Wie het kleine niet eert..

Wie het kleine niet eert..

1. Wie het kleine niet eert..

Mijn emoties zijn nogal aanwezig, in allerlei geuren en kleuren. Mijn hormonen kunnen een grote rol spelen, maar soms begrijp ik er geen hol van.
Euforie-Tub, bijvoorbeeld, kan nog wel eens doorslaan, maar zolang ze er niemand kwaad mee doet laat ik haar lekker haar gang gaan.
Euforie-Tub kan blij worden van bijna alles! Lammetjes in de wei, of gewoon een schaap of ander beest. (Zolang het maar geen insecten en spinachtigen zijn.¬†ūüėČ)¬† Een glimlach van een vreemde, glunderende kinderen, verliefde stellen, happy oudjes en sommige mensen in het algemeen.

Er zijn mensen die van nature een soort happy-vibe met zich mee dragen, als een soort wandelende antidepressiva. 
Mijn vriendinnen voelen zo aan, maar ik doel nu even op wildvreemden die zo’n vibe afgeven.¬†Bij ons in de buurt woont zo’n vrouwtje.¬†
Ze ziet er jonger uit dan ze vermoedelijk is en ondanks haar bochel loopt ze als een kievit, standaard gekleed in een spijkerbroek en gympen.
We kennen elkaar niet, we zeggen elkaar alleen gedag en maken zo nu en dan een klein babbeltje over het weer of dergelijke. 
Zodra ik deze vrouw zie lopen krijg ik al een glimlach en vaak wil ik haar gewoon even optillen en knuffelen, ook omdat ik denk dat ze wel een knuffel kan gebruiken. 
Het gevoel wat deze dame me geeft heb ik wel vaker. No worries, ik zal vreemden niet zomaar aanvallen met een knuffel. Ik denk dat dat strafbaar is namelijk.¬†ūüėČ

Wat me ook blij kan maken zijn behulpzame mensen. Mensen die zich inzetten voor anderen, op wat voor manier dan ook. Zoals laatst gebeurde in Spanje.
Manlief en ik gingen op stedentrip naar Barcelona en bezochten het gebergte Montserrat, iets buiten de stad. We hebben daar heerlijk gewandeld tot Miep Migraine de aandacht opeiste. De terugreis met de trein was dan ook alles behalve fijn, voornamelijk omdat het zo druk was dat er geen zitruimte vrij was en we genoodzaakt waren om te blijven staan.

Kleine gebaren
CW – Supernatural


Aan mijn rechterkant zat een griet die mijn aandacht al had getrokken vanaf het moment dat we instapten. Ze had een heel vriendelijke uitstraling, maar ook iets triest over zich. Onze ogen kruisten elkaar en ik gaf haar een kleine glimlach, voor zover ik een niet-angstaanjagende glimlach kon geven met mijn wappie-hoofd.
Het gewiebel van de trein maakte me alleen maar beroerder en het niet kunnen zitten maakte het er niet beter op. Zodra er een zitplaats vrij was, werd die al snel door anderen ingenomen.

Blijkbaar was het zichtbaar dat ik ziek was, want niemand minder dan de griet met wie ik oogcontact had gemaakt trok mijn aandacht.
Ze bood mij haar stoel aan. Zo lief! Helaas moest ik haar aanbod afslaan, omdat haar stoel de achteruit-rij-stoel was en mijn maag was al van slag.
Ze begreep waarom ik haar aanbod afsloeg, maar ze bleef me de rest van de reis in de gaten houden, als een levend beschermengeltje.
We stapten bij hetzelfde station uit en ik moest haar gewoon even vertellen hoe bijzonder ik haar gebaar vond.
Voor een ander is dit misschien niet bijzonder, maar voor mij was dat het wel. Ik voelde me gezien en nog wel op een kwetsbaar moment.

Vandaag de dag zijn we allemaal zo druk dat we onze omgeving vaak niet eens opmerken. We hebben drukke levens en door onze telefoons, waarmee we 24/7 bereikbaar zijn, gebruik maken van social media en streamingdiensten, zijn we passief geworden. Ook ik maak me er schuldig aan.
Al let ik ook op mijn omgeving, wat vooral komt door mijn nieuwsgierige aard en het feit dat ik voornamelijk ge√Įsoleerd leef. Ik vind het leuk om naar mensen te kijken en ik help anderen graag wanneer ik daar toe in staat ben, dat kan mij echt blij maken.

Glimlach eens wat vaker naar vreemden of deel complimentjes uit. 
Je weet nooit hoe hard iemand dat nodig heeft en je kunt iemand daar echt blij mee maken. 

Kleine gebaren

Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Laat een reactie achter!