Onze bruiloft – Eén voor in de boeken

Op onze bruiloft ging zoveel mis, dat het op een slechte film begon te lijken. Het mocht dan een kleine ramp zijn, ons huwelijk is gelukkig top.
Onze handen met trouwringen (Onze bruiloft)

Mike en ik zijn dit jaar alweer tien jaar samen en ik kan me geen betere deksel bedenken.
Ik noem hem wel eens mijn puzzelstukje, omdat we verschillend zijn, maar heel goed bij elkaar passen.
Hij is mijn beste vriend, mijn favoriete mens op aarde. Hij maakt van mij een beter mens en is de perfecte aanvulling in mijn leven.

Ik ben nooit een typisch meisje geweest, wat dat ook precies inhoud. Misschien is het iets van mijzelf, of omdat ik oudere broers heb. Klimmen en klauteren vond ik altijd leuker dan met poppen spelen. Zo heb ik ook nooit een voorstelling gehad van een bruiloft. Mijn bruiloft.
Mike en ik waren al wat jaren gelukkig samen. Trouwen hoefde van ons niet, Mike heeft zelfs altijd gezegd nooit te gaan trouwen. 
Toch wilden we dingen goed geregeld hebben, daarom schakelden we een notaris in om advies te vragen. 

Het bleek dat trouwen de makkelijkste optie was. Mijn aanzoek was letterlijk, heel romantisch in het kantoor van de notaris: “Dus we gaan trouwen!”
De notaris vroeg nog of ze ons even alleen moest laten, maar Mike is altijd erg to the point. Het woord was eruit.
In eerste instantie zou het alleen een formaliteit zijn. Onze handtekeningen onder een stel papieren en klaar.
We wilden er wel iets feestelijks van maken, dus besloten we een kleine bbq bij ons thuis te geven.  

De datum was al geprikt. De verjaardag van mijn peetvader. Hij is helaas overleden, dus op deze manier werd hij er toch bij betrokken.  
We hadden een kleine zes weken de tijd om de boel te regelen. Voor een mini bruiloft
 tijd genoeg.
Ik zocht naar een jurk, want in spijkerbroek naar het stadhuis vond ik (of eigenlijk Mike 😉) iets te nonchalant. Een echte trouwjurk hoefde voor mij niet. Als 
geboren kluns zou het me nooit lukken om zo’n jurk netjes te houden. Erg makkelijk maakte ik het mezelf uiteraard niet.

Mijn ‘perfecte’ jurk kon pas twee weken na de bruiloft geleverd worden. De reservejurken pasten niet of zagen er serieus niet uit. 
Minder dan een week voor de bruiloft zei de kapper en visagist af en werd het een zoektocht om iemand anders te vinden.
We kregen daarnaast ook nog eens gedoe met gasten. 

In mijn omgeving zitten mensen die niet met elkaar overweg kunnen. Mensen die uiteindelijk niet op onze bruiloft zijn gekomen, omdat er iemand aanwezig was die niet in de smaak viel. Ook het feit dat we besloten om de bruiloft kinderloos te houden werd ons niet in dank afgenomen. En dat terwijl we het niet zonder reden deden. Het zou een uitdaging worden om kleine kids rustig te houden, maar we maakten ons vooral zorgen om ons feest. 

We wonen aan het water en we hebben geen hek in de tuin. We wilden geen risico’s nemen of scheve gezichten veroorzaken wanneer we enkele kids wel zouden laten komen, vandaar de keuze om het volledig kinderloos te houden. Om deze reden zijn een aantal mensen niet op komen dagen en één vriendin hebben we sindsdien zelfs nooit meer gezien.

Onze Bruiloft – Eén voor in de boeken

‘Difficult roads often lead to beautiful destinations’

Vier dagen voor de bruiloft had ik nog steeds geen jurk en ben ik met Mike naar een winkel gereden, waar hij netjes voor de deur bleef wachten. De winkel hing vol met jurken in allerlei geuren en kleuren. Ik gunde mezelf niet de tijd om door de rekken te speuren, maar pakte de eerste de beste jurk die er op het oog leuk uitzag. Helaas was het al snel duidelijk dat ik een heel team nodig had om het geval aan te trekken. Teveel gedoe. Ik vond een andere jurk die ik in één keer aan kreeg en bij toeval als gegoten zat.

“Heb je een feest?” vroeg de verkoopster, toen ze bij me kwam kijken.
“Ja, ik ga trouwen,” zei ik zo gewoon mogelijk. 
De verkoopster leek nogal blij te worden van mijn antwoord. “We hebben jurken genoeg. Wanneer is de datum?”
“Donderdag.”
“Aanstaande donderdag???”
“Ja, en dit wordt hem,” antwoordde ik, terwijl ik haar de jurk overhandigde.
Het was komisch om te zien hoe het gezicht van de verkoopster in standje wazig bleef staan, helemaal toen ik haar hulp afsloeg om meer jurken te passen. Het bezoekje heeft een kleine twintig minuten geduurd, waarna ik de winkel uit liep met mijn trouwjurk netjes opgevouwen in een tas.

Het leek allemaal goed te komen tot een dag voor de bruiloft. We waren druk bezig om de tuin feestelijk te maken en de bbq voor te bereiden. Nadat de partytenten waren opgezet wilde ik nog even snel een wasje draaien. In mijn hysterie heb ik letterlijk de broek van Mikes kont getrokken en in de wasmachine gegooid.. met zijn telefoon. Waar we pas achter kwamen toen ik de was op ging hangen. Het voelde verschrikkelijk om juist zijn telefoon te verklooien.

De voorpret van een bruiloft schijnt vaak al leuk te zijn, in ons geval hoopten we op de dag zelf. Helaas verliep ook dat hobbelig. 
De nacht voor de bruiloft had het zo hard geregend dat de tuin was veranderd in een moeras. Eén van de partytenten was zelfs doormidden gebroken door het gewicht van de regen op het dunne dak. Ik had een afspraak bij de kapper en moest Mike alleen laten.
Hij heeft in de 
tussentijd nog even snel een nieuwe partytent gekocht en opgezet. Het zag er namelijk niet naar uit dat het weer beter zou worden. 

Als een wonder brak Iets voor vieren opeens de zon door. Precies toen Mike en ik, in stijl op de fiets, naar het stadhuis reden. 
Er kon nu niks meer misgaan. toch? Wrong!!
We hebben bijna een half uur moeten wachten op Mike’s getuige, die met autopech langs de kant van de weg stond. Toen hij er eindelijk was werd het tijd voor de ceremonie, iets dat ook niet geheel soepel verliep.
 🙈

Onze trouwambtenaar vertelde al tientallen huwelijken te hebben voltrokken. Mike en ik gingen er dan ook vanuit dat deze man wist wat hij deed. Wrong again!!
De ambtenaar begon zijn praatje met de woorden: “Vandaag is een bijzondere dag. Het is de dag dat Tebrina’s peetvader is overleden.”
…⁉ Ik heb hem eerst ongelovig aan zitten kijken en heb hem daarna verbeterd.
De fout zelf vond ik al vreemd, maar wat ik vreemder vind is dat er een foto is gemaakt van zijn aantekeningen waar het wel goed stond geschreven.

Dit was niet alles.. De man haalde alle namen door elkaar. De enige namen die hij juist had waren die van Mike en van mij.
Hoe deze man aan zijn informatie is gekomen is voor ons nog steeds een raadsel. Misschien was hij in de war met een ander koppel.
Hij vertelde namelijk aan alle
 aanwezigen dat ik Mike heb verplicht om te trouwen als ik ringen zou kopen. Gouden ringen nog wel.
Ik heb Mike nooit verplicht om te trouwen, Mike draagt niet eens sieraden en
 ik draag geen goud.

De fouten waren niet alleen slordig, maar ook heel slecht. Zoals de verneukte anekdote over Mike en zijn getuige. 
Het echte verhaal is als volgt: Op achttien jarige leeftijd zijn Mike en zijn maatje voor het eerst naar het casino gegaan. Nogal overdressed in driedelig pak, waardoor ze de hele avond door de beveiliging in de gaten zijn gehouden.  
De ambtenaar maakte hiervan: ‘Mike kon niet zo goed met geld omgaan en zat vroeger geregeld met een koffer geld in het casino.’ 
Hoe bedoel je out of context! Gelukkig weten de meeste mensen hoe Mike is, maar dit was zoooo fout.

We bleven verrast worden, vooral toen de ambtenaar ook nog eens een gedicht voordroeg van mij.
De gedichten die ik ken zijn niet geschikt voor officiële gebeurtenissen, daarnaast heb ik nooit met de man over gedichten gesproken.
Het betreffende gedicht heb ik dan ook grotendeels gemist, omdat ik op dat moment alleen maar vraagtekens in mijn hoofd had zitten.
Onze gasten hadden die vraagtekens trouwens ook, vooral mijn moeder. “Was dat gedicht van jou? Ik kan me daar niks bij voorstellen.”

De hele bruiloft was een rommeltje, zelfs het einde. De ambtenaar was de ringen vergeten, die mijn zwager aan ons zou geven.  
We waren al getrouwd toen Mike de ambtenaar signaleerde, waardoor de uitwisseling van de ringen er nog even slordig achteraan werd gepropt.
Achteraf baal ik ervan dat ik de ambtenaar niet achter zijn praatpaal vandaan heb gehaald om zelf het woord te nemen, 
maar ik was eigenlijk te nieuwsgierig of hij iets zou vertellen wat wel zou kloppen.

Het was een domper omdat we ervoor hebben moeten betalen maar we kunnen er gelukkig om lachen.
Mike en ik hadden geen grootse trouwplannen, maar dat het een zootje zou worden was een verrassing. Ik zou het stiekem nog wel eens over willen doen, maar dan met zijn tweetjes op een mooi wit strand. Ik heb misschien nooit echt nagedacht of gedroomd over mijn bruiloft, ik heb wel romantische trekjes. 😉

Onze bruiloft was misschien een chaos. Ons huwelijk is top en dat is toch echt het belangrijkste. 🥰

He stole my heart so I took his last name (Onze bruiloft)

Share the weirdness

2 reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde posts