pret niet drukken. 
Mike rijdt graag en ik zorg in dat soort gevallen voor entertainment én de vastlegging van onze avonturen. Mijn fotografisch bewijs is, naast entertainen, iets waar ik echt wat mee moet gaan doen. Ik heb het ondertussen verheven tot kunst. Mijn fotografische-kunsten uiten zich namelijk in het vangen van allerlei obstakels zoals bomen, vangrails, medeweggebruikers en vele andere vormen. Ik vind het serieus bijzonder dat het mij lukt om tien foto’s achter elkaar te maken met een boom, een paal, een auto of andere soort fotobomb. Zo ook deze keer. 

Na tientallen mislukte foto’s bereikten we eindelijk Spanje! We vonden weer een hotelletje, wat me een beetje het gevoel gaf in het wilde westen te zijn.
Dit hotel was niet zo creepy, op een gang na met 
wat Stephen King vibes, vanwege een ouderwetse kinderwagen als decoratie. (Volgens mij zijn alle hotels gewoon een beetje spooky.)
Anyhow, na Frankrijk, waar ik niemand versta en niemand mij, bevonden we ons weer in een land waar ik mezelf verstaanbaar kon maken. Althans dat dacht ik, de praktijk liet me inzien dat je een taal moet blijven spreken om het niet te laten verstoffen. Gelukkig pik ik genoeg op, dus ik ben niet geheel nutteloos. 
Ik hoop dat ik mijn
 Spaans de komende weken weer nieuw leven in kan blazen, maar om eerlijk te zijn vind ik het altijd retespannend om een andere taal te spreken. (Ook omdat ik het Nederlands al met regelmaat verneuk. 🙈)

De laatste kilometers naar onze plaats van bestemming brachten ons de mooiste uitzichten. Het landschap veranderde voortdurend, van groene tot zanderige vlaktes en van uitgestorven dorpjes tot moderne stadjes, langs allerlei gebergten en uiteindelijk ook langs de Sierra Nevada, die we zeker nog gaan bezoeken. 
Na 56 uur, waarvan we zo’n 29 uur in de auto hebben gezeten, kwamen we eindelijk aan bij ons tijdelijke verblijf. Een leuk appartementje op een heuvel, met uitzicht op zee én de bergen. We zijn hier net, dus veel kan ik nog niet zeggen, behalve dat ik blij ben om weer in Spanje te zijn. 

Ik ben heel dankbaar dat ik dit kan doen. Het is een luxe om hier een paar weken te verblijven, maar om wel even realistisch te zijn. We zitten hier niet in een resort waar we op onze wenken bediend worden, wat gedacht wordt. (Dat is een andere droom! 😄)
Ik zal hier gewoon boodschappen moeten doen en koken, ook de overige huishoudelijke taken gaan gewoon door. Het voordeel is dat het appartement niet heel groot is, de was met een uur droog is wanneer het buiten hangt en ik boodschappen doen in buitenlandse supermarkten een uitje vind. 
Gezien we hier zijn voor een workation zullen we ook gewoon aan het werk zijn. Ik hoop meters te maken met mijn nieuwe boek, Fatale fout, waarmee ik helaas achterloop op schema. Maar dat is een onderwerp waar ik het een andere keer over zal hebben. 😉

¡Hasta pronto!
¡Un abrazo desde España! 
😘

3. Workation Spanje
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *