Renovatiedrama – Het leed wat verbouwen heet

Manlief en ik besloten een paar jaar geleden om het huis aan te pakken. De bedoeling was om de woonkamer uit te bouwen en twee dakkapellen te plaatsen, op iedere etage één. We dachten dat alles in één keer aanpakken de beste optie zou zijn. Als we het over konden doen hadden het toch heel anders gedaan.

We hebben diverse aannemers over de vloer gehad en een top drie gemaakt, op basis van goede recensies.
Nummer één heeft ondertussen nog steeds geen officiële offerte uitgebracht. Bouwbedrijf nummer twee, waar we alle vertrouwen in hadden, was opeens in geen velden of wegen meer te bekennen. Het werd hierdoor uiteindelijk aannemer nummer drie.

De verbouwing begon, in goed overleg dachten wij, en zou zo’n zes tot acht weken duren.
Er zou gestart worden met
 de uitbouw van de woonkamer. Wij hadden er al voor gezorgd dat alles leeg was, zodat ze direct aan de slag konden.
Het begon iets anders, ze wilden lever met de dakkapel van de slaapkamer beginnen, waardoor we deze nog ‘even snel’ leeg moesten halen. 
Onze logeerkamer, de enige kamer waar niks hoefde te gebeuren, werd omgetoverd tot een slaap/woonkamer plus opslaghok.
Comfort was ver te zoeken, maar het was maar voor even. Dachten we.. 

Twee mannen begonnen met het openbreken van het dak in de slaapkamer, waar ze uiteindelijk een week mee bezig zijn geweest. Aan het eind van de dag werd er een zeil over het gat gespannen. Na een week gingen ze verder met het openbreken van het dak op zolder, waar ook een dakkapel zou komen.
We vonden het een beetje gek dat ze meteen alles openbraken, maar we gingen er vanuit dat ze wisten wat ze deden.
Onze twijfels kwamen pas toen ons gevraagd werd welke afmetingen de ramen moesten hebben. Dat moesten zij weten, zij hadden officiële bouwtekeningen, welke wij hadden laten maken door een externe partij. 

Ze gingen vervolgens niet verder met de dakkapel, maar haalden de vloer van de slaapkamer eruit. Wat vragen opriep. 
Het is dat ik thuis was en vroeg wat ze van plan waren. Ze wilden namelijk gaan frezen voor de vloerverwarming, wat niet in de slaapkamer, maar in de woonkamer aangelegd moest worden. 
Een paar dagen daarna moest ik weer aan het werk en kon ik ze niet meer in de gaten houden. De werklui kreeg een sleutel, al gingen wij er vanuit dat we ze ’s morgens
 wel tegen het lijf zouden lopen. Dat was niet het geval. Deze lui werken niet volgens een strak schema maar kwamen wanneer het ze uitkwam en gingen ook weer wanneer ze wilden. Soms kwamen ze pas rond een uur of twaalf en dan waren ze om half drie weer foetsie.

De eerste zaterdag hoopten Manlief en ik een beetje uit te kunnen slapen. We schrokken toen we rond een uur of acht gewekt werden door de voordeur die geopend werd. Er kwam iemand binnen die naar het toilet ging, waarna de voordeur weer werd dichtgegooid en er vervolgens werd aangebeld. Huh? 
We hebben niet opengedaan en zijn ook niemand tegengekomen, maar we hebben
 wel even met de aannemer gebeld.
Deze vertelde ons dat zijn personeel niet zeker wist of ze mochten komen. Wtf! Ze kwamen wel eerst het huis binnen om onze pot vol te kakken. Idioten!

Renovatiedrama
CW -Supernatural

En dat deden ze vaak, kakken. Deze gasten waren chemisch van binnen en vervuilden ons huis met hun lucht. 
Hygiëne kenden ze niet, wat mij een nieuw ontdekte vorm van smetvrees opleverde. Handen wassen was teveel moeite net als ergens om vragen. 
Sinds er allerlei mannetjes door ons huis liepen begon ik een beetje paranoia te worden. Ik greep steeds mis naar dingen, zo ook ons eten.
Het leek erop alsof onze spullen werden meegenomen, wat dus ook het geval bleek te zijn. 
Je kunt alles van me krijgen en altijd met ons mee eten, maar vraag het even. 

Het vreemdste is dat ze mijn boodschappen hebben meegenomen. In eerste instantie twijfelde ik aan mezelf. Ik had vanuit mijn werk de wekelijkse boodschapjes gedaan. Een dag later wilde ik eten maken en trof niet alleen een lege koelkast aan, maar ook een lege vriezer. 
Dit hebben we gemeld bij de aannemer, maar deze geloofde niet dat zijn personeel zoiets zou doen. We konden niks bewijzen, maar hierna hield mijn gastvrijheid op. Ik nam niks meer voor ze mee en onze eigen boodschappen bewaarde ik in onze logeerkamer die op slot ging wanneer Manlief en ik niet thuis waren. 

Na ruim drie weken zag het er niet uit dat ze de deadline van zes, of zelfs acht, weken zouden halen en mijn irritatielevel begon te stijgen.
Richting week zes hadden de dakkapellen alleen nog maar een geraamte. We kregen te horen dat er iets mis was gegaan met de kozijnen en dat ze opnieuw besteld moesten worden, wat nog een week of zes kon duren. Zucht.. 
Ze gingen ondertussen verder met de uitbouw van de woonkamer, wat ook nogal bizar verliep. 
De
 fundering was gelegd, de oude gevel moest er nog uitgehaald worden, maar ze hadden de woonkamer al ingesmeerd met voorstrijk voor het stucen. 
We hebben nog net op tijd onze spiegel en klok van de wand gehaald, daar hadden ze de voorstrijk namelijk gewoon omheen gesmeerd.
Het had ons ook niet verbaasd als ze daar ook omheen hadden gestuct als we het hadden laten hangen.

Helaas was dit nog niet ellendig genoeg. De enige kamer waarin al onze spullen opgeslagen worden moest er ook aan geloven. 
Er zou een gat in de gevel gemaakt worden voor een steunpilaar, wat ons op dat moment pas werd verteld.
We waren er ondertussen achter dat dit bedrijf een eigen werkwijze had, maar dit sloeg alles. 
Er was nog steeds niks afgemaakt, dus we konden nergens heen met onze spullen. 
We hebben ons bed uiteindelijk maar weer teruggezet in de slaapkamer, waar we een fort van dozen om ons heen bouwden en uiteindelijk ook de badkamer maar gebruikte als opslag.  

In week tien lag nog steeds alles in puin, er werd niet over de ruim gemiste deadline gesproken en er werd ook niet doorgewerkt.
We leefden al weken in ons bed, wat de enige zitplaats in huis was. Eten deden we aan het aanrecht of in de tuin, wanneer de ingang niet met planken gebarricadeerd was. 
Ik was al humeurig sinds het begin van de verbouwing
, maar dit was het punt waarin ik langzaam in een monster veranderde. 
Ik hoopte dat de werklui zichzelf op de klauwtjes zouden slaan met gereedschap of van het dak zouden flikkeren. Mijn brein fantaseerde om de werklui te
 overgieten met beton, zo ver dat alleen de hoofdjes uit zouden steken en dan een bus jeukpoeder over ze heen strooien. Ik wil best krabben, maar dan wel met een rasp. 😈

Renovatiedrama
CW – Supernatural

Fast forward om en nabij week vijftien, de kozijnen zouden komen! Het kozijn op zolder was goed, maar helaas kon niet alles goed gaan.
Het kozijn van de slaapkamer was zo extreem afwijkend dat het raam niet geopend kon worden. De opening kwam uit voor een muur en de idiote klussers kwamen vervolgens op het geniale idee om de hele dakkapel een stukje te verplaatsen. 
Dankzij onze oplettende buurman hebben we veel narigheid weten voorkomen. Ze waren namelijk al begonnen om de dakkapel af te breken. 
Dit zorgde voor een flinke discussie met de aannemer. Hij legde de schuld van de afwijkende kozijnen bij ons neer.

Uiteraard was dit niet enige discussie. Zo draaiden onze openslaande deuren in de uitbouw naar binnen en bleken niet eens deuren te zijn, maar ramen. 
Het profiel van alle kozijnen bleek niet hetgeen te zijn wat wij hadden uitgezocht. Dit was onze minste zorg, maar toch vreemd. 
De nieuwe kozijnen zouden pas half oktober klaar zijn, dan zouden ze ook de laatste werkzaamheden afmaken.
We vroegen de huissleutel terug en 
spraken af dat de werklui op afspraak terug zou komen, wanneer Manlief of ik thuis zou zijn. 

Dit klonk natuurlijk veel te makkelijk. Half oktober werd eind oktober. De memo dat alles afgemaakt moest worden was niet bekend bij het personeel. 
Zij hadden geen materialen om iets te kunnen doen en zijn eigenlijk voor Jan Lul langsgekomen.  
Dit hele drama heeft uiteindelijk tot
 eind november geduurd. De aannemer heeft de boel nooit opgeleverd, hij heeft zijn hoofd gewoon nooit meer laten zien.
Manlief heeft hem diverse keren, tijdens de verbouwing, vertelt dat hij niet blij was met de situatie, maar meneer de aannemer was niet alleen de koning van de smoezen. Hij had ook nog eens een kort lontje en legde alle schuld bij ons neer.

Ik heb nu alleen het grove gedeelte verteld, er is nog veel meer helaas, zoals alle spullen die ze gesloopt hebben en spullen die we zelfs missen.
Door alle chaos hebben onze spullen voor het grijpen gelegen. Ze hebben ruimschoots de tijd gehad om overal in te neuzen. 
Veel is vervangbaar, maar mijn erfenis niet. Helaas heb ik, net als bij mijn verdwenen boodschappen, geen bewijzen. 

De ellende hield ook niet op. Na deze ellende kregen we vervolg ellende. 
Hevige lekkages, zodanig dat het dak van de aanbouw met spoed vervangen moest worden, omdat de boel aan het rotten was.
De dakbedekking heeft al die tijd los gelegen en er was materiaal gebruikt wat helemaal niet geschikt was voor een dak.
Ook de dakkapellen hebben me moeten laten herstellen. De daken en de kozijnen waren niet alleen van slechte kwaliteit, maar ook nog
 eens verkeerd geplaatst.

Ondertussen weten we dat we niet de enige slachtoffers zijn van deze oplichters. We hebben er dan ook werk van gemaakt, vooral in de hoop dat deze ellende anderen bespaart kan blijven, maar jammer genoeg weten sommige fuckers overal tussenuit te glippen.
Ik hoop dat karma een bezoekje bij ze wil brengen. 😏

De verbouwing heeft ons grijze haren en wat extra rimpels bezorgd,
maar ons huis is onderhand weer hersteld
en we waarderen het sindsdien alleen maar meer.

4. Renovatiedrama
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *