We zijn bijna drie weken op workation in Spanje. Time flies when you’re having fun. Dat gezegde is zo waar. 
Ik vind het hier heerlijk. Het weer, de rust én mijn favo persoon om me heen.
Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat mijn emoties soms alle kanten op schieten. Hier kan ik niet vluchten van mezelf en dat is zowel een zegen als een vloek. Gelukkig heb ik Mike aan mijn zijde, bij hem voel ik me veilig en dat maakt veel goed. 

We zijn hier om werk en plezier te combineren. Een try-out, waar we eigenlijk totaal geen plannen of dergelijke voor gemaakt hebben.
Ik verdiep mezelf normaal gesproken in een land of plek waar we naartoe gaan en opper suggesties om te bezoeken. 
Omdat ik meestal teveel activiteiten uitzoek heb ik mezelf deze keer enorm ingehouden. Het was de bedoeling dat we ook aan werk toe zouden komen. Het weer heeft ons een aantal keer geholpen, waardoor we enigszins verplicht werden om aan het werk te gaan.

Verder beginnen we onze dagen lekker chill. Even wat werken en in de middag ontspanning bij het strand of in een andere vorm.
Tussendoor zijn we een dagje opuit gegaan, zoals naar het dorpje Frigiliana en de stad Malaga. Beiden aanraders. 
Tot dusver vind ik de combi vakantie en werk geweldig. Ik zie het als een soort beloningssysteem. Na een productief moment verdien ik wat ontspanning. Het ontspannen gaat me hier ook beter af dan thuis en ik ben veel productiever geweest dan de maanden hiervoor. 

Maar niet alles is zo fantastisch als ik misschien doe blijken. Er zijn ook wat puntjes om een eventueel volgende keer beter op te letten.
Zoals ons verblijf. Normaal gesproken, tijdens gewone vakanties, zijn wij nauwelijks in ons verblijf aanwezig, wat nu geheel anders is. 
Het appartement is prima. Het is van alle gemakken voorzien en erg schoon, wat ik vooral een pluspunt vind. Het nadeel is dat het erg petit is. Beiden telefoneren of online meetings houden is geen doen. Nu is dat gelukkig goed te plannen. 

Comfort vind ik ook een dingetje. Naast een tafel met stoelen is er ook een bank aanwezig, maar niets zit echt lekker.
De meubels zijn vooral niet geschikt om je zitvlak langere tijd aan bloot te stellen. We zijn een aantal keer met onze computer op bed gaan zitten, omdat onze bibs LP-plaat vormen had aangenomen. Een volgende keer gaat er zeker een zitkussen mee. 

Onze workation in Spanje

‘Sunshine on my mind’

Boodschappen doen en koken. Het lijkt simpel, maar voor twee grote (ook nog eens vega & flexitarische) zeurpieten is het thuis al een opgave. Ik ben totaal geen keukenprinses. Ik vind het al een flinke prestatie dat het me überhaupt al jaren lukt om eten op tafel te zetten. Zo nu en dan weet ik zelfs iets lekkers te maken. Hier is het serieus een puzzeltocht. 
Het begint al in de supermarkt waar ik niet alles kan vinden. Of het is onzinnig om te kopen voor enkel een paar weken, zoals keukengerei dat mist in de keuken. Toch is het mij in deze omstandigheden gelukt om beter te koken dan thuis. Zelfs Mike gaf dat aan. (Give me my award, please! ) 

We wilden deze weken ook nog iets speciaals doen, vrijwilligerswerk. Om een steentje bij te dragen en om ons Spaans een beetje bij te spijkeren. Mike vond op het internet een asiel waar ze vrijwilligers zochten. Er werd gemaild, gebeld en een afspraak gemaakt.
We keken er naar uit om beestjes te mogen helpen en knuffelen. We hebben alleen geen beestje gezien. 🤣
Het adres bracht ons naar een Kringloopwinkel. 

Het blijkt dat het asiel gefinancierd wordt door de opbrengst uit de kringloopwinkels. Er zijn nauwelijks vrijwilligers te vinden voor de winkels, dus we werden gretig onthaald en meteen voor twee dagen ingepland. Als het aan de manager had gelegen had ze onze reis verlengd met een half jaar. Onze hoop was natuurlijk om in het asiel te helpen, maar het ging nog steeds om vrijwilligers werk én we konden op deze manier ons Spaans oefenen. 

Afgelopen zaterdag was de eerste dag. Vooral voor Mike was het volledig uit zijn comfortzone, maar we hebben het eigenlijk heel erg naar ons zin gehad. Spaans hebben we alleen niet veel gesproken. De twee vaste vrijwilligers waren Britten, die geen woord Spaans spraken. Mike was voornamelijk orde in een chaos aan het brengen achterin de winkel en de meeste klanten die ik heb gezien waren toeristen.

Al met al hebben we ze blij gemaakt met onze hulp en dat is waar het ons om ging. Komende zaterdag helpen we nog een keertje, maar dan in een andere winkel, dus wie weet wat we daar mee gaan maken. 
We hebben nog wat leuks op de planning staan, Caminito del Rey. Een wandeling door een kloof, op hoogte. De uitzichten schijnen fantastisch te zijn, maar eerlijk gezegd is alleen de gedachte momenteel al uit mijn comfortzone. Het erge is dat ik het zelf het uitgekozen.  We gaan het zien en wie weet verras ik mezelf wel en valt het allemaal reuze mee. 

Knuffels uit Spanje 
(Wil je foto’s zien van onze workation? Zorg dat je Proudweirdo volgt op Instagram.)