Renovatie

Manlief en ik besloten een paar jaar geleden het huis aan te pakken.
We wilden de woonkamer uitbouwen en op iedere etage een dakkapel laten plaatsen.
In één klap de grootste werkzaamheden laten uitvoeren zou de beste oplossing zijn.
Als we het over konden doen hadden we het toch heel anders gedaan.

We hebben diverse aannemers over de vloer gehad en een top drie gemaakt, op basis van goede recensies.
Nummer één heeft ondertussen nog steeds geen officiële offerte uitgebracht en bouwbedrijf nummer twee, waar we alle vertrouwen in hadden, was opeens in geen velden of wegen meer te bekennen. Het werd uiteindelijk aannemer nummer drie.

Na, wat wij dachten, in goed overleg is de verbouwing begonnen, wat zo’n zes tot acht weken zou duren.
Ze zouden beginnen met de uitbouw van de woonkamer, wij hadden er al voor gezorgd dat alles leeg was, zodat ze direct konden beginnen. Het begon al iets anders, gezien ze liever met de dakkapel van de slaapkamer wilden beginnen, waardoor we die nog ‘even snel’ leeg moesten halen.

Onze logeerkamer, de enige kamer waar niks hoefde te gebeuren, werd omgetoverd tot een slaap/woonkamer. Comfort was ver te zoeken, gezien al onze spullen daar opgeborgen stonden, maar het was maar voor even. Dachten we…

De eerste dag begonnen twee mannen met het openbreken van het dak, waar ze uiteindelijk een week mee bezig zijn geweest.
Aan het eind van de dag werd er een zeil over het gat gespannen en na een week gingen ze meteen verder met het openbreken van het dak op zolder, waar ook een dakkapel zou komen.

We vonden het stiekem een beetje gek dat ze meteen alles openbraken, maar we gingen er vanuit dat ze wisten wat ze deden.
Onze twijfels kwamen pas toen er gevraagd werd welke afmetingen de ramen moesten hebben. Dat was allang besproken, we hadden zelfs door een externe partij bouwtekeningen laten maken.
Vervolgens gingen ze niet verder met de dakkapel, maar de vloer van de slaapkamer werd eruit gehaald. Het is dat ik ze vroeg wat ze van plan waren, ze wilden namelijk de vloerverwarming, die in de woonkamer zou komen, in de slaapkamer aanleggen.

De eerste paar dagen ben ik thuis gebleven, daarna moest ik weer aan het werk. De werklui kreeg een sleutel en wij gingen er vanuit dat we ze ’s morgens nog wel even tegen het lijf zouden lopen, maar deze werklui werkten niet volgens een strak schema. Ze kwamen wanneer het ze uitkwam en gingen ook weer wanneer ze wilden. Soms kwamen ze pas rond een uur of twaalf en dan waren ze rond half drie weer foetsie.

Renovatiedrama

CW – Supernatural

Manlief en ik hoopten op zaterdag te genieten van het rijk alleen en heerlijk uitslapen, maar we werden rond een uur of acht gewekt door de voordeur die geopend werd. We hoorden iemand naar het toilet gaan, die uiteindelijk werd doorgetrokken, waarna de voordeur weer werd dichtgegooid en de deurbel ging. Huh?
We begrepen niet helemaal wat er zojuist was gebeurd.

We hebben niet opengedaan en we zijn niemand meer tegengekomen, maar we hebben wel even met de aannemer gebeld.
Deze vertelde ons dat zijn personeel niet zeker wist of ze mochten komen. Hahaha! Ze wisten niet zeker of ze mochten komen, maar kwamen wel eerst het huis binnen om onze pot vol te kakken. Wat een idioten.

Na ruim drie weken zag het er niet uit dat ze de deadline van zes, of zelfs acht, weken zouden halen en mijn irritatielevel begon te stijgen. Sinds er allerlei mannetjes door ons huis liepen begon ik ook een beetje paranoia te worden. Ik greep steeds mis naar dingen, zo ook ons eten. Het leek erop alsof onze spullen werden meegenomen en dat was dus ook het geval..

Je kunt alles van me krijgen en altijd met ons mee eten, maar vraag het even.
Ik had ook wat moeite met het idee dat deze mannen aan mijn eten zaten, gezien zij verantwoordelijk waren voor mijn nieuw ontdekte vorm van smetvrees. (Waarom wassen sommige mensen hun handen niet na een toiletbezoek??? )

Ik miste opeens van alles, maar mijn boodschappen vond ik toch wel het vreemdste. Ik begon in eerste instantie aan mezelf te twijfelen, tot ik vanuit mijn werk de wekelijkse boodschappen deed en de boel thuis opruimde. Een dag later wilde ik het eten klaar maken, maar tot mijn verbazing was niet alleen de koelkast leeg, maar zelfs de vriezer.

Dit hebben we gemeld bij de aannemer, maar deze geloofde niet dat zijn personeel zoiets zou doen. Ik kon niet bewijzen dat er iets was meegenomen, maar hierna hield mijn gastvrijheid op. Het eten en drinken wat ik voor ze meenam konden ze op hun buik schrijven en mijn boodschappen bewaarde ik daarna boven, in onze omgetoverde logeerkamer die op slot ging wanneer Manlief en ik niet thuis waren.

Richting week zes, waarbij de dakkapellen ondertussen alleen nog maar een geraamte hadden, kregen we te horen dat er iets mis was gegaan met de kozijnen. Ze moesten opnieuw besteld worden, wat nog een week of zes kon duren. WAT?????

Renovatie

CW – Supernatural

Ze gingen ondertussen verder met de uitbouw, wat nogal bizar verliep.
De fundering was gelegd, de oude gevel moest er nog uitgehaald worden en ze begonnen de hele woonkamer al klaar te maken om gestuct te worden. We hebben nog net op tijd onze spiegel en klok van de wand gehaald, daar hadden ze de voorstrijk namelijk gewoon omheen gesmeerd en het had me niet verbaasd als ze daar ook omheen hadden gestuct als we het hadden laten hangen.

Helaas was dit nog niet ellendig genoeg.
De enige kamer waarin al onze spullen opgeslagen worden moest er ook aan geloven. Er zou een gat in de gevel gemaakt worden voor een steunpilaar, wat ons op dat moment pas werd verteld. We waren er ondertussen achtergekomen dat dit bedrijf een eigen werkwijze had, maar dit sloeg alles. Waar moesten we nu heen met onze spullen?!

We hebben ons bed uiteindelijk maar weer teruggezet in de slaapkamer, waar we een fort van dozen om ons heen bouwden, maar nog misten we ruimte, waardoor zelfs de badkamer gebruikt werd als opslag. Er was nog steeds niks afgemaakt, dus we konden ook nergens heen met onze spullen.

Ik begon te hopen dat ze zichzelf op hun klauwtjes zouden slaan met gereedschap of dat ze van het dak zouden flikkeren. Als ik de mazzel had gehad om dat ook nog eens te zien, had ik ze zeer zeker hardop uitgelachen. Ik was er zo klaar mee.

In week tien lag nog steeds alles in puin, er werd niet over de ruim gemiste deadline gesproken en er werd ook niet doorgewerkt. We leefden al weken in ons bed, wat de enige zitplaats in huis was. Eten deden we aan het aanrecht en met mooi weer hadden we mazzel om in de tuin te kunnen zitten, wanneer de ingang niet gebarricadeerd was.

Ik was al een tijdje geen gezellige aanwezigheid meer, maar dit was het punt waarin ik langzaam in een monster veranderde. Ik fantaseerde om het personeel met beton te overgieten in onze tuin, zover dat alleen de hoofdjes uit zouden steken, waar ik een bus jeukpoeder overheen zou strooien. Ik was bereid geweest om ze van hun jeuk af te helpen, maar dan wel met een rasp.
(Ik zei toch dat ik wat sadistische trekjes heb..)

Fast forward om en nabij week vijftien, de kozijnen zouden komen! Helaas was het nog geen reden om te juichen.
Het kozijn op zolder was goed, maar het kozijn van de slaapkamer was zo extreem afwijkend dat het raam niet geopend kon worden, omdat de opening precies voor een muur uitkwam.
De idiote klussers kwamen op het geniale idee om de hele dakkapel open te breken en een stukje te verplaatsen zodat het kozijn wel zou passen.

Renovatie

CW – Supernatural

Dankzij onze buurman hebben we dit weten te voorkomen, maar hierdoor kwam er wel een hele discussie over het raam, volgens de aannemer was het namelijk onze schuld dat het kozijn niet paste.

Onze openslaande deuren in de uitbouw draaiden naar binnen en bleken niet eens deuren, maar ramen te zijn en het profiel van alle kozijnen bleek niet hetgeen te zijn wat wij hadden uitgezocht. Nu was dit onze minste zorg en lelijk zijn ze niet, maar het was toch vreemd.

De nieuwe kozijnen zouden pas half oktober klaar zijn, ze zouden dan ook de laatste werkzaamheden afmaken.
We vroegen de huissleutel terug en spraken af dat de werklui langs zouden komen wanneer één van ons thuis zou zijn.
De memo dat alles afgemaakt moest worden was niet overgekomen bij het personeel. Half oktober werd eind oktober en na een half uur wilden ze alweer vertrekken, het bleek dat ze geen materialen hadden om iets te kunnen doen.

Uiteindelijk heeft het hele drama tot eind november geduurd. De aannemer heeft de boel nooit opgeleverd, hij heeft zijn hoofd nooit meer laten zien.
Manlief heeft hem diverse keren, tijdens de verbouwing verteld dat hij niet blij was met de situatie, maar meneer de aannemer was niet alleen de koning van de smoezen, hij had ook nog eens een kort lontje en legde alle schuld bij ons neer.

Ik heb nu alleen het grove gedeelte verteld, er is nog veel meer helaas, zoals alle spullen die we missen. Veel is vervangbaar, maar mijn erfenis niet. Helaas heb ik, net als bij mijn boodschappen, geen bewijzen dat één van hen het gedaan heeft. Door alle chaos hebben onze spullen voor het grijpen gelegen en ze hebben ruimschoots de tijd gehad om overal in te neuzen.

Dit alles is een goede levensles voor ons geweest, vooral omdat we na deze ellende, vervolg ellende kregen. Lekkages, zodanig dat het dak van de aanbouw met spoed vervangen moest worden. De dakbedekking heeft niet alleen al die tijd los gelegen, er was materiaal gebruikt wat helemaal niet geschikt was voor een dak, waardoor de boel al aan het rotten was.

We hebben al met al mazzel gehad, ons huis staat tenminste nog. We hebben gezien dat slechte verbouwingen niet iets uitzonderlijks zijn en dat het zelfs nog erger kan. In mijn ogen zijn dit soort bouwbedrijven een stel oplichters en ik hoop dat karma een bezoekje bij ze wil brengen.

De verbouwing heeft ons grijze haren en wat extra rimpels bezorgd,
maar sindsdien waarderen we ons huis alleen maar meer.

Renovatie

Share Button
De Liebster-Award