Onze bruiloft – Eén voor in de boeken

Onze bruiloft – Eén voor in de boeken

1. Onze bruiloft

Manlief en ik zijn dit jaar alweer tien jaar samen en ik kan me geen betere deksel bedenken.
Ik noem hem wel eens mijn puzzelstukje, omdat we verschillend zijn, maar heel goed bij elkaar passen.

In mijn jeugd ben ik nooit een typisch meisje geweest, misschien komt dat omdat ik oudere broers heb.
Klimmen en klauteren vond ik veel leuker dan met poppen spelen. Zo heb ik ook nooit een voorstelling gehad van een bruiloft, mijn bruiloft.
Manlief en ik waren al wat jaren gelukkig samen, maar we wilden de boel goed geregeld hebben, daarom maakten we een afspraak met een notaris om advies te vragen. Trouwen bleek de makkelijkste optie te zijn.
Mijn aanzoek was, heel romantisch in het kantoor van de notaris, letterlijk: “Dus we gaan trouwen!”
De notaris vroeg nog of ze ons even alleen moest laten, maar Manlief is altijd erg to the point. Het woord was eruit.

In eerste instantie zou het alleen een formaliteit zijn. Onze handtekeningen onder een stel papieren zetten en klaar.
We wilden er wel een feestje van maken, daarom kwam Manlief met het idee om een kleine barbecue te geven bij ons thuis.
De datum van onze bruiloft was al geprikt. De verjaardag van mijn peetvader die helaas is overleden, op deze manier was hij er toch een beetje bij.
Het betekende dat we een kleine zes weken de tijd hadden om de boel te regelen, voor een mini bruiloft tijd genoeg.

Ik zag mezelf niet in een spijkerbroek naar het stadhuis gaan, maar een echte trouwjurk hoefde voor mij ook niet.
Als geboren kluns zou het me nooit lukken om zo’n jurk netjes te houden. Erg makkelijk maakte ik het mezelf uiteraard niet.
Mijn ‘perfecte’ jurk kon pas twee weken na de bruiloft geleverd worden. De reservejurken pasten niet, of lieten me eruit zien als een saucijsje en er waren geen grotere maten beschikbaar. Heel goed voor het zelfvertrouwen! ;)
Minder dan een week voor de bruiloft zei de kapper en visagist ook nog eens af en het was niet gemakkelijk om iemand anders te vinden.
Ik vernachelde mijn eigen haar met verkeerde haarverf, waardoor ik het uiteindelijk zwart heb moeten verven.
Mijn uiterlijk boeide me niet zoveel. We kregen gedoe met gasten, dat zat me wel dwars.

Na wat wikken en wegen besloten Manlief en ik om de bruiloft kinderloos te houden en niet zonder reden.
Tussen onze familie en vrienden zaten, op dat moment, een hoop kids onder de vijf jaar oud. Het zou een uitdaging worden om ze rustig te houden, maar we maakten ons vooral zorgen om ons feest. Onze tuin ligt aan het water en er staat geen hek voor.
We wilden geen risico’s nemen, of scheve gezichten veroorzaken wanneer we enkele kids wel zouden laten komen, daarom hielden we het compleet kinderloos. Dit werd ons niet in dank afgenomen en het werd persoonlijker opgevat dan de bedoeling was. Er zijn dan ook een aantal mensen niet op komen dagen en één vriendin hebben we sindsdien nooit meer gezien.

Vier dagen voor de bruiloft had ik nog steeds geen jurk.
Ik ben met Manlief zondag’s naar een gala-winkel gereden, waar hij netjes voor de deur bleef wachten.
De winkel hing vol met jurken in allerlei geuren en kleuren. Ik gunde mezelf niet de tijd om op mijn gemak door de rekken te speuren, maar pakte de eerste de beste jurk die er op het oog leuk uitzag.
Helaas was het al snel duidelijk dat ik een heel team nodig had om het geval aan te trekken. Voor mij teveel gedoe.
Ik vond een andere jurk die ik in één keer aan kreeg en bij toeval als gegoten zat.

“Heb je een feest?” vroeg de verkoopster, toen ze bij me kwam kijken.
“Ja, ik ga trouwen,” zei ik zo gewoon mogelijk. De verkoopster leek nogal blij te worden van mijn antwoord.
“We hebben jurken genoeg. Wanneer is de datum?”
“Donderdag.”
“Aanstaande donderdag???”
“Ja, en dit wordt hem,” antwoordde ik, terwijl ik haar de jurk overhandigde.
Het was komisch om te zien hoe het gezicht van de verkoopster in standje wazig bleef staan, helemaal toen ik haar hulp afsloeg om meer jurken te passen.
Het bezoekje heeft een kleine twintig minuten geduurd, waarna ik de winkel uit liep met mijn trouwjurk netjes opgevouwen in een tas.

Het leek allemaal goed te komen tot een dag voor de bruiloft.
We waren druk bezig om de tuin feestelijk te maken en de barbecue voor te bereiden. Nadat de partytenten in de tuin waren opgezet wilde ik nog even snel een wasje draaien. In mijn chaos en hysterie heb ik letterlijk de broek van Manlief’s kont getrokken en in de wasmachine gegooid.. met zijn telefoon erbij. Iets waar we pas achter kwamen, toen ik de was op ging hangen. Het voelde echt verschrikkelijk om juist zijn telefoon te verklooien.

Bruiloft
CW – Supernatural


De voorpret van een bruiloft schijnt vaak al leuk te zijn, in ons geval hoopten we op de dag zelf.
Helaas was onze pech nog niet op. De nacht voor de bruiloft had het overdreven veel geregend, waardoor de tuin was veranderd in een moeras. Zelfs één van de partytenten was doormidden gebroken door het gewicht van de regen op het dunne dak.
Terwijl ik bij de kapper zat heeft Manlief nog even snel een nieuwe partytent gekocht en opgezet. Het zag er namelijk niet naar uit dat het weer beter zou worden. Ik was al geen typisch bruidje met een boeketje, ik had een paraplu bij me. (Wel een witte!)

Iets voor vieren liet de zon zichzelf zowaar even zien. Precies op het moment dat Manlief en ik in stijl, op de fiets, naar het stadhuis reden.
Er kon nu niks meer misgaan. toch? Wrong!!
Toen iedereen in de zaal zat en wij naar binnen wilden lopen, bleek dat de getuige van Manlief er nog niet was. Hij had autopech.
Gelukkig was hij in de buurt, waardoor het niet al te lang duurde. De ceremonie kon eindelijk beginnen.

De ambtenaar die ons huwelijk voltrok was bij ons thuis geweest en had ons verhaal aangehoord. Hij vertelde al tientallen huwelijken te hebben voltrokken. Manlief en ik gingen er dan ook vanuit dat deze man wist wat hij deed. Wrong again!!
De ambtenaar begon zijn praatje, kijkend naar mij, met de woorden: “Vandaag is een bijzondere dag. Het is de dag dat jouw peetvader is overleden.”
…⁉⁉ Ik heb hem eerst ongelovig aan zitten kijken en heb hem daarna verbeterd.
De fout zelf vond ik nogal vreemd, maar wat ik vreemder vind is dat er een foto is gemaakt van zijn aantekeningen waar het juiste stond beschreven.

Dit was niet eens alles..
De namen van onze moeders bleven door elkaar gehaald worden. Eigenlijk alle namen, de enige namen die hij juist had waren die van Manlief en van mij. Hoe deze man aan zijn informatie is gekomen is voor ons nog steeds een raadsel. Misschien was hij in de war met een ander koppel.
Zo vertelde hij aan alle aanwezigen dat ik Manlief heb verplicht om te gaan trouwen als ik ringen zou gaan kopen. Gouden ringen nog wel.
Manlief draagt geen sieraden en ik draag geen goud.

De fouten van de ambtenaar waren niet alleen maar slordig. Het volgende verhaal vind ik ook heel slecht:
De ambtenaar had aan Manlief een leuke anekdote gevraagd over de vriendschap met zijn getuige. Het echte verhaal is als volgt:
Op achttien jarige leeftijd zijn Manlief en zijn maatje voor het eerst naar het casino gegaan. Nogal overdressed in driedelig pak, waardoor ze de hele avond door de beveiliging in de gaten zijn gehouden. De ambtenaar maakte hiervan, tegenover al onze gasten:
‘Manlief kon niet zo goed met zijn geld omgaan en zat vroeger geregeld met een koffer geld in het casino.’ Hoe bedoel je out of context!

We bleven maar verrast worden, vooral toen de ambtenaar ook nog eens een gedicht voordroeg van mij.
Ik had (en heb nog steeds) geen idee waar de man het over had. De gedichten die ik ken zijn niet geschikt voor officiële gebeurtenissen, daarnaast heb ik nooit met die man over gedichten gesproken.
Het betreffende gedicht heb ik dan ook grotendeels gemist, omdat ik op dat moment alleen maar vraagtekens in mijn hoofd had zitten.
Onze gasten hadden die vraagtekens trouwens ook, vooral mijn moeder. “Was dat gedicht van jou? Ik kan me daar niks bij voorstellen.”

De hele bruiloft was een rommeltje. Zelfs het einde. De ambtenaar was de ringen vergeten, die mijn zwagertje de hele ceremonie netjes bij zich had gehouden. We waren al getrouwd, toen Manlief de ambtenaar signaleerde, waardoor de uitwisseling van de ringen er nog even slordig achteraan werd gepropt.
Als ik er nu aan terug denk had ik die man graag achter zijn praatpaal vandaan gestuurd en zelf het woord gedaan, maar ik was eigenlijk te nieuwsgierig of hij iets zou vertellen wat wel zou kloppen.

Het was best een domper, maar Manlief en ik kunnen er gelukkig om lachen.
We waren niet van plan om er een grote bruiloft van te maken, maar dat het een zootje zou worden was een verrassing.
Ik zou het stiekem nog wel eens over willen doen, nog steeds geen mega bruiloft, maar Manlief en ik met zijn tweetjes ergens in een warm land op een mooi wit strand. Al heb ik dan nooit echt nagedacht of gedroomd over mijn bruiloft, ik heb wel romantische trekjes. ;)

Onze bruiloft was misschien een chaos, ons huwelijk is top en dat is toch echt het belangrijkste.

Bruiloft

Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Laat een reactie achter!