Onze workation in Spanje

We zijn bijna drie weken op workation in Spanje. De tijd vliegt serieus voorbij. Time flies when you’re having fun, dat gezegde is zo waar. 
Ik vind het hier heerlijk, het weer, de rust én mijn favo persoon om me heen. Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat mijn emoties soms alle kanten op schieten.
Hier kan ik niet vluchten van mezelf en dat is zowel een zegen als een vloek. Gelukkig heb ik Manlief aan mijn zijde, bij hem voel ik me veilig en dat maakt veel goed. 

We zijn hier om werk en plezier te combineren, een try-out, waar we eigenlijk totaal geen plannen of dergelijke voor gemaakt hebben.
Ik verdiep mezelf normaal gesproken in een land of plek waar we naartoe gaan en opper suggesties om te bezoeken. Omdat ik meestal teveel activiteiten uitzoek heb ik mezelf nu enorm ingehouden. Het was de bedoeling dat we ook aan werk zouden toekomen.
Het weer heeft ons een aantal keer geholpen, waardoor we aan huis gekluisterd waren en enigszins verplicht werden om aan het werk te gaan.

Verder beginnen we onze dagen lekker chill. Even wat werken en daarna wat ontspanning bij het strand of in een andere vorm. En tussendoor een dagje uit, zoals het dorpje Frigiliana wat we hebben bezocht en de stad Malaga, beiden aanraders. 
Tot dusver vind ik de combi vakantie en werk dan ook geweldig. Ik zie het als een soort beloningssysteem, na een productief moment verdien ik wat ontspanning. 
Ontspannen lukt me hier beter dan thuis. Ook ben ik een heel stuk productiever geweest dan de maanden hiervoor. Maar niet alles is zo fantastisch als ik misschien doe blijken. Er zijn ook wat puntjes om een eventueel volgende keer beter op te letten. Zoals ons verblijf. 

Normaal gesproken, tijdens gewone vakanties, zijn wij nauwelijks in een hotelkamer of appartement aanwezig, wat nu geheel anders is. 
Het appartement waarin we verblijven is prima. Het is van alle gemakken voorzien en erg schoon, wat ik vooral een pluspunt vind.
Het nadeel is dat het erg petit is, met zijn tweeën telefoneren of online meetings voeren is hier geen doen. Gelukkig is dat goed te plannen. 
Comfort is ook een dingetje. Er is naast een tafel met stoelen ook een bank aanwezig, maar geen van allen is geschikt om enige tijd op te zitten. 
Manlief en ik zijn een aantal keer met onze computer op bed gaan zitten, omdat onze bibs LP-plaat vormen had aangenomen.  

Ook gaan de gewone dagelijkse dingen door. Dat wist ik, maar dat ze ook wat tijd innemen is me ergens volledig ontgaan.
Het appartement is klein, waardoor het snel rommelig is, maar gelukkig is het om dezelfde reden ook weer snel opgeruimd. 
Boodschappen doen en koken, het lijkt simpel, maar voor twee grote (ook nog eens vega & flexitarische) zeurpieten is het thuis vaak al puzzelen, hier is dat net een graadje erger.

CW – Supernatural 

Ik ben totaal geen keukenprinses, verre van zelfs. Ik vind het dan ook een flinke prestatie dat het me überhaupt al jaren lukt om eten op tafel te zetten en zo nu en dan zelfs iets lekkers te maken. Hier is het serieus een puzzeltocht. En niet alleen in de supermarkt waar ik niet alles kan vinden wat ik zoek of wat onzinnig is om te kopen voor enkel een paar weken, zoals keukengerei. Toch is het mij in deze omstandigheden gelukt om beter te koken dan thuis. Zelfs Manlief gaf dat aan. (Give me my award, please! 😛

We wilden deze weken ook nog iets speciaals doen, vrijwilligerswerk. Om een steentje bij te dragen en om ons Spaans een beetje bij te spijkeren. 
Manlief vond op het internet een asiel waar ze vrijwilligers zochten. Er werd gemaild, gebeld en een afspraak gemaakt. We keken er echt naar uit om beestjes te mogen helpen en knuffelen. Dit werd uiteindelijk een grote verrassing, we kwamen namelijk uit bij een kringloopwinkel. 
Uiteraard vroegen wij naar het asiel, waar de manager, een Britse dame, behendig omheen praatte. 

Het blijkt dat het asiel gefinancierd wordt door de opbrengst uit de kringloopwinkels. Er zijn nauwelijks vrijwilligers te vinden voor de winkels, dus we werden gretig onthaald en meteen voor twee dagen ingepland. Als het aan haar had gelegen had ze zelfs onze reis verlengd met een half jaar. 
Onze hoop was natuurlijk om in het asiel te helpen, maar hiermee hielpen we ook én konden we ons Spaans oefenen. 
Afgelopen zaterdag was de eerste dag. Vooral voor Mike 
was het volledig uit zijn comfortzone, maar we hebben het eigenlijk heel erg naar ons zin gehad. 

Spaans hebben we alleen niet veel gesproken. De twee vaste vrijwilligers waren Britten, die geen woord Spaans spraken. Mike was voornamelijk orde in een chaos aan het brengen achterin de winkel en de meeste klanten die ik heb gezien waren toeristen. 😂
Al met al hebben we ze blij gemaakt met onze hulp en dat is waar het ons om ging. 
Komende zaterdag helpen we nog een keertje, maar dan in een andere winkel, dus wie weet wat we daar mee gaan maken. 

Het eind van onze workation komt helaas al in zicht en dat wekt wat dubbele gevoelens op, daarom ga ik daar nog niet over nadenken. 
We hebben nog wat leuks op de planning staan, Caminito del Rey, een wandeling door een kloof, op hoogte. De uitzichten schijnen fantastisch te zijn, maar eerlijk gezegd is alleen de gedachte momenteel al uit mijn comfortzone.
🤣 Het erge is dat ik het zelf het uitgekozen. 🙈 
We gaan het zien en wie weet verras ik mezelf wel en valt het allemaal reuze mee. 

Knuffels uit Spanje 
(Wil je foto’s zien van onze workation? Zorg dat je Proudweirdo volgt op Instagram.)

Onze workation
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *