Note: Dit blog is aangepast, omdat onze sponsoractie voorbij is. Natuurlijk kun je onze ervaringen nog wel lezen.
(on the road -deel 1, on the road – deel 2 en on the road – deel 3 & We did it!)
Juni 2018 deden Mike en ik mee aan de Baltic Sea Circle. De meest noordelijke rally ter wereld.
Bij deze rally gaat het niet om snelheid, maar om het avontuur. De route gaat door elf landen met een auto van minstens twintig jaar oud. Het gebruik van GPS en snelwegen is niet toegestaan. Het is met recht een avontuur te noemen.
Deze rally wordt ook niet zomaar gereden. Ieder team kiest een goed doel en verzameld via sponsoren een leuk bedrag bij elkaar om te doneren. Dat maakte de rally voor mij extra bijzonder. Ik hoopte awareness te stimuleren voor mijn eigen aandoening. Helaas werd juist dat gedeelte een teleurstelling. De rit was een prachtige ervaring, dat zou ik zo weer doen. Mijn teleurstelling zit in ons gekozen doel.
Ik heb even getwijfeld of ik dit wel moest delen, maar gezien ik alles deel kan dit niet achterblijven.
Ons gekozen doel leek erg blij te zijn met onze actie. De organisatie nodigde ons uit op kantoor voor een kennismaking waar zelfs een fotograaf voor was geregeld. Er werd uiteraard gesproken over onze bijdrage. We werden aangespoord om onze actie meer te promoten en er werd gevraagd of ik het contrast tussen mijn goede en zieke kant tijdens de rit extra wilde laten zien. Dat vind ik nog steeds lastig, omdat ik niet als een zeur over wil komen. Kom op, ondertussen weet het grootste deel van de lezers dat ik migraine heb en dat het klote is. Daarnaast is Proudweirdo geen migraine-platform.
Hoe dan ook, de dag van vertrek zijn we uitgezwaaid door iemand van de organisatie. Er werd ons duidelijk gemaakt dat er tijdens de rit een ‘nauw’ contact zou blijven. Ik weet eerlijk gezegd niet precies wat mijn verwachtingen waren, maar ik ging er wel vanuit dat onze actie wat aandacht zou krijgen. Ik had in ieder geval verwacht dat er contact zou zijn. De hele rit hebben we niks van de organisatie vernomen en we waren hier nogal verbaasd over. We hebben namelijk genoeg content gestuurd om te delen.
Op avontuur voor migraine awareness
‘Lesson learned’
Een dag nadat we weer thuis waren hebben Mike en ik een foto gemaakt met een selfmade cheque. Deze foto hebben we gedeeld op Facebook. Dat bericht werd weer gedeeld door de organisatie en dat was het.
Mike heeft een paar dagen na onze terugkomst de dame die ons uit kwam zwaaien gesproken. Zij vertelde dat ze meer materiaal had aangeleverd, maar dat zij niet bevoegd was om daar iets mee te doen.
Ons contactpersoon hebben wij sinds de ontmoeting op kantoor niet meer gezien of gesproken. Mike heeft contact met haar gezocht via de mail. Omdat hij telefonisch slecht bereikbaar was verzocht hij haar om contact met mij op te nemen, wat nu nog moet gebeuren. We hebben uiteindelijk nooit meer wat van de organisatie vernomen en dat zit me nog steeds een beetje dwars.
Wij hebben ons ingezet om een organisatie te promoten en geld in te zamelen, ons eigen initiatief.
Is het zo moeilijk om ons even te bellen of van mij part een mail te sturen met een bedankje?
Ze hoeven niet op hun knieën te zakken uit dankbaarheid. We hebben geen tonnen opgehaald, maar een bedankje was wel fijn geweest. Ik vind dit namelijk ook raar overkomen naar alle sponsoren.
Het leed is helaas al geschied. Ik hoop maar dat het opgehaalde geld gebruikt gaat worden om onderzoek te doen naar migraine, wat de bedoeling was. Mochten we in de toekomst weer iets doen voor een goed doel, dan zal ik de boel vooraf eerst goed onderzoeken óf ik richt mijn eigen fonds op.