Op avontuur voor migraine awareness

1. The Baltic sea circle - Op avontuur voor migraine

Note: Dit blog is aangepast, omdat onze sponsoractie voorbij is. Natuurlijk kun je onze ervaringen nog wel lezen. 
(on the road -deel 1, on the road – deel 2 en on the road – deel 3 & We did it!)

Juni 2018 deden Manlief en ik mee aan de Baltic Sea Circle. De meest noordelijke rally ter wereld.
Bij deze rally gaat het niet om snelheid, maar om het avontuur. De route gaat door elf landen met een auto van minstens twintig jaar oud.
Het gebruik van GPS en snelwegen is niet toegestaan. Het is met recht een avontuur te noemen.
Deze rally wordt ook niet zomaar gereden. Ieder team kiest een goed doel en verzameld via sponsoren een leuk bedrag bij elkaar om te doneren. 
Dat maakte de rally voor mij extra bijzonder. Ik hoopte awareness te stimuleren voor mijn eigen aandoening. Helaas werd dat gedeelte een teleurstelling. 

De rit was een prachtige ervaring, dat zou ik zo weer doen. Mijn teleurstelling zit in ons gekozen doel. 
Ik heb even getwijfeld of ik dit wel moest delen, maar gezien ik alles deel kan dit niet achterblijven.
Ons gekozen doel leek erg blij te zijn met onze actie. De organisatie nodigde ons uit op kantoor voor een kennismaking waar zelfs een fotograaf voor was geregeld. 
 
Er werd uiteraard gesproken over onze bijdrage. We werden aangespoord om onze actie meer te promoten en er werd gevraagd of ik het contrast tussen mijn goede en zieke kant tijdens de rit extra wilde laten zien. Dat vind ik nog steeds lastig, omdat ik niet als een zeur over wil komen.
Kom op, ondertussen weet het grootste deel van de lezers nu wel dat ik migraine heb en dat het klote is. Daarnaast is Proudweirdo geen migraine-platform.  

De dag van vertrek zijn we uitgezwaaid door iemand van de organisatie en er werd ons duidelijk gemaakt dat er tijdens de rit een ‘nauw’ contact zou blijven.
Ik weet eerlijk gezegd niet precies wat mijn verwachtingen waren, maar ik ging er wel vanuit dat onze actie wat aandacht zou krijgen.
In ieder geval had ik verwacht dat er contact zou zijn. De hele rit hebben we niks van de organisatie vernomen en we waren hier nogal verbaasd over.
We hebben genoeg content gestuurd om te delen. 

Een dag nadat we weer thuis waren hebben Manlief en ik een foto gemaakt met een selfmade cheque waarop het opgehaalde bedrag stond gedeeld op Facebook. 
Dit bericht werd gedeeld door de organisatie en dat was het.
Manlief heeft een paar dagen na onze terugkomst de dame die ons uit kwam zwaaien gesproken. Zij vertelde dat ze meer materiaal had aangeleverd, maar dat zij niet bevoegd was om daar iets mee te doen. Ons contactpersoon hebben wij sinds de ontmoeting op kantoor niet meer gezien of gesproken. 
Manlief heeft contact met haar gezocht via de mail, omdat hij telefonisch slecht bereikbaar was verzocht hij haar om contact met mij op te nemen, wat nu nog moet gebeuren. We hebben uiteindelijk nooit meer wat van de organisatie vernomen en het zit me nog steeds een beetje dwars.

Lang verhaal kort: Wij hebben ons ingezet om een organisatie te promoten en geld in te zamelen, ons eigen initiatief.
Is het zo moeilijk om ons even te bellen of van mij part een mail te sturen met een bedankje? 
Ze hoeven niet op hun knieën te zakken uit dankbaarheid, het is maar een klein bedrag wat we opgehaald hebben, maar een bedankje was fijn geweest. 
Ik voel me hierdoor dan ook schuldig naar alle sponsoren. 

Het leed is al geschied, ik hoop in ieder geval dat het opgehaalde geld gebruikt gaat worden voor onderzoek naar migraine, wat onze bedoeling was.
Mochten we in de toekomst weer iets doen voor een goed doel, dan zal ik de boel vooraf eerst goed onderzoeken óf ik richt mijn eigen fonds op. 😉

The Baltic Sea Circle
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *