Het zit erop. Na viereneenhalve week zijn we weer thuis. Wat is de tijd bizar snel gegaan. 
Het was heerlijk om even in een andere omgeving te zijn met prachtig weer, maar vooral om mijn workaholic man voor mezelf te hebben.
We hebben uiteraard gewerkt, maar we hebben daarnaast ook een hoop leuke dingen gedaan. Zoals Caminito del Rey, waar ik stiekem wat nerveus voor was. Caminito del Rey, of te wel het Koningspad, is een gecreëerd pad tegen rotswanden. Het loopt wars door de El-Chorro kloof, op zo’n 100 meter hoogte boven een rivier. 

Het originele pad was ideaal geweest voor mijn avontuurlijke man. Hoogtes en zeer smalle paadjes, zonder leuningen. Voor mij iets té avontuurlijk. Brrr! Het oude pad was uiteindelijk zodanig vervallen dat de route werd gesloten. Jaren later is er een nieuw pad gebouwd, boven de oude route. 
Mijn hoogtevrees had zichzelf tot dusver keurig gedeisd gehouden, ook tijdens deze route. Alleen het laatste stukje over een brug, of meer een soort rooster vond ik even spannend. Het waaide nogal hard en de brug, waar je dus doorheen kon kijken bewoog nogal. Voor Mike was de hele ervaring nogal saai, maar de mooie omgeving maakte veel goed.

Voor de mensen die deze route willen gaan lopen. Check de bustijden!
Er wordt via de website, de tickets of zelfs in de omgeving niet veel praktische informatie gedeeld. Over parkeren bijvoorbeeld, of waar de ingang is. We waren ruim op tijd aanwezig en vonden vrij snel een parkeerplekje. We wisten alleen niet dat je nog een flinke wandeling moest maken om bij de start te komen. We kwamen echt op het nippertje aan bij de start.

We wisten ook niet dat het om een enkele route ging. Wij dachten dat we een rondje zouden lopen. Je start dus bij punt A en loopt naar punt B. Bij het eindpunt kun je een bus nemen terug naar punt A. Een bus die ieder half uur gaat, maar.. enkel tot 18:00 uur. 
Ook dit haalden we precies op het nippertje! De wandeling terug is namelijk een pittige anderhalf uur. Zonder eten en drinken is geen pretje, dat hebben wij al eens meegemaakt.

Mike heeft ook voor wat actie gezorgd de afgelopen weken. Een buggytour door de bergen. 
Twee uur lang crosten we door een prachtig gebied in de bergen. Het stof en de modder was bijzaak. Ook hier was mijn hoogtevrees nauwelijks aanwezig. Ik vond het super gaaf! 

We bezochten Marbella, een flitsbezoek. Het viel ons direct op dat het er stikte van de Nederlanders, die overigens overal te vinden zijn. Torrox, de plaats waar we een maand verbleven, is minder bekend onder de Nederlanders, dachten we.
We hoorden op een avond Gerard Joling en andere Nederlandse ellende uit het appartement naast ons komen. Jawel, onze buurman bleek een Nederlander te zijn.

Ons vrijwilligersavontuur was ook nog niet over. We stonden nog een dagje in een andere winkel, waar het helaas heel rustig was. We hadden gehoopt meer contact met anderen te hebben, niet alleen in de winkels, maar tijdens ons hele verblijf. Toch hebben we nieuwe vriendschappen gemaakt. Ik met de vijfjarige Sultan. Nadat ik haar Barbie uit het zwembad had gered was de vriendschap onvermijdelijk.  Mike deed het goed bij de oudjes en sloot vriendschap met een bejaarde Spaanse en een bejaarde Engelsman die ons heeft uitgenodigd in Engeland.

Home sweet home

‘The best thing about memories is making them!’

En toen kwam er, na vier geweldige weken, een eind aan de pret. We gaven de terugreis nog wat jeu door wat leuke stops te maken. De eerste stop was de stad Valencia. De stad waar Mike en ik in 2009 onze eerste vakantie samen vierden. (Het was tevens mijn allereerste vliegreis.) Valencia was behoorlijk hectisch om met de auto doorheen te rijden, maar eenmaal op plaats van bestemming vergaten we dat weer snel. Het was zo gaaf om weer even terug te zijn in deze prachtige stad. 

Na een nachtje slaap reden we naar Andorra. Het 31ste land dat we samen bezochten. Dit dwergstaatje ligt in de Pyreneeën en de hoofdstad, Andorra la Vella, is de hoogste hoofdstad van Europa. (3356 meter boven de zeespiegel.) Hier liet mijn hoogtevrees zichzelf jammer genoeg wel zien.  
Weggetjes hoger dan de boomgrens, en voor mijn gevoel in de buurt van de maan, zijn niet zo aan mij besteed. Ik vind bergen prachtig, maar ook wat intimiderend. Toch zou ik nog wel eens terug willen, Andorra is perfect voor een hike-vakantie. 

Het hotel waarin we verbleven, dat overigens nog een stuk hoger lag dan de hoofdstad, was een ware verrassing.
Het ging niet om zomaar een hotelkamer, maar een ware suite. Groter en comfortabeler dan het appartement in Spanje. Helaas bleven we daar maar een nachtje, we hadden daar wel wat langer willen blijven. 

De een-na-laatste stop was een plaats dat ook van de bucketlist gestreept kan worden. Bedevaartsoord Lourdes. 
Ik hoefde er niet per se naar af te reizen, maar als ik ooit in de buurt zou komen wilde ik het zien en dat was nu. 
Bizar genoeg waren wij er precies tijdens de International Militairy Pilgrimage. Een grote happening met duizenden militairen uit verschillende landen die hun onderlinge Christelijke verbinding vierden. Wij waren uiteraard verbaasd om zoveel militairen te zien, maar om eerlijk te zijn verbaasde heel Lourdes ons. 

Deze zogenaamde heilige plek is door ondernemers zeer slim benut. Het is niet normaal hoeveel hotels en winkels vol met prullaria er te vinden zijn. Ik vond het gaaf om er een keer geweest te zijn, maar ik zal het niemand aanraden als heilige plek. Ik vond het meer een soort katholiek-Disneyland. De omgeving en de gebouwen zijn wel prachtig om te zien en de kaarsenoptocht (processie) ’s avonds was ook bijzonder om mee te maken. De militaire- en veteranen bedevaarders liepen allen met een kaars in de hand in een soort formatie, terwijl er in verschillende talen werd gesproken en gebeden. 

Maar na twee uur tussen de toeschouwers staan vonden we het wel genoeg. Ik had het gevoel aanwezig te zijn op een festival, een vaag festival. De onderlinge verbinding was niet overal aanwezig..🤣Het was wel weer bijzonder om zonder enige weet af te reizen naar een gebied waar een festiviteit plaatsvond, waar anderen speciaal voor afreizen.
In 2009 waren wij in Valencia waar toen de Formule 1 werd gehouden. In 2017 waren we bij toeval in Italië bij de finish van de Giro d’Italia en in 2018 waren we in Rusland tijdens het WK-voetbal. Aan dit lijstje kunnen we nu ook Militaire bedevaart Lourdes 2022 toevoegen. 

We hebben de afgelopen weken dus weer genoeg meegemaakt. Ik heb zo genoten van alles, het was echt even slikken toen we Nederland weer inreden. Het is goed en fijn om thuis te zijn, maar ik moet even wennen. Vooral aan het feit dat Mike eigenlijk meteen weer zijn drukke zelf is.
Gelukkig heb ik nieuwe energie en motivatie om mijn boek af te ronden, dus ik hoef mezelf niet te vervelen. 

Ben jij ook op één van de plekken geweest die wij bezocht hebben?
Vertel! Wat vond jij ervan?