loslaatproblemen

CW – Gilmore girls

Vaak weet ik anderen goed bedoelde adviezen te geven, ook mezelf, alleen luister ik niet zo goed.
Ik ben een denker met wat loslaatprobleempjes.

Nu weet ik heel goed dat piekeren zonde van mijn tijd is, maar om daar helemaal vanaf te komen is misschien wat hoog gegrepen, dus geef ik mezelf piekermomentjes. Hierin mag ik mezelf even helemaal suf piekeren en daarna stel ik mezelf twee vragen.
1. Is het zinvol?
2. Kan ik er NU iets aan veranderen?
Meestal is het antwoord ‘nee’ en dan kan ik mezelf weer bezighouden met dingen die nuttig zijn.

In de praktijk komt het helaas voor dat niks werkt, dan kan ik mezelf behoorlijk dwars zitten.
Ik denk dat iedereen wel momenten kent, waarin je in anders had willen reageren, of achteraf pas weet hoe je überhaupt moest reageren..
In mijn geval, ben ik niet zo vlug, daarom moet ik gebeurtenissen soms eerst even laten bezinken voordat er geniale antwoorden in me op komen.
Het liefst zou ik dan teruggaan naar de persoon in kwestie, maar het is een beetje vreemd om drie uur later bij iemand op de stoep te staan met een comeback.

Zulke momenten zorgen dus voor hersenconstipatie, frustraties die blijven hangen.
Zoals bij onze verbouwing heb ik hele draaiboeken met opties om iemand te laten weten dat ik deze niet bepaald aardig vind.
Ik hoop alleen een keer wat sneller te kunnen reageren om de persoon die mij een kunstje flikt meteen onderuit te halen. Maar mijn ideeën zijn altijd handig om te onthouden. (Voor een boek, of dergelijke.. )

Om even een voorbeeld te noemen van mijn loslaatproblemen.
Een paar aantal jaar geleden waren Manlief en ik op vakantie en tijdens een excursie vertelde een griet uit onze groep, zomaar vanuit het niets, dat ik best wel een ‘dikke pens’ had.

loslaatproblemen

USA – Suits

Gezien mijn buik nu net een grote onzekerheid van mij was, en nog steeds is, kwam dit behoorlijk hard aan.
(Gek genoeg, zou ik er nu heel wat over hebben om die ‘dikke pens’ weer terug te krijgen, dat buikje van toen was cute!)
Maar goed, op dat moment was ik stomverbaasd. Ik weet daarom ook niet meer hoe ik gereageerd heb, als ik al gereageerd heb.
De griet in kwestie leek zelf op een bowlingbal, dat is waarom ik het vooral vreemd vind dat zij mijn uiterlijk bekritiseerde.

Dit kwam de afgelopen week opeens weer opborrelen, maar deze keer kwam er meteen een antwoord bij.
“Aan mijn buik kan nog iets gedaan worden, aan jouw hoofd niet meer.”
Nu is dit natuurlijk geen vriendelijk antwoord, maar ik ben soms ook helemaal niet vriendelijk.

Ik heb wat dubbele kanten. Zo ben ik niet op mijn mondje gevallen, maar wanneer ik vanuit het niets door iemand beledigd word kan ik daar best even beduusd van zijn. Gaat het om bekenden dan raakt het me meer dan wanneer een onbekende mij beledigd, maar ook hier zijn weer uitzonderingen.
Over het algemeen interesseert het me niet zoveel wat vreemden van mij vinden, maar tegelijkertijd wil ik het liefst dat iedereen mij aardig vind. Best vermoeiend..

Als voorbeeld heb ik nu een belediging naar mij persoonlijk gebruikt, maar mijn loslaatprobleempjes kunnen over allerlei dingen gaan.
Terroristen, dierenmishandeling, social media, of eerder asociale media, dronken automobilisten en andere idioten die weggebruikers in gevaar brengen.
Mijn moeder die met haar fiets is gevallen en een half uur op de grond heeft gelegen, omdat mensen te beroerd waren om haar te helpen.
(Hier blijf ik echt woest om worden! )

Samengevat: mijn frustraties zorgen regelmatig voor hersenconstipatie.
Maar deze keer mag ik ze bedanken, ik heb het zo wel weer voor elkaar gekregen om een blog te schrijven.

loslaatproblemen

Share Button
Taalfucker
Hersie en Rebelletje