Ik heb de pleur aan verjaardagen, dat heb ik al eens eerder verteld. Vooral mijn eigen verjaardag vind ik een dingetje. Ik weet nooit zo goed wat ik ermee aan moet. Als kind vond ik het leuk, maar toen ik eenmaal niet meer thuis woonde veranderde dat snel. 
Mijn 18e verjaardag wilde ik groots vieren. Ik had vrijwel iedereen die ik kende uitgenodigd en een halve groothandel in huis gehaald.
Ik verwachtte een knalfeest en de teleurstelling was groot toen er letterlijk niemand op kwam dagen. (Op mijn ex na, wat ook geen feest was.. )

Mijn 21ste verjaardag plande ik niet en dat slaagde gek genoeg wel. De jaren daarna werd het lastiger. 
In mijn omgeving zitten mensen die niet met elkaar door één deur kunnen. Het zorgt niet voor een feeststemming maar het geeft spanningen. Op onze bruiloft zijn een aantal mensen niet geweest, omdat zij issues hadden met gasten, wat gewoon heel jammer is. 
Wanneer ik naar een feestje ga kom ik voor de jarige, de bruid, bruidegom, aliën of whatever, niet voor de visite. Mocht daar toevallig iemand tussen zitten waar ik moeite mee heb dan laat ik deze links liggen. Helaas kan niet iedereen dit blijkbaar. 

Toch probeerde ik een aantal jaar geleden nog eens mijn verjaardag te vieren. Het moest toch een keer gaan lukken?
Nope. Al zat ik deze keer niet alleen, er was toch drie man gekomen. Ik vermoed alleen dat zij liever niet waren gekomen..  
De één na de ander belde af en omdat ik ervan uit ging dat er niemand meer zou komen heb ik het op een zuipen gezet. Ik was ladderzat en strontvervelend. 
Gelukkig heb ik ook hele leuke verjaardagen gehad. De vieringen samen met Manlief tijdens vakanties, zoals mijn dertigste verjaardag. 

Ik zag er best tegenop om dertig te worden. Ik had niet bereikt wat ik had willen bereiken en de dertig gaf me zo’n zwaar  gevoel. Volwassen. Een feestje geven zag ik niet zitten, een uitje met mijn favo persoon natuurlijk wel. 
Manlief nam me mee naar Oostenrijk waar ik voor het eerst bergen ontmoette. (Wat overigens een verhaal apart was..)
Mijn 30ste verjaardag was geen groot feest, maar het is nog steeds mijn favoriet. 

We verbleven in een appartement met een prachtig uitzicht op de berg de Zugspitze. Manlief wekte me door een briefje bovenop me te leggen. Hij had een slipcursus met de auto voor me geregeld, alsof een vakantie naar Oostenrijk nog niet genoeg was. 
Na het ontbijt vertrokken we naar de Geisterklamm voor een wandeling. We ontmoette daar een ouder Israëlisch stel en brachten samen de dag de door. 
Het wandelen in de prachtige natuur en de verhalen van de ervaren reizigers, die zich trouwens niet lieten tegenhouden door hun leeftijd, maakten de dag voor mij onvergetelijk. 

Mijn 27ste verjaardag vierden we in Bulgarije waar we met een groep Nederlanders optrokken. Precies om twaalf uur ’s nachts werd ik in de kroeg verrast met en prachtige cocktail en lang zal ze leven, wat me weer even kinds liet voelen.
Mijn 29ste verjaardag vierden we in Turkije, waar we iets bijzonders meemaakten. 
De 33 vierden we in Barcelona in een restaurant waar mensen voor in de rij stonden, maar wat ons nogal tegenviel. Op de koffie na, waar ik nogal hyper van werd. 
Mijn 35ste verjaardag bezochten we een vriendin die een huis heeft in Hongarije. 

Cadeautjes zijn leuk, maar herinner jij je nog wat je vijftien jaar geleden hebt gekregen?
(Oke, ik onthoud iets teveel en weet zelfs nog wat ik op mijn 11e verjaardag heb gekregen, maar ik ben weird. )
In plaats van een cadeautje deel ik liever een mooie ervaring, een herinnering. Dat is onbetaalbaar en zoveel waardevoller.  
Een vakantie zit er helaas nu even niet in en een vriendin stelde voor om mijn verjaardag te vieren.

Ik liep er niet meteen warm voor, maar het leek me an sich best gezellig om ‘mijn mensen’ een keer bij elkaar te hebben.
Ik had nog steeds de hoop dat het een keer zou lukken, maar ik zag het iets te rooskleurig in. 
Nog steeds bestaat mijn omgeving uit mensen die niet met elkaar door één deur kunnen, voor spanningen zorgen en de boel erg ongemakkelijk maken. Eigenlijk moet visite zorgvuldig gepland worden, maar dat vind ik zo overdreven. 

Tegen een aantal mensen heb ik gezegd dat ze welkom waren om een bakkie te komen doen op zondag, de dag vóór mijn verjaardag. 
Die dag begon vreemd en ik zat een beetje in de zenuwen voor wat komen zou. Wat als de pleuris zou uitbreken als de verkeerden elkaar tegen zouden komen?
Mijn zorgen waren achteraf totaal niet nodig. Ik denk dat mijn uitnodigingen niet helemaal juist zijn overgekomen. Mijn moeder en een vriendin met haar man zijn de enige visite geweest.  De vriendin die voorstelde om mijn verjaardag te vieren was het compleet vergeten, maar kwam op mijn verjaardag zelf wel nog even langs. 

Verjaardagsvieringen zijn gewoon niet aan mij besteed en ik ga het ook niet meer proberen. 
Iedereen is welkom om langs te komen wanneer ik thuis ben, maar verwacht geen taart, tenzij je het zelf mee neemt. 
Ik hou ook geen rekening meer met de visite. Het is gewoon belachelijk dat ik dit jarenlang heb gedaan. 
Heb je een gruwelijke hekel aan iemand die bij mij op visite komt. Ga dan weg of kom niet. 
Kies je ervoor om te blijven, dan verzoek ik je wel om jezelf te gedragen, anders mep ik je eigenhandig mijn huis uit. Just saying..

Dus.. Volgend jaar zit ik hopelijk weer ergens in het buitenland met mijn man aan mijn zijde mooie herinneringen te maken! 
Dát is mijn perfecte viering van een nieuw levensjaar!