Vage artsen – Een vreemde verzameling

1. Vage artsen

Ik ben een onhandige kluns met wat pech, helaas kwam mijn pech ook tevoorschijn bij mijn bezoek aan artsen. Zo heb ik een aantal onbekwame, non-sociale artsen mogen ontmoeten. Volgens mij krijgen ze bij mij een bepaalde bonus bij iedere diagnose of voor iedere keer dat ze mij zonder hulp wegsturen.
Iedereen heeft wel een vreemd verhaal over een bezoek aan een arts, maar ik lijk, net als vervelende kwalen, ook vreemde verhalen over artsen te sparen.

Ik zal proberen om er een soort chronologische volgorde in te houden, voor zover dat lukt. ūüėĀ
Rond mijn 8e levensjaar kreeg ik het voor elkaar om op mijn snufferd te gaan. Ik was spulletjes aan het verkopen bij het winkelcentrum in mijn buurt.
Tussen de spullen zat een vaas waar een hapje uitwas en daar ben ik met mijn hand in terecht gekomen. He
t hapje fungeerde als een mes en sneed mijn duim volledig open. Niet alleen mijn vlees, maar ook mijn pees, zenuw en slagader waren in één klap door. 
Het duurde even voordat ik besefte wat er was gebeurd, in eerste instantie voelde ik ook geen pijn. Ik schrok pas toen ik zag hoe heftig ik bloedde en ben een winkel in gerend waar ik om hulp heb gevraagd. 

Nadat geconstateerd werd dat mijn duim volledig open was gereten werd mijn Peetmoeder gebeld. Zij en mijn moeder hebben me naar het ziekenhuis gebracht, maar daar werd ik niet geholpen. Ik had een verwijzing van de huisarts nodig. Ze stuurden me met een slagaderlijke bloeding terug naar mijn huisarts, die ons met spoed terugstuurde naar het ziekenhuis. Hierdoor had ik onnodig veel bloed verloren. 
Eenmaal terug in het ziekenhuis werd mijn duim inwendig gehecht en daarna werden in de buitenkant noodhechtingen gezet, in afwachting van een mogelijke operatie, omdat het niet duidelijk was of mijn duim nog kon functioneren. De noodhechtingen werden zonder verdoving gezet (geen idee waarom), daardoor heb ik iedere hechting gevoeld. Ze hebben me met man en macht tegen de tafel gedrukt om me stil te houden. 
Mijn duim is gelukkig goed geheeld, zonder operatie, maar ik heb nog een flink litteken, alsof ik de nachtmerrie anders was vergeten. ūüėČ

Fast forward naar een paar jaar later. Ik had vreemde uitslag op mijn arm en dat gaf diverse klachten. Eén van mijn broers had gordelroos gehad en mijn klachten waren vrijwel hetzelfde. Mijn toenmalige huisarts zei dat het niet mogelijk was op mijn leeftijd, toch had ik gelijk, het was gordelroos. 
Ik heb ook onnodig lang rondgelopen met een baarmoederontsteking, omdat er niet goed gekeken was naar een uitslag. Ik heb verkeerde medicatie combi’s gekregen, wat gelukkig met een sisser is afgelopen. Hierdoor heb ik wel de nodige kennis vergaard over medicatie.
Excuses heb ik nooit gekregen, terwijl ik begrijp dat artsen mensen zijn en dat fouten maken menselijk is. 

Ik heb één keer een klacht ingediend, omdat dit te erg voor woorden was. 
Voordat ik de diagnose mastopathie kreeg en voor het eerst een grote bult in mijn borst voelde schrok ik me rot, wat ik best logisch vind. 
Om het zekere voor het onzekere te nemen werd ik doorgestuurd voor een echo. Zo gezegd zo gedaan. Het gesprek met de arts was in dit geval enger dan de uitslag. Nadat de echo was gemaakt moest ik even wachten in de wachtkamer, daarna werd ik gehaald door de arts/echoscopist.  

Vermoedelijk was het druk, ze bleef namelijk halverwege de behandelkamer staan en zei: “Nou je hebt geen kanker, dus je gaat voorlopig nog niet dood.”¬†
Met die woorden verliet zij de kamer en liet ze mij perplex achter. Het duurde even voordat haar woorden binnenkwamen, daarna ben ik naar de receptie gelopen om direct een klacht in te dienen. Dit is gelukkig serieus genomen, ik ben later zelfs nog gebeld door het ziekenhuis om excuses te maken. 
Wat er met de betreffende arts is gebeurd? Geen idee, dat had ik stiekem wel willen weten, haar uitspraak ging echt te ver.

Dit was niet mijn enige vreemde ervaring met artsen in combinatie met borsten. Mijn vreemde borsten. 
Mijn eerste heftige borstontsteking kwam heel geleidelijk opzetten. Ik wachtte eerst even af, zoals ik al jaren doe. Mijn toenmalige huisarts wilde het ook even aankijken. Mijn pijn werd alleen maar erger en mijn borst groeide, daarom ging ik weer terug naar de huisarts en deze keer werd ik doorgestuurd voor een mammografie. De uitslag kwam al snel, er was niks verdachts gezien. Dat was fijn, maar daarna verergerden mijn klachten en kreeg ik hoge koorts. 

Vage artsen
CW – Supernatural

Uiteindelijk kwam ik in het weekend doodziek op de eerste hulp terecht. Ik had een gigantische ontsteking en de dienstdoende arts was bang dat het een abces was wat door de mammografie was geklapt. Ik werd meteen aan de antibiotica gezet en moest na het weekend terug mijn huisarts om me in de gaten te houden. 
Mijn huisarts was op dat moment niet aanwezig, waardoor ik een vervanger kreeg. Helaas was dit ook geen lot uit de loterij. De man begreep niet waarom ik bij hem kwam en stuurde me weer huiswaarts. Ik had geen energie om er tegenin te gaan en liet het erbij zitten. Ook dit is gelukkig goed gekomen, al is het helaas niet mijn laatste borstontsteking geweest. 

Mijn eerste ontmoeting met een ambulance was ook vreemd. 
In mijn voormalige flat ben ik in het trappenhuis niet goed geworden en met mijn hoofd en nek op een betonnen traptrede terechtgekomen. Ik ben even buiten westen geweest en kwam bij toen de politie en ambulance arriveerde. De eerste agent die mij zag liggen schrok, wat me niet bepaald geruststelde. Ik mocht niet bewegen en het drong toen pas tot me door dat ik niet languit lag, zoals ik dacht. Mijn rug was dubbel geklapt en mijn benen lagen ongeveer naast mijn hoofd.
De ambulancebroeders deden een nekkraag bij me om en legden me op een brancard. 
Ik werd alleen niet naar een ziekenhuis gebracht, maar naar mijn eigen huis, een trap hoger. Daar werd mijn¬†bloeddruk nagekeken en geconstateerd dat deze laag was. Als ik meer klachten kreeg moest ik maar contact opnemen met mijn huisarts.¬†Dat was het, daarna vertrokken de hulpverleners weer.¬†Vreemd…

Tijdens mijn opname in een herstellingsoord kreeg ik iets bijzonders voor elkaar, waardoor ik weer geconfronteerd werd met vreemde artsen. 
Iedere week kregen we een sportsessie in de gymzaal van een school. Deze muts besloot een keer wat kunstjes te laten zien in de ringen. 
In een ver verleden ben ik sportief geweest, die tijd was duidelijk voorbij en 
mijn kluns had zichzelf extra ontwikkeld.
Eenmaal ondersteboven in de ringen, gleden mijn voeten eruit en ik maakte een doodsmak op de grond, head first, waar geen mat was neergelegd.
Het moment dat ik op de grond terechtkwam zal ik nooit meer vergeten. Ik dacht echt dat mijn nek gebroken was en daarnaast had ik verschrikkelijke pijn in mijn hoofd. De klem, waarmee mijn haar vast had gezeten, was afgebroken door de klap, anders had het mogelijk kennis kunnen maken met mijn hersenen.

De therapeuten, die zeer bevoegd waren op het gebied van mentale problemen, hadden wat beperkingen met lichamelijke problemen.
Zo werd ik meteen omhoog geholpen in plaats van me te laten liggen in verband met mogelijk nekletsel. Hierna weet ik niet meer precies wat er is gebeurd, ik heb een gat in mijn geheugen van ruim een half uur. Mijn groepsgenoten, die mijn val hadden gezien, waren deels in shock. Ze waren zeer verbaasd dat ik nog kon bewegen en raadde me aan om even langs een dokter te gaan. Dit vonden de therapeuten niet nodig. Ik heb bijna moeten strijden om een dokter te kunnen zien, niet dat het daar meteen beter verliep. 

Een paar uur na het ongeluk zat ik bij de EHBO en kreeg meteen te horen dat ik eerder had moeten komen. Zucht.. 
Ik vertelde wat er was gebeurd, maar uit angst om meteen een label te 
krijgen heb ik niet meteen genoemd wáár ik was gevallen. 
Het kwam uiteindelijk wel ter sprake, waarna de arts even in mijn nek kneep en wat humde. Ik reageerde op zijn kneep met een schreeuw en dat was het. Met een recept voor pijnstillers stond ik na vijf minuten weer buiten.
Waarom werd ik niet beter nagekeken? Werd ik niet serieus genomen omdat ik in een herstellingsoord zat? Was ook deze arts in een slechte bui of was dit een normale gang van zaken? 

Deze ervaringen hebben mijn ego een deuk gegeven. Uit angst om een zeurpiet te zijn stelde ik bezoeken aan een arts veel te lang uit.  
Mijn jeugd was niet vredig en relaxt, eerder het tegenovergestelde, 
wat heeft bijgedragen aan mijn psychische klachten. Helaas heeft dat er ook voor gezorgd dat mijn lichamelijke klachten altijd op de psyche werden gespijkerd. Ik had ‘teveel last van stress’.
Dat was ook waar, maar er werd vaak niet eens 
gekeken of er mogelijk een andere oorzaak was.
Het is tot dusver gelukkig goed afgelopen, maar ik heb in een aantal gevallen onnodig lang met klachten rondgelopen.

Wat ik aan anderen mee wil geven: 
Als jij je niet gehoord voelt door een arts, spreek dit uit. 
Laat je ook niet zomaar iets wijs maken, jij kent jouw lichaam het beste. 
En: Blijf niet te lang rondlopen met klachten! 

Note. Met deze post wil ik artsen niet allemaal over √©√©n kam scheren. Ik heb gelukkig ook hele lieve artsen meegemaakt die zeer begaan zijn met hun pati√ęnten.¬†

 

3. Vage artsen - Een vreemde verzameling
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *