Vage artsen – Een vreemde verzameling

1. Vage artsen

Ik ben een onhandige kluns met wat pech, helaas kwam mijn pech ook tevoorschijn bij mijn bezoek aan artsen. Zo heb ik een aantal onbekwame, non-sociale artsen mogen ontmoeten. Volgens mij krijgen ze bij mij een bepaalde bonus bij iedere diagnose of voor iedere keer dat ze mij zonder hulp wegsturen.
Iedereen heeft wel een vreemd verhaal over een bezoek aan een arts, maar ik lijk, net als vervelende kwalen, ook vreemde verhalen over artsen te sparen.
Ik zal proberen om er een soort chronologische volgorde in te houden, voor zover dat lukt. ūüėĀ

Rond mijn 8e levensjaar kreeg ik het voor elkaar om op mijn snufferd te gaan. Ik was spulletjes aan het verkopen bij het winkelcentrum in mijn buurt.
Tussen de spullen zat een vaas waar een hapje uitwas waar ik precies met mijn hand op terecht ben gekomen. De vaas sneed mijn duim volledig open, n
iet alleen mijn vlees, maar ook mijn pees, zenuw en slagader waren in één klap door. 
Het duurde even voordat ik besefte wat er was gebeurd, ik voelde ook geen pijn. Ik schrok pas toen ik zag hoe heftig ik bloedde en ben een winkel in gerend waar ik om hulp heb gevraagd. 

De eigenaar van de winkel dacht in eerste instantie dat het wel meeviel. Ik had mijn duim zelf dichtgedrukt, waardoor de ernst niet meteen zichtbaar was. 
De man dacht dat een pleister wel zou helpen tot ik mijn hand losliet en mijn bloed alle kanten op spoot. Naast deze winkel zat een drogisterij, de drogist werd erbij gehaald en deze heeft mijn hand tijdelijk verbonden. 
Mijn Peetmoeder werd gebeld, omdat zij in het bezit was van een auto en samen met mijn moeder hebben me naar het ziekenhuis gebracht.
Een ziekenhuis wat me niet wilde helpen zonder verwijzing van de huisarts. 

De huisarts, die zo’n vijf kilometer verderop zat, was woedend en zag meteen dat ik door het verband waarmee ik tijdelijk was verbonden heen bloedde.¬†
Ik had onnodig veel bloed verloren en eenmaal terug in het ziekenhuis kwamen dan ook alle toeters en bellen tevoorschijn. 
Mijn duim werd inwendig gehecht, waarna aan de buitenkant noodhechtingen gezet werden. Dit werd gedaan in afwachting van een mogelijke operatie. 
Het was niet
 meteen duidelijk of mijn duim nog kon functioneren. De noodhechtingen werden zonder verdoving gezet, omdat ik al teveel verdoving had gekregen begreep ik, daardoor heb ik iedere hechting gevoeld. Ze hebben me met man en macht tegen de tafel gedrukt om me stil te houden. 
Mijn duim is gelukkig goed geheeld, zonder operatie, maar ik heb nog een flink litteken, alsof ik de nachtmerrie anders was vergeten. ūüėČ

Fast forward naar een paar jaar later. Ik had een vreemde uitslag op mijn arm en diverse andere klachten. Eén van mijn broers had gordelroos gehad en mijn klachten waren vrijwel hetzelfde. Mijn toenmalige huisarts zei dat het niet mogelijk was op mijn leeftijd, toch had ik gelijk, het was gordelroos. 
Ik heb ook onnodig lang rondgelopen met een baarmoederontsteking, omdat er niet goed gekeken was naar een uitslag. Ik heb verkeerde medicatie combi’s gekregen, wat gelukkig met een sisser is afgelopen, maar waardoor ik wat kennis heb vergaard over medicatie.¬†
Excuses heb ik nooit gekregen, terwijl ik begrijp dat artsen mensen zijn en dat fouten maken menselijk is. 

Ik heb één keer een klacht ingediend, omdat dit echt te ver ging.  
Voordat ik de diagnose mastopathie kreeg en voor het eerst een grote bult in mijn borst voelde schrok ik me rot. Er werd voor de zekerheid een echo gemaakt en de uitslag kreeg ik direct. Na de echo moest ik even wachten in de wachtkamer waarna ik gehaald werd door de arts/echoscopist. 
Vermoedelijk was het druk, ze bleef namelijk halverwege de behandelkamer staan en zei: “Nou je hebt geen kanker, dus je gaat voorlopig nog niet dood.”¬†
Met die woorden verliet zij de kamer en liet ze mij perplex achter. 

CW – Supernatural

Het duurde even voordat haar woorden binnenkwamen, daarna ben ik naar de receptie gelopen om direct een klacht in te dienen. Wat er met de betreffende arts is gebeurd? Geen idee, maar dat had ik stiekem wel willen weten, haar uitspraak ging echt te ver.
Dit was overigens niet mijn enige vreemde ervaring betreft artsen en mijn borsten. 
Mijn eerste heftige borstontsteking kwam heel geleidelijk opzetten. Ik wachtte eerst af of het vanzelf over zou gaan, zoals ik al jaren doe.
De pijn werd alleen maar erger en mijn borst broeide, één borst. De huisarts verwees me voor een mammografie, waar niks op te zien was. 
Natuurlijk was ik blij met de uitslag, maar niet lang daarna verergerden mijn klachten en kreeg ik ook nog eens hoge koorts.

Het weekend kwam ik op de eerste hulp terecht met een gigantische ontsteking in mijn borst. De arts was bang dat het om een abces ging die mogelijk geklapt was door de mammografie. Ik kreeg direct antibiotica en moest de volgende dag terugkomen als de koorts niet minder was, anders kon ik maandags naar mijn huisarts voor verdere stappen. De antibiotica sloeg snel aan, mijn koorts zakte alleen mijn klachten niet. Ik maakte een afspraak bij de huisarts die er uiteraard op dat moment niet was. Ik kreeg een vervanger die mijn borst met de nodige desinteresse bekeek. Mijn uitleg en het verslag van de arts op de eerste hulp waren niet genoeg om serieus genomen te worden. Hij zei letterlijk dat hij niet begreep wat ik kwam doen en stuurde me weer huiswaarts. 
Gelukkig is dit goed gekomen, maar het is helaas niet mijn laatste borstontsteking geweest. 

Mijn eerste ontmoeting met een ambulance was ook vreemd. 
Jaren geleden ben ik ooit in mijn oude trappenhuis niet goed geworden en 
met mijn hoofd en nek op een betonnen traptrede terechtgekomen.
Ik ben buitenwesten geweest en kwam bij toen de politie en ambulance arriveerde. De eerste agent die mij zag liggen schrok, wat niet geruststellend was. 
Er werd me verzocht om stil te blijven liggen en op dat moment drong pas tot me door dat ik nogal dubbelgeklapt was. 
Ik kreeg een nekkraag om en werd op een brancard gelegd, maar in plaats van het ziekenhuis werd ik een trap hoger naar mijn eigen huis gebracht. 
Er werd geconstateerd dat mijn bloeddruk laag was en ik kreeg het advies bij overige klachten naar mijn huisarts te gaan en dat was het. 
Vreemd…

Tijdens mijn opname in een herstellingsoord kreeg ik iets stoms voor elkaar, waardoor ik weer geconfronteerd werd met vreemde artsen. 
De wekelijkse sportsessie werd gegeven in de gymzaal van een school en deze muts besloot wat kunstjes te doen in de ringen. 
Eenmaal ondersteboven, gleden mijn voeten eruit en ik maakte een doodsmak op de grond, head first, waar geen mat was neergelegd.
Het moment dat ik op de grond terechtkwam zal ik nooit meer vergeten. Ik dacht echt dat mijn nek gebroken was en daarnaast had ik verschrikkelijke pijn in mijn hoofd. Mijn haar had vastgezeten in een klem welke was afgebroken door mijn de val.  

De therapeuten van het herstellingsoord waren zeer bevoegd op het gebied van mentale problemen, op fysiek gebied was nog genoeg te leren. 
Na de val werd ik meteen omhoog geholpen, wat niet slim was omdat ik mogelijk nekletsel had. Een hersenschudding had ik zeker, ik heb een gat in mijn geheugen van ruim een half uur wat nooit meer is teruggekomen. 
Mijn groepsgenoten hadden mijn val gezien en waren deels in shock. Zij vonden dat er een arts moest komen, wat de therapeuten niet nodig vonden. 
Ik heb bijna moeten strijden om een dokter te kunnen zien, niet dat het daar beter verliep. 

Een paar uur na het ongeluk zat ik bij de EHBO en kreeg meteen te horen dat ik eerder had moeten komen. Zucht.. 
Ik vertelde wat er was gebeurd, maar uit angst om meteen een label te 
krijgen heb ik niet meteen genoemd wáár ik was gevallen. 
Het kwam uiteindelijk toch ter sprake, waarna de arts even in mijn nek kneep en wat humde. Ik reageerde op zijn kneep met een schreeuw en dat was het.
Met een recept voor pijnstillers en vele vraagtekens stond ik na vijf minuten weer buiten.
Waarom werd ik niet beter nagekeken? Werd ik niet serieus genomen omdat ik in een herstellingsoord zat? Was ook deze arts in een slechte bui of was dit een normale gang van zaken? 

Deze ervaringen hebben mijn ego een deuk gegeven. Uit angst om een zeurpiet te zijn stelde ik bezoeken aan een arts veel te lang uit.  
Mijn jeugd was niet vredig en relaxt, eerder het tegenovergestelde 
wat heeft bijgedragen aan mijn psychische klachten. Mijn psychische klachten hebben er uiteindelijk weer voor gezorgd dat mijn lichamelijke klachten niet serieus genomen werden. Mijn klachten werden altijd op de psyche gespijkerd. 
Ik had teveel last van stress, wat waar was, maar er werd niet eens gekeken of er mogelijk nog een andere oorzaak was. 
Het is tot dusver gelukkig goed afgelopen, maar ik heb in een aantal gevallen onnodig lang met klachten rondgelopen.

Wat ik aan anderen mee wil geven: 
Blijf niet te lang rondlopen met klachten!
Als jij je niet gehoord voelt door een arts, spreek dit uit. 
Laat je ook niet zomaar iets wijs maken, jij kent jouw lichaam het beste.  

Note. Met deze post wil ik artsen niet allemaal over één kam scheren.
Ik heb gelukkig ook hele lieve artsen meegemaakt die zeer begaan zijn met hun pati√ęnten.¬†

 

3. Vage artsen - Een vreemde verzameling
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *