Proudweirdo

Little weirdo – De bevalling

Proudweirdo — Fri, 10 Apr 2026 19:16:26 +0000

Triggerwarning. Dit is mijn persoonlijke ervaring en ik kan soms nogal grafisch uit de hoek komen.
Ik vind het serieus magisch dat er een klein mensje uit mijn buik is gekomen, maar ik vond de bevalling niet heerlijk of romantisch.
Ik vond het freaking pijnlijk. Ja, heel cliché, het was het waard, maar ik ben de pijn niet zomaar vergeten..

Na 8 maanden kotsen en tien kilo lichter, keek ik uit naar de bevalling. De ontmoeting met onze dochter althans, de bevalling zelf vond ik doodeng.
Ik had zoveel horrorverhalen gehoord dat naarmate de datum dichterbij kwam, mijn angsten toenamen.
In mijn omgeving verzekerde iedereen me dat ik het aan zou kunnen, dat het me wellicht zelfs mee zou vallen, daar hoopte ik op.

Ik had geen flauw idee wat ik kon verwachten, ik had me nooit eerder verdiept in bevallingen. Mijn enige voorkennis was afkomstig van vriendinnen en de tv. Op tv ziet een bevalling er vrijwel hetzelfde uit. De vliezen breken, er volgt een grote golf aan vruchtwater, waarna de weeën starten. Er wordt wat geschreeuwd en twee puffen later is er een baby. Dat was zo ongeveer mijn beeld van een bevalling.

Wat een bevalplan inhield moest ik dus ook even opzoeken. Het komt erop neer dat je je wensen met betrekking tot de bevalling doorgeeft en ik kreeg natuurlijk de meest hilarische ingevingen. Bevallen in een Bubble-bal, een drumband uitnodigen, de ruimte eerst laten zuiveren door een Sjamaan, ritueel bijgestaan worden door mijn heksenzusters, tussendoor een ontspanningsmassage of gezichtsbehandeling. Hoe ver kun je gaan?

Ik heb deze maar niet meegenomen in mijn plan uit angst om op de psychiatrische afdeling terecht te komen. Nu is het plan vooral een leidraad om aan te geven wat jij en je partner belangrijk vinden. De daadwerkelijke bevalling laat zich niet plannen. In dat geval had ik het graag als een snelle en pijnloze ervaring willen zien en, na het verwelkomen van onze gezonde baby, de placenta, gevuld met bankbiljetten, op willen vangen.

Toch werd mijn bevalling min of meer gepland. Vanwege mijn leeftijd en de PCOS zou ik ingeleid worden als onze kleine meid niet uit zichzelf zou komen. Dit werd het geval op 9 januari 2026. Een dag die ik nooit meer zal vergeten. Het was een koude winterdag, code rood was afgegeven in Nederland. Straten waren bedekt met sneeuw. De start had een scene uit een romantische film kunnen zijn.

Little weirdo – De bevalling
‘Such a special moment… eventually.’

Mike en ik zaten al om 06:00 uur ’s morgens in het ziekenhuis waar mijn vliezen direct werden gebroken en via een infuus kreeg ik weeën-opwekkers toegediend. Het breken van mijn vliezen was niet zo spectaculair. Er kwam geen golf aan vruchtwater, het sijpelde er eerder uit als een lekkende kraan. De weeën waren een ander verhaal, deze vond ik pittiger dan verwacht. De eerste uren kon ik ze nog enigszins wegpuffen, maar dat werd steeds lastiger.

Ik smeekte uiteindelijk om pijnstilling, iets om de pijn te verzachten. Een ruggenprik was nog mogelijk, ik had alleen de pech dat het niet werkte zoals het had moeten werken. Ze hebben me nog twee keer een extra dosis pijnstilling gegeven, maar het deed niets en de weeën werden alleen maar heviger.

Ik ben normaliter altijd erg zelfbewust, awkward zelfs. Nu lag ik zonder schaamte in mijn blote reet te puffen én te kotsen, want dat was nog steeds niet opgehouden. De tips die ik had onthouden hielpen niet om met de pijn om te gaan. Ik heb in diverse houdingen gelegen en gezeten, maar niets voelde comfortabel. In hoeverre je überhaupt comfortabel kunt zijn terwijl je lichaam bezig is om een mensje uit je yoni te persen.

Na ongeveer twaalf uur had ik eindelijk de benodigde tien centimeter bereikt en mocht ik gaan persen. Ik had hoop dat dit het gedeelte zou zijn dat soepel zou verlopen. Nope. Onze baby zat nog heerlijk warm en veilig in mijn buik en had geen plannen om haar cocon te verlaten. Ik was het zo zat. Ik wilde naar huis en heb dat ook een aantal keer uitgesproken.

Na twee uur persen was er nog steeds geen baby. Er werd gesproken over een mogelijke keizersnede waar ik vrede mee had. Volgens mij waren mijn letterlijke woorden ‘Prima, snij haar er maar uit.’ De arts wilde daar niet meteen aan toegeven. Hij wilde eerst de vacuümpomp proberen. Ik moest nog wel even doorpersen om de pomp op baby’s hoofd te kunnen plaatsen.

Little weirdo – De bevalling
‘Worth it. Still freaking wild.’

De artsen, verpleegsters en uiteraard Mike hebben me er echt doorheen moeten slepen.
‘Nog één wee.’ Dat hoorde ik al ruim twee uur. Gevolgd door ‘Adem in! En pers! 1.. 2.. 3.. 4.. 5.. 6.. 7.. 8.. 9.. 10! Goed zo! En ontspan!’
Het hele riedeltje, maar vooral het woordje ‘ontspan’ begon steeds meer op mijn zenuwen te werken. Hoe de freak ontspan je, terwijl je het gevoel hebt dat je inwendig uit elkaar scheurt?

Ik bevond me ergens tussen vormen van bewustzijn. Ik heb een knip gekregen, waarna de vacuümpomp op baby’s hoofd is geplaatst en vooral dat laatste heb ik gevoeld. Ze lag namelijk nog vrij diep in het geboortekanaal. Daarna heb ik geperst als een malle en om 20:08 kwam ze eindelijk ter wereld. Onze Elena. Het moment dat ze op mijn borst werd gelegd verdween mijn waas. Ik was wakkerder dan ooit en op slag verliefd. Elena was direct een prachtig plaatje en een kopie van haar vader, op haar lange vingers en lange tenen na, die heeft ze van mij.

Maare, om nu over te gaan tot het grafische deel van deze ervaring. (Je kunt nu nog stoppen als je wilt.. )
Als je tweeëneenhalf uur lang op je rug ligt te persen met je benen in je nek, is de kans groot dat je een deel van je ingewanden er ook uitperst.. Ik wilde al een supportgroep voor mensen met aambeien oprichten, maar dit was aambei op steroïden of uranium, deze verdiende een geheel eigen vorm van hulpverlening.

De kraamhulp en verloskundige waren in shock bij het zien van mijn uithangsel. (Voor een paniekzaaier niet heel geruststellend.) Volgens de verloskundige sta ik in de top 3 grootste aambeien die zij ooit heeft gezien. Het blijft toch bijzonder dat ik vreemde records weet te behalen met mijn lijf. Anyhow, er werd niet alleen een actieplan opgesteld, ik mocht ‘m zelfs een naam geven. Vanwege de sneeuw en zijn bijzondere vorm, is hij toepasselijk Olaf genoemd, naar een karakter uit de Frozen films.

Ik hoef vast niet uit te leggen dat zitten een no-go was. Ik heb ruim twee weken op een icepack gezeten, of meer, Olaf heeft twee weken op een icepack gezeten.. Mijn hemel wat was dat ellendig. Mijn aars deed zoveel pijn dat ik pas na een week voelde dat mijn geboortekanaal ook het nodige had meegemaakt. Maar, de sneeuw én Olaf zijn uiteindelijk gesmolten.

De bevalling was een bijzondere ervaring. Ja, ik vond het zwaar, maar we zijn er allemaal goed uitgekomen. Ons mooie meisje is kerngezond, zo leuk en zo geliefd. Dat neemt niet weg dat de eerste weken als ouders hysterisch waren, maar dat bewaar ik wel voor een volgend blog.

Little weirdo – Het derde trimester

Proudweirdo — Sun, 21 Dec 2025 07:08:11 +0000

In de vorige blogs heb je kunnen lezen dat mijn wonderlijke zwangerschap niet al te gemakkelijk verloopt. Voor mij althans, onze baby doet het gelukkig fantastisch! Dat is hetgeen waar ik van geniet, maar eerlijk? Ik blijf het mega vreemd vinden.
Er zit een mens in mijn buik! Een compleet mensje, een meisje met een eigen willetje én nu al bijzonder veel kracht. Ik word van binnenuit mishandeld door iets dat lijkt op een wild paard. Je kunt mijn hele buik zien bewegen, mijn middenrif is beurs en ik ben trots. Dat is toch bizar?

En ja, ik vind het ook nog steeds gigantisch zwaar. Ik had de medicatie tegen misselijkheid afgebouwd en dat ging helaas niet goed, want ik begon weer overdreven te kotsen. Dat putte me uit, ook mentaal, daarom heb ik er toch weer voor gekozen om de medicatie voort te zetten. Het is nog maar voor een week of twee.

Nu is mijn maag niet meteen kalm, want ik kamp, net als velen anderen, met verschrikkelijke maagzuur. Hier heb ik vooral in de avond veel last van, waardoor ik geregeld rechtop slaap, want liggen is geen optie. Nu is liggen sowieso een uitdaging, net als lopen. Ik voel me een soort zeedier dat haar houvast kwijt is. Mijn bed uitkomen is een workout en ik loop als een pinguïn met issues. Mijn gewrichten zijn weker geworden wat niet al te prettig aanvoelt, en ik heb ook nog eens een spier in mijn bovenbeen verrekt.

Je hoort het al, ik ben er helemaal klaar mee. Ik kan niet wachten om ons meisje te mogen knuffelen, al zie ik nogal op tegen de bevalling. Ik heb de afgelopen maanden zoveel horrorverhalen gehoord, dat ik het bijzonder vind dat er überhaupt nog baby’s geboren worden. Daarnaast is mijn brein ook heel goed in staat om zelf doemscenario’s te bedenken.

Little weirdo – Het derde trimester
‘I don’t rise and shine. I groan and hope for the best’

Ik moet een mini-mensje uit een klein gat zien te persen. Ja, daar is ons lichaam blijkbaar voor gemaakt, maar ik vond mijn menstruaties al verschrikkelijk. Wat kan ik nu verwachten? Ik vond poepen met obstipatie ook verschrikkelijk en dan heb de extra’s die daarbij kwamen nog niet eens benoemd. (Heb je wel eens last gehad van aambeien? Mijn hemel, daar mag ook een steungroep voor opgericht worden! )

Nu is een bevalling uiteraard anders, daar krijg ik iets prachtigs voor terug. Ik doe mijn best om positief te blijven, want ik wil dat het een bijzondere ervaring wordt, maar ik vind het rete-spannend. Ik weet niet waar ik op wacht, ik weet niet wat ik kan verwachten. Dat is voor een controlfreak best een dingetje. Bij iedere kramp vraag ik me af of dit het moment zal zijn. Gelukkig hoeven we niet lang meer te wachten, want als ze niet uit zichzelf komt zal ze de tweede week van januari geëvacueerd worden.

Nu vind ik de hele bevalling ook spannend voor haar. Het lieve kind zit nu heerlijk veilig in een warme ruimte. Al zullen de muren inmiddels op haar afkomen, dus ik denk dat ze best toe is aan een nieuwe woonplek. Maar ze moet daarvoor eerst door een nauw gat gelanceerd worden. Daarna zal de zwaartekracht anders zijn, net als alle geluiden en lichten. Ach gut, als ik het zo bekijk is het voor haar nog een grotere verandering dan voor mij. Over de pijn ga ik het niet hebben.

Deze zwangerschap is wonderlijk. Onze baby is zo ontzettend welkom. Ik kan niet wachten om onze dochter te ontmoeten. Maar, ik vind het zwanger zijn echt geen pretje. Ik dacht echt dat ik een fitte zwangere zou zijn, zo één die tot week 38 nog wekelijks Zumba doet, fietst en lekker wandelt. Ik ben eerder het tegenovergestelde, daarom hoop ik echt dat de bevalling een eitje zal zijn. Om het een beetje goed te maken.

Ik ga coconnen tot de baby komt en zeg alweer: to be continued!

Ps. Ik moet nog wel even benoemen dat ik de liefste en beste man ter wereld heb! Ik draag de baby, maar Mike draagt ons.
Hij is enorm betrokken, gaat mee naar ieder ziekenhuisbezoek en zorgt supergoed voor ons. En dat merkt baby ook, want zij reageert zo enthousiast op haar vader. Hij hoeft alleen zijn hand op mijn buik te leggen of tegen haar te praten en zij ‘zwemt’ op hem af. Dat zijn echt smelt-momentjes.
Ja, zelfs als ze samen een drumsessie houden wanneer ik probeer te slapen.

Little weirdo – Zwangerschapskwalen

Proudweirdo — Wed, 12 Nov 2025 06:07:49 +0000

In mijn vorige blogs (Een wonder & Het eerste trimester) deelde ik mijn verhaal over mijn wonderlijke zwangerschap.
Dit is oprecht wonderlijk en wij zijn ontzettend blij met ons kindje, alleen de zwangerschap zelf is tot dusver niet zo magisch als ik had gehoopt. Natuurlijk is iedere zwangerschap anders, maar dat mijn verwachtingen totaal niet overeenkomen is best een dingetje.

Ik wil niet zeuren, want ik ben dankbaar om überhaupt zwanger te mogen zijn. Wat wil ik dan wel? Ik wil delen hoe het er ook aan toe kan gaan. Ons kindje is zo welkom. Ik hou nu al van haar. (Ja, we krijgen een dochter. ) Maar de zwangerschap zelf heb ik ontzettend onderschat. Het valt me op dat er een taboe rust op de rauwe waarheid van een zwangerschap die pas naar boven komt wanneer anderen er eerlijk over zijn. Dus bij dezen: Mijn eerlijke en, excuus, nogal grafische ervaring tot dusver.

Het eerste trimester was zwaar, maar dit wordt blijkbaar genormaliseerd. Het tweede trimester zou beter verlopen en ik bleef hoop houden. Maar bij week twaalf ging het niet beter. Ik heb wekenlang als een zombie op de bank gewoond. Mijn dagen bestonden uit gemiddeld vijftien tot zelfs twintig keer per dag kotsen en proberen te overleven. Met mijn boulimiaverleden dacht ik een ware kotskoningin te zijn. Dat bleek dus niet het geval. Deze freaking misselijkheid is nergens mee te vergelijken zo sterk.

Omdat mijn vochtpijl zorgwekkend begon te worden werd ik doorverwezen naar het ziekenhuis waar HG – Hyperemesis gravidarum, een ernstige vorm van zwangerschapsmisselijkheid en braken, werd vastgesteld. Nu bewandel ik normaal gesproken liever de natuurlijke weg, maar in dit geval voelde ik me zowaar prettig bij het ziekenhuis. Bij ervaren artsen en meer controles.

Onze wonderbaby doet het vanaf de start gelukkig fantastisch, dat is zo’n opluchting. Ik weet waar ik het voor doe én er zit een einddatum aan deze ellende, maar makkelijk vind ik het niet. Het kotsen was namelijk niet de enige kwaal op mijn bingokaart.
Ik kreeg te maken met zwangerschapsgingvitis, tandvleesontsteking veroorzaakt door hormonen, de pijnen van een groeiende buik en weke gewrichten die kwalen als ischias veroorzaken, bizarre dromen. En het hele mentale deel, de emotionele achtbaan. Dat was ook iets waar ik geen weet van had.

Little weirdo – Zwangerschapskwalen
‘The best is yet to come’

Het duurde even voordat de juiste medicatie gevonden werd dat mijn overdreven gekots verminderde. Ik heb twintig weken lang dagelijks veelvuldig overgegeven, tot mijn middenrif bijna chronisch gekneusd was en mijn spijsvertering compleet ontregeld.
Tijdens een zwangerschap werken de de darmen trager, maar als je weinig binnenhoud hoeft er ook niets uit te komen. Mijn weirdo darmen besloten dan ook op den duur om vakantie te houden, precies toen ik eindelijk minder kotste. Dat resultaat was ook niet leuk.

Ik ben bekend met obstipatie, maar dit was een soort verdiepingssessie. Hoe extreem kunnen we het maken? Ik mag deze keer niet zomaar alle laxeermiddelen gebruiken. De huis-tuin-en-keuken-middelen had ik al geprobeerd. Pruimen, kiwi’s, appelsap, zelfs pure olijfolie, maar niets kreeg de freaking boomstam van een drol uit mijn deur gebonjourd. (Ik maak het weer even duidelijk voor de beeldvorming. )

Ik kreeg uiteindelijk een middel dat de boel een beetje activeerde, maar niet voldoende. Hoewel ik het nog moet gaan ervaren voelde het aan als een ware bevalling. Mijn hemel, ik heb op het punt gestaan om de alarmdiensten in te schakelen. Ik wist niet meer hoe ik moest zitten of staan, maar na iets meer dan twee uur was ik eindelijk verlost van mijn eik.
Het bleef helaas niet bij deze solo ervaring, waardoor ik nu preventief magnesium gebruik, want mijn aars wil geen planeet worden.

Blijkbaar heeft een studie onlangs aangetoond dat een zwangerschap vergeleken kan worden met een marathon van 40 weken.
Ik weet niet precies hoe ze tot deze conclusie zijn gekomen, maar het geeft wel weer dat een zwangerschap pittig is. Hoe pittig verschilt per persoon. Er zijn gelukkig ook vrouwen die nergens last van hebben en zelfs vrouwen die niet eens door hebben dat ze zwanger zijn. Hoewel ík me dat laatste niet kan voorstellen.

Mijn verhaal is dus niet zomaar een klaagzang of een waarschuwing dat een zwangerschap zwaar ruk is. Het is magisch dat er een mensje in mijn buik groeit. Ik geniet van iedere schop die ze me geeft en kijk uit naar het moment dat ik haar eindelijk mag ontmoeten.
Ik ben dus niet ondankbaar. Ik ben eerder gedesillusioneerd. Er wordt weinig gesproken over de pittige kant van een zwangerschap, en dan heb ik het nu eigenlijk alleen maar over het fysieke gedeelte.

Ik zit inmiddels in het derde trimester, dus mijn ervaring kan nog veranderen. Wellicht verlopen de laatste drie maanden perfect en is zelfs de bevalling een eitje. Iets wat ik echt hoop na deze ellende.

To be continued

Little weirdo – Het eerste trimester

Proudweirdo — Thu, 16 Oct 2025 06:08:19 +0000

In mijn vorige blog deelde ik de warrige weg naar een wonder: een positieve zwangerschapstest.

De eerste dagen na de positieve test voelde ik mezelf niet heel anders, alleen vreemd. Ik wist niet of ik blij kon zijn. Was ik wel echt zwanger? Hoe lang was ik zwanger en ging alles wel goed? Hoewel het uitzonderlijk is heb ik door de PCOS een verhoogde kans op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

Daarnaast had ik geen idee wat ik moest doen. Ik belde de huisarts die me doorverwees naar een verloskundige en toen begon het wachten op een eerste echo, mijn hemel wat duurde dat lang. Ook omdat ik me na een paar dagen hondsberoerd begon te voelen, precies toen Mike op vakantie ging met zijn vrienden. Ik vermoedde een buikgriepje, een behoorlijk intense. Ik hield niets binnen en voelde me verschrikkelijk.

Dat gevoel hield helaas stand. Ik heb halverwege de week mijn (adoptie) zusje gevraagd om boodschapjes voor me te halen. Dat zij de eerste zou zijn die erachter zou komen dat ik zwanger was had ik niet aan zien komen.
Ik had me aangemeld voor moeder voor moeders. Deze organisatie verzamelt urine van zwangere vrouwen waar medicatie van gemaakt wordt voor vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen.

Mijn zusje zat op de bank toen de kratjes, waarin je de urine opvangt, bezorgd werden. Zij opende de deur, waarop de bezorger haar aansprak, waarschijnlijk in de veronderstelling dat zij de zwangere was. Ze kwam namelijk terug de woonkamer in met een bijzondere blik in haar ogen. ‘Volgens mij heb je mij iets te vertellen!’ zei ze. En zo wist de zestienjarige als eerste dat ik zwanger ben, iets wat ze zo’n vier weken voor zich heeft kunnen houden, zelfs voor haar ouders. Wat ik superknap vind.

Little weirdo – Het eerste trimester
‘All day sickness’

Omdat ik zo beroerd was en bleef, heb ik flink wat afspraken af moeten zeggen, waaronder een uitje met mijn moeder. Ik hoopte het een weekje te kunnen verzetten, maar ook toen moest ik afzeggen, wat moeders een klein beetje bezorgd maakte. Ze belde of appte vrijwel dagelijks, waardoor ik me verplicht voelde om haar iets te vertellen. Daarnaast wilde ik natuurlijk van de daken schreeuwen dat ik zwanger ben, ik miste alleen de energie om letterlijk te schreeuwen.

Bij de eerste echo werd duidelijk dat er echt een wezentje in mij groeit. Ik vond het heel bijzonder om te zien, maar ik kotste al drie weken dagelijks veelvuldig en voelde me verschrikkelijk. Natuurlijk was het gaaf om een kloppend hartje te zien, om leven in mijn buik te ontdekken, maar heel eerlijk door mijn ellendige gevoel werd het magische aspect een beetje ondergesneeuwd.

We gingen vervolgens bij mijn moeder op visite om het goede nieuws te vertellen met een boekje: Nijntje en Oma.
Omdat ik bij binnenkomst al doorrende naar de wc om mijn maag te legen, ging ik ervan uit dat ze meteen door zou hebben wat er aan de hand was, maar niets was minder waar. Ze staarde naar het boekje en zei: ‘Wat leuk. Wat een leuk boekje.’ Waarom ze het kreeg snapte ze duidelijk niet. Mijn moeder is al oma, dus heel gek was haar reactie niet. Mike en ik schoten in de lach en keken haar betekenisvol aan waarna het kwartje viel.

Mijn schoonmoeder had eenzelfde soort reactie. Voor haar en haar man hadden we het boekje Opa en Oma Pluis meegenomen.
We moesten letterlijk vertellen dat ik zwanger ben voordat ze het doorhad. Hetzelfde gold voor mijn schoonvader die zijn boekje ook niet begreep. Ik baal er achteraf van dat ik de reacties niet heb gefilmd. Ja, ik voelde me verschrikkelijk, maar het was zo leuk om de reacties te zien.

We wilden het de rest van onze omgeving ook graag persoonlijk vertellen, maar dat liep helaas anders. Mijn sister-friend woont in Amerika en mijn heksenvriendinnen aan de andere kant van Nederland. Daarnaast was ik te beroerd om ook maar iets te doen, daarom heb ik het iedereen telefonisch verteld. Ik bleef dagelijks veelvuldig kotsen, iets dat niet over ging na het eerste trimester..

To be continued again

Little weirdo – Een wonder

Proudweirdo — Wed, 24 Sep 2025 08:10:59 +0000

Ik kreeg aan het begin van mijn puberteit van een arts te horen dat kinderen krijgen voor mij uitdagend zou zijn.
Mijn moeder was het er niet mee eens dat dat zo vroeg werd uitgesproken, maar ik was er blij mee. Ik kon er rekening mee houden.
Al viel dat in de praktijk nog wel eens tegen.

Mijn menstruatie is nooit uit zichzelf gekomen, dit is opgewekt met hormonen, waarna ik direct aan zware anticonceptie werd gezet. Verschillende varianten ook nog eens, want de bijwerkingen waren niet mals. Waarom anticonceptie vraag ik me nog steeds af, gezien ik nauwelijks vruchtbaar zou zijn, maar mijn menstruaties waren pittig en de pil zou de klachten mogelijk verminderen.

Op mijn 17e werd ik gediagnosticeerd met PCOS, een hormoonstoornis met vervelende symptomen, waaronder verminderde vruchtbaarheid. Hoewel ik dat laatste al wist was het pijnlijk om ‘officieel’ te weten dat hetgeen mij vrouw maakt niet optimaal functioneerde. Mijn leven was op dat moment op alle gebieden chaos, dus mijn kinderwens begroef ik. Ik wist niet eens zeker of ik wel kinderen wilde.

De jaren daarna struggelde ik nog even verder tot het steeds beter met mij ging. Ik zag weer toekomstperspectief en mijn opvatting over ouderschap veranderde. Hoewel dat nog wel eens alle kanten opging. Ik wist niet of ik wel geschikt zou zijn als ouder, als verantwoordelijke voor een nieuw wezentje. Ik had een flinke lijst met eisen waar ik aan moest voldoen van mezelf, maar misschien diende dat ook een soort bescherming.

Nadat mijn laatste spiraal werd verwijderd liet ik mijn baarmoeder met rust. Ik nam geen anticonceptie meer, in eerste instantie om mijn lichaam te zuiveren. Ik wilde geen chemische rotzooi meer in mijn lijf stoppen, maar mijn lichaam laten herstellen.
Er bestond mogelijk een kans om zwanger te raken, maar na een aantal jaar nam die verwachting steeds meer af.

Mike en ik waren er ook niet heel actief mee bezig. We stonden er voor open, maar er gebeurde niets.
Op mijn 39ste vroeg de huisarts of we naar een fertiliteitskliniek doorgestuurd wilden worden. Ik wilde wel gecheckt worden, maar ik had besloten dat ik geen trajecten in wilde gaan. Mijn lichaam had genoeg te verduren gehad en ik geloof dat dingen zijn redenen hebben. Ik was ervan overtuigd dat als ik geen kinderen zou krijgen dat ik een ander doel in het leven moest hebben.

Little weirdo – Een wonder
‘Miracles happen all the time’

Nu was dit niet altijd makkelijk, want ik kreeg met vlagen wapperende eierstokken, een tikkende biologische klok. Daarnaast heeft de maatschappij sort of besloten dat we aan bepaalde verwachtingen horen te voldoen. Verwachtingen waaraan ik niet voldeed.
Vrouwen horen kinderen te krijgen en voor het huishouden te zorgen. Ja, dit is oudbollig en toch bestaat het nog steeds.

Ik heb zoveel opmerkingen voor mijn kiezen gekregen. Opmerkingen als ‘je gaat spijt krijgen.’ ‘je gaat zoveel missen.’ etc.
Weinig stelden vragen, of Mike en ik überhaupt een kinderwens hadden bijvoorbeeld. Nu kreeg ik voornamelijk opmerkingen, vooral van vrouwen. Mike werd zelden iets gevraagd.

Hoe ouder ik werd hoe meer moeite ik kreeg met de opmerkingen, waardoor ik steeds feller werd. Ik kwam soms over als kinderhater, terwijl ik juist gek ben op kids. Oké sommige miniatuur mensen zitten in mijn allergie en ik word niet blij van plakkerige handjes en snotneuzen, maar om meteen te concluderen dat ik daardoor niet van kinderen hou gaat best ver.

Anyhow, ik werd doorverwezen om mijn vrouwelijke onderdelen te checken. Ik was er deels vanuit gegaan dat er geconstateerd zou worden dat mijn eitjes op waren, maar het tegendeel bleek waar. Ik had nog heel veel eitjes.
Mike en ik besloten op de deur open te houden tot mijn veertigste, maar toen ik de veertig had bereikt vond ik het moeilijk om op te geven. Iets wat ik van binnen misschien wel had gedaan. Ik kwam in een soort rouwproces terecht. Ik liet los wat kon zijn en focuste op andere dingen.

En toen veranderde alles. Ik weet nog dat ik, voor de zoveelste keer, naar Friends keek. De aflevering waarin Rachel bevalt van haar dochter. Een aflevering die ik al honderd keer heb gezien, alleen deze keer begon ik kneiterhard te huilen. Ik besefte dat ik dat waarschijnlijk nooit mee zou maken en dat hakte erin.

Moederdag was een week of wat later en een grapje van een collega pakte totaal verkeerd uit. Tijdens de pauze werd er getrakteerd op cake. Ik wilde een plakje pakken en kreeg te horen ‘jij mag niet, jij bent geen moeder.’ Hij had er geen erg in dat wat hij zei een slap in the face was. Maar het was mijn reactie die me het meest verbaasde. Ik kon mijn tranen amper bedwingen en toen ik ze eenmaal liet lopen kon ik bijna niet stoppen.

Het was Mike al opgevallen dat ik zo emotioneel was de laatste tijd en opeens had ik een gevoel.
‘Ik ben zwanger,’ zei ik tegen Mike. Nu dacht ik dat wel vaker, wanneer ik overtijd was, misselijk was of weer een rariteit had, dus het was niet heel gek. Tot ik een week later een zwangerschapstest deed en deze positief bleek te zijn… Waaaaaat?? Ja, dat.

To be continued

Level 41 – Ieder jaar wordt mooier

Proudweirdo — Sat, 06 Sep 2025 18:20:58 +0000

Het afgelopen jaar was ik hier ontzettend stil en dat terwijl het een prachtig jaar was. Mijn focus lag volledig bij Spiritualweirdo en ik werkte kneiterhard om er het succes van te maken dat het verdiend. We zijn er nog niet, maar ik heb inmiddels wel wat succes bereikt. Er komen namelijk maandelijks gemiddeld tweeduizend bezoekers naar de website.

Maar laten we even terugblikken op het afgelopen jaar. Vlak voor mijn 40ste verjaardag werd ik door Mike verrast met kaarten voor het concert van P!nk. Ik ben al fan van haar sinds de begin jaren 2000. Zij brak door met een kort, roze kapsel vrijwel identiek aan mijn coupe op dat moment. Het is niet alleen haar uitstraling en muziek, maar haar algehele vibe die ik bewonder. Ze is een echte powervrouw.

Ik ben in 2006 voor het laatst naar haar concert geweest en ook dat was een feestje. De concertgangers waren allemaal in een goede mood en erg vriendelijk naar elkaar toe. Dat was deze keer weer het geval en I love it! Het werd een fantastische avond met een geweldige show.

De show daarna was mijn 40ste verjaardag. De leukste verjaardag tot dusver, 40 worden is niet erg, het is amazing!
Het feestje staat ergens op een prominente plek in mijn geheugen. Net als onze reis in december.
Ik mocht een droomreis van mijn bucketlist afstrepen: IJsland. Wat was dat geweldig! Daar moet ik echt een apart blog aan wijden.

Level 41 – Ieder jaar wordt mooier

‘I have found that if you love life, life will love you back’

In het voorjaar mocht ik met Mike mee naar een businessevent in Londen, een ervaring an sich. Ik miste her en der wat basiskennis, maar dat was niet eens zo’n ramp. De coach zelf was het probleem. De man heeft een ego groter dan ons zonnestelsel en vond het nodig om mensen af te zeiken over dingen die niet eens met business te maken hebben. Ik begrijp niet hoe deze man door mensen geïdealiseerd wordt. Ik vind het een grote eikel.

We hebben het toch twee lange dagen volgehouden, hoewel we op dag twee even hebben getwijfeld om te gaan, maar we wilden ons niet zomaar laten kennen. Het luisteren naar de verhalen van anderen was toch best leerzaam, voor mij althans, Mike heeft niet veel extra’s geleerd. Maar wat ik vooral heb geleerd is hoe ik niet wil worden. En het hele gebeuren heeft me weer schrijfkriebels gegeven. Er zijn een hoop nieuwe karakters, en zelfs hele boek-ideeën tot leven gekomen.

En toen gebeurde er een wonder. De wereld zal begin volgend jaar verblijd worden met een nieuwe weirdo. Ik ben zwanger!
De afgelopen maanden waren pittig, daar ga ik alles over delen in een apart blog.

Level 40 – Freaking amazing!

Proudweirdo — Mon, 09 Sep 2024 12:18:27 +0000

Dat het bloggen op zo’n laag pitje staat was niet de bedoeling. Het afgelopen jaar was prachtig met veel hoogtepunten die ik had willen delen, maar waarvoor ik geen tijd heb vrijgemaakt. Je hebt geen hogere wiskunde nodig om te kunnen bloggen, maar met mijn hysterische brein is er wel enige focus nodig om een logisch verhaal te typen.
Ik heb even gespeeld met het idee om een weekblog te starten, een korte samenvatting van mijn wekelijkse bezigheden, maar verder dan het idee ben ik niet gekomen.

Ik ben namelijk vooral gefocust op Spiritualweirdo, dat steeds meer vorm krijgt. De eerste awesome dienstverleners hebben al een plekje bemachtigd! En er zijn diverse collectie-artikelen te lezen. Dit zijn korte informatieve posts over allerlei interessante onderwerpen. Er zullen meerdere volgen, net als grotere artikelen over uiteenlopende onderwerpen die te maken hebben met gezondheid, groei en ontwikkeling. Ik schrijf dus nog steeds, alleen ergens anders.

De afgelopen jaren is mijn leven steeds mooier geworden. Dat had ik mezelf voorgenomen en dat heb ik ook daadwerkelijk zien gebeuren. Ik kan het iedereen aanraden om bij jezelf in te checken, om na te gaan of je tevreden bent met je leven of ergens verbeteringen in wilt zien. Als je weet waar je veranderingen aan wilt brengen kun je een plan van aanpak maken om deze te bereiken.
Ik ken een interessante website waar je geïnspireerd wordt, diverse informatie en zelfs ondersteuning kunt vinden.

Ik geloof dat alles begint met zelfliefde. Hier mag van mij veel meer aandacht aan besteed worden. Van jezelf houden is een must om je beste leven te leiden. Ik heb moeten leren om van mezelf te gaan houden, om mijn eigen bestie te worden. Hierdoor maak ik betere keuzes. Zo ben ik assertiever geworden en gestopt met people-pleasen. Als bijwerking is mijn sociale leven hierdoor wel steeds meer uitgedund.

Ik ben niet de beste in het onderhouden van contact, maar wanneer iemand me nodig heeft kun je op me rekenen. Daar werd veel gebruik van gemaakt en het werd me niet in dank afgenomen toen ik daarmee stopte. Natuurlijk vind ik het jammer dat ik mensen hierdoor ben kwijtgeraakt, maar ik heb een doel voor ogen en dat ga ik niet bereiken als ik mezelf te pas en te onpas laat gebruiken.
Ik heb betere dingen te doen.

Level 40 – Freaking amazing
‘I don’t age I level up’

Naast Mike, is Spiritualweirdo hetgeen waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Het platform waar ik met zoveel plezier aan werk.
De afgelopen maanden heb ik de website gefinetuned, systemen opgezet en geautomatiseerd. Ik heb meer dan tachtig collectie-artikelen geschreven, content gemaakt voor social media waarmee ik een jaartje vooruit kan. En het belangrijkste: Ik ben op zoek gegaan naar dienstverleners. Zij zijn essentieel voor Spiritualweirdo, ik ben slechts een verbinder.

Ik heb in mijn leven veel verschillende mensen ontmoet: Prachtige exemplaren die zich niet eens bewust zijn van hun waarde, mensen die struggelen en geen uitweg zien, en alles daar tussenin. Ik heb bijzondere boeken gelezen, cursussen en workshops gevolgd, ceremonies bijgewoond en ik blijf zoveel gave dingen tegenkomen. Daar wil, nee daar MOEST, ik iets mee doen. En nu heb ik eindelijk een manier gevonden waar ik MEGA enthousiast over ben.

Het feit dat ik anderen wil inspireren en stimuleren om hun beste leven te leiden betekent niet dat er niets meer aan mij te sleutelen valt. Mezelf laten zien is bijvoorbeeld nog een puntje van aandacht. Schriftelijk of in levende lijve vind ik geen probleem, maar foto’s en video’s, dat is een heel ander verhaal.. Dat vind ik vreemd genoeg nog steeds lastig.
Op mijn verjaardag heb ik op de socials van Spiritualweirdo een zeer persoonlijke post gedeeld mét foto’s om maar meteen in het diepe te springen. En wat denk je? De wereld is niet vergaan. Ik ga er maar vanuit dat het een glitch is waar ik doorheen moet.

Over mijn verjaardag gesproken. Ik ben officieel 40! Een getal dat vreemd voelt maar waar ik zo trots op ben! Ik mag deze leeftijd bereiken, gelukkig én in goede gezondheid. Ik vierde mijn verjaardag met een knalfuif (bij Indoor Beach Alkmaar natuurlijk), geregeld door mijn fantastische man die me ook nog eens wist te verrassen met een karaokeset. Dit terwijl mijn zangstem overeenkomsten heeft met de geluiden van een krolse kat. Mike houdt van me, anders doet hij het zichzelf niet aan om naar mijn gekrijs te luisteren.

En zo had ik de avond van mijn leven. Ik heb gezongen tot de microfoon aan het eind van de avond (nacht) letterlijk uit mijn handen is getrokken. Dat ik niet kan zingen heeft me geen moment tegengehouden. Ik deed het namelijk uit plezier. En dat is ook de hele insteek van Spiritualweirdo, waar ik het nog veel uitgebreider over wil gaan hebben. Ik ga momenteel eerst met mijn eigen thema aan de slag.
Ik moet toch het goede voorbeeld geven.

Ben jij bezig met jouw groei? Zijn er thema’s waarbij jij hulp kunt gebruiken? Check Spiritualweirdo!
Ben jij een dienstverlener gericht op gezondheid en persoonlijke/spirituele ontwikkeling? Check Spiritualweirdo!
Kun jij leuk schrijven en heb je affiniteit met groei en ontwikkeling? Check Spiritualweirdo!
Had ik al gezegd Check Spiritualweirdo! ?

Remember me? – Even bijpraten

Proudweirdo — Fri, 01 Mar 2024 15:16:01 +0000

Sorry, sorry. Ik loop niet alleen achter met mijn huishoudelijke taken, ook hier is het weer heel lang stil gebleven.
Het is niet dat ik niets te melden heb, maar ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik vlieg een beetje alle kanten op.
Nadat de drukte rondom mijn boek was afgerond. is het een beetje in een vergeethoekje gestopt, want ik stortte mezelf volledig op een ander project, iets waar ik al een tijdje mee bezig ben.

Natuurlijk ben ik enthousiast over mijn boek en het vervolg dat eraan komt, (wanneer is een verrassing, ook voor mij.), maar alles eromheen vind ik nogal lastig. Marketing, updates geven. Wat moet ik posten om mensen geïnteresseerd te houden en nieuwe mensen aan te trekken? De quotes uit mijn boek waren een leuke manier om interesse te wekken, en het zegt meer dan de zoveelste foto van mijn computer met een kop thee. Maar quotes moeten gemaakt worden en dat zijn van die dingen die ik niet in mijn agenda plan, waardoor het nu al even stil is op die pagina.

Maar niet alleen daar. Ik vind het al lastig om mijn echte sociale leven bij te houden, laat staan mijn social media kanalen. Iets relevants delen passend bij het kanaal is een vakgebied waar ik weinig verstand van heb, of überhaupt tijd voor vrij maak. Op de facebookpagina van Proudweirdo deel ik komische plaatjes waar ik hele verzamelingen van heb. Ik hoop hiermee iemand even te laten lachen en zie ze zo zelf nog eens terug. Een enkele keer deel ik iets over mezelf, maar eigenlijk te weinig voor een blogger.

Het ligt niet aan mijn weirdness, daarmee kan ik genoeg posts vullen. Ik denk dat het komt door mijn onvermogen tot multitasken.
Sommige mensen, zoals mijn man, kunnen zich bezighouden met tien verschillende dingen tegelijk. Ik niet echt.. Koken met meer dan twee pannen is al een uitdaging. Nu vind ik koken an sich al een uitdaging. Mijn nasi veranderde vorige week nog in nasi-pudding. Het smaakte overigens niet slecht, het zag er alleen wat dubieus uit.

Anyhow, ik dwaal weer af..
Waar ben ik momenteel dan zo druk mee bezig? Met Spiritualweirdo.
Deze Weirdo-telg kondigde ik een jaar geleden aan. Wellicht iets te impulsief. Wat ik precies wilde klonk in mijn hoofd namelijk heel logisch, maar daarbuiten bleef het een vage bedoening. Het duurde even voordat het helder werd en uiteindelijk vorm kreeg.

Remember me? – Even bijpraten
‘Create the future you want’

Ik heb een enorme zoektocht achter de rug, gedeeltes heb ik hier openlijk gedeeld. Ik heb gedeald met lichamelijke en mentale problemen en diepe dalen gekend. Hoewel de hoop soms moeilijk te vinden was bleef ik geloven dat een beter leven mogelijk was.
Ik zocht hulp via de reguliere wegen, nam zijweggetjes, en bleef vervolgens hangen in het gedeelte dat alternatief wordt genoemd.

Het alternatieve gedeelte, dat onnodig een negatieve lading heeft gekregen, kijkt op een heel andere manier naar het leven, naar de mens en bijhorende thema’s. Nu ben ik zelf wat onconventioneel, wellicht dat het daarom meer in mijn straatje past, maar om het even algemeen te houden: Reguliere methoden, medisch, onderwijs, welke vorm dan ook, zijn vrijwel statisch. Het leven en de mens is niet statisch. We zijn allemaal uniek. Voor mij is het dan ook een gegeven dat een reguliere aanpak niet mogelijk is, omdat we allemaal op een andere manier functioneren.

Ik heb allerlei behandelingen, therapieën en cursussen gevolgd. Webinars, seminars en ceremonies bijgewoond, tientallen boeken gelezen en podcasts geluisterd. Niet alles sloeg aan, mijn problemen verdwenen niet spontaan, toch verbeterde mijn leven. Iedere stap heeft bijgedragen aan mijn groei, en als ik even kijk naar waar ik nu ben is mijn leven ontzettend verbeterd op letterlijk ieder vlak. Ik heb enorm veel geleerd, vooral dat er een overvloed is aan manieren om iemands leven te verbeteren, of het nu gaat om groei in het algemeen of hulp bij specifieke thema’s.

Past methode één, twee en drie niet, dan hebben we nog a, b en c of x, y en z. Met Spiritualweirdo wil ik iedereen toegang geven tot een beter leven en persoonlijke groei stimuleren en vergemakkelijken. Ik wil dienstverleners de juiste klant aanbieden en bezoekers van Spiritualweirdo een breed scala aan mogelijkheden bieden voor groei, passend bij diens wensen.

Alles staat klaar om van start te gaan. Ik kan niet wachten om van Spiritualweirdo het succes te maken dat ik voor ogen heb!
Omdat ik heel nieuwsgierig ben en open sta voor suggesties wil ik heel graag weten wat jij anderen zou aanraden. Welk boek, podcast, dienst, cursus, whatever mag van jou meer aandacht krijgen? En wat zou jij graag willen zien om groei en ontwikkeling te bevorderen?

Mijn boeklancering: De hoogte- en dieptepunten

Proudweirdo — Tue, 12 Dec 2023 17:18:50 +0000

I did it again! Boek twee is uit en dit boek kreeg een ware lancering!
Om eerlijk te zijn, ik ben nog nooit aanwezig geweest op een boeklancering. Ik had dus geen idee wat het inhield.
Voor mij was het een feestje om te vieren dat mijn boek eindelijk af is.

Om even bij het begin te beginnen. Mijn eerste boek, Miscommunicatie, schreef ik voornamelijk uit wraak. Om te bewijzen dat ik ergens toe in staat was. Hierdoor miste de trots. Ik wilde het nog eens doen, maar dan echt vanuit mezelf, minder drama en meer weirdness. Hoewel het even duurde voordat ik die smaak te pakken had. En toen kwam de volgende uitdaging: Tijd.
Ik ben ervan overtuigd dat iedereen een boek kan schrijven, zolang je toewijding hebt en dat weet vast te houden.

Ik had toewijding en ik genoot van het schrijfproces, maar de uitdaging om echt aan het schrijven toe te komen bleef pittig.
Vooral overdag was de afleiding vrijwel niet te ontlopen. De mail, telefoon, bezoek, of andere vormen van afleiding verstoren mijn concentratie. Ik kan het alleen maar vergelijken met het kijken van een film of serie, waarin je om de haverklap wordt gestoord. Het is dan heel lastig om het verhaal te blijven volgen.

Maar ik vond sowieso steeds excuses om iets anders voor te laten gaan, en deadline na deadline vloog voorbij.
In één van mijn cursussen leerde ik onlangs ‘what gets scheduled gets done’ en die quote kwam binnen.
Als ik dit boek echt de wereld in wilde slingeren moest ik een datum gaan plannen, anders zou ik blijven uitstellen. En ietwat impulsief plande ik de lancering, terwijl het boek nog niet druk-klaar was. Het verhaal was geschreven, maar het moest nog volledig ge-edit worden, wat zo ongeveer het hele boek herschrijven betekent.

Ik had zo’n zes weken de tijd om het boek af te ronden, plus de overige zaken, zoals de marketing en dergelijke, waar ik eerlijk gezegd niet zo goed in ben, en wat ook de nodige tijd kost. Om überhaupt de deadline te gaan halen moest ik iets opgeven, en dat werden de weirdo’s, mijn sociale leven, het huishouden en mijn slaap. De rest werd gepauzeerd, voor zover dat lukte.

Hoewel ik de druk voelde, was ik eigenlijk best chill. Ik had er echt vertrouwen in dat alles goed zou komen, vertrouwen dat werd uitgetest. Mijn proefdruk was in orde, en dat moest ook wel, want tijd voor een nieuwe was er niet. Liet ik mezelf hierdoor tegenhouden? Natuurlijk niet.. Ik kon het niet laten om toch nog het een en ander bij te schaven, want mijn perfectionisme liet me niet zomaar in de steek. Vierentwintig uur voordat het script naar de drukker ging hoopte ik het nog net een beetje mooier te maken. Dit was uiteraard oerdom, maar dat is makkelijk gezegd achteraf.

Mijn boeklancering: De hoogte- en dieptepunten
‘Dedication takes sacrifice’

Ik zat al uren achter de computer en opeens kwam er gigantische twijfel opzetten. Waar was ik aan begonnen?
Was dit wel goed genoeg? Had dit verhaal wel potentie of had ik het groter gemaakt dan het was? Had ik niet meer tijd nodig om alles ‘perfect’ te maken? Mijn twijfel verdween toen ik op de klok keek en zag dat het precies 03:03 uur was. Hoewel dit nummer verschillende betekenissen heeft is de rode draad: groei, potentieel en vertrouwen. Een prachtig nummer om mijn twijfels te laten varen en mijn script in te leveren.

Voor een laatste keer bladerde ik door het script en doorliep de stappen bij de drukker. Mijn eerste boeken waren besteld om precies 05:05. Dat nummer gaf me een extra boost en het vertrouwen dat ik de juiste beslissing had genomen. Ik richtte me op de lancering waar ik nog de nodige voorbereidingen voor moest treffen. De drukker hielp om de eerste boeken met enige spoed te drukken, maar vervolgens raakten ze zoek bij de verzending. Twee dagen voor de lancering begon ik ‘m toch wel een beetje te knijpen.
Gelukkig schoot MijnBestseller te hulp. Zij wisten mijn boeken te onderscheppen en hebben ze direct per koerier thuis bezorgd!

Mijn lancering, mét boeken, verliep super. Ik heb echt enorm genoten, maar tegelijkertijd ging het als een soort waas aan me voorbij. Het praatje dat ik heb gehouden verliep geheel anders dan ik voor ogen had. Het leek niets op de speeches die ik had voorbereid en ik heb volgens mij heel weinig verteld over het boek zelf, maar dat geeft weer mogelijkheden voor nieuwe content, zoals dit blog.

Na de lancering liep ik het boek nog eens na. Wellicht stom, maar niet zo stom als op het laatste moment nog allerlei aanpassingen maken was geweest. Ik vond een aantal hele domme spelfouten, gemaakt door oververmoeidheid, haast, of poging tot overdelivery. Anyway, de fouten lieten de trots die ik eerder voelde direct verdwijnen. Er kwam teleurstelling en irritatie opzetten. Het boek waar ik zo trots op was voelde nu als een soort falen en dat moest even een plekje krijgen.

Ondertussen zijn de grove fouten verwijderd. Er zijn nog een aantal eerste exemplaren, deze noem ik gewoon limited edition.
Er is niets veranderd aan het verhaal dat volgens mij goed genoeg is om een paar kleine foutjes te tolereren. (Natuurlijk hoop ik dat de meeste lezers ze niet eens opmerken!) Ik kan er een heel verhaal van maken, ik kan liegen en zeggen dat ik per ongeluk een ‘oud script’ heb afgegeven, maar dit is gewoon een stomme fout geweest. Ik had van het script af moeten blijven.

Ik kan het nog tienduizend keer bijschaven en nog vind ik iets om over te zeuren. Dit schijnt erbij te horen.
Van de bijna tweehonderdduizend woorden die ik heb geschreven zijn er zo’n zeventigduizend overgebleven. De foutjes, die ik inmiddels heb gecorrigeerd, waren in totaal nog niet eens één procent van het gehele boek. En hoe erg is een foutje nu eigenlijk?
Ik heb het hoe dan ook voor een tweede keer voor elkaar gekregen om een boek te schrijven, daar mag ik toch best trots op zijn, zelfs met een paar spelfoutjes.

Ik neem dit leermomentje mee bij het volgende boek, want: Fatale fout krijgt een vervolg!

Level 39

Proudweirdo — Fri, 08 Sep 2023 11:13:12 +0000

Ik heb weer een rondje om de zon gemaakt en de weirdness wordt alleen maar sterker. Net als ikzelf!
Het was de bedoeling om een inspirerend verhaal te schrijven over mijn groei van het afgelopen jaar, blablabla. Dat komt later!
Ik gebruik dit blog om een update te geven. Dat had ik al veel eerder willen doen, maar ik had nogal veel te doen.

Aan bezigheden heb ik geen gebrek. Ik heb diverse projecten lopen die nodig afgemaakt moeten worden en ondertussen blijven er ook nieuwe ideeën binnenkomen. Bij mij is het vooral een uitdaging om aan dingen toe te komen.
Na het IMU-event, nam ik mezelf voor de zoveelste keer voor om mezelf echt op nummer één te zetten. Laten we de afgelopen maanden een generale repetitie noemen, want ik kon mezelf niet verder voorbij lopen.

Dit jaar komt mijn tweede boek uit. Eindelijk, want ik heb de eerdere deadlines voorbij zien vliegen zonder resultaat.
Een boek schrijven kan iedereen, maar je hebt wel enig doorzettingsvermogen nodig en het proces is niet altijd even makkelijk.
Ik weet niet of alle schrijvers dezelfde werkwijze hebben, maar ik heb een bepaalde state of mind nodig. Ik moet in de huid van mijn karakters kruipen. (Jemig, wat klinkt dat eigenlijk luguber.)

Omdat ik dus tijd en rust nodig heb om in een bepaalde sfeer te komen kom ik er niet met kwartiertjes her en der. Daarom probeerde ik mijn agenda schoon te vegen, zodat ik echt een paar weken de tijd kon nemen om het script af te werken en te polijsten.
De intenties waren goed, alleen de uitwerking bracht nogal wat uitdaging. Omdat Mike en ik een groot procent van onze tijd achter een computer zitten dacht hij dat een tuinverbouwing ons wat afwisseling zou geven, zodat we ook nog eens wat zonlicht zouden zien. Nu hebben wij geen kleine tuin en de klus bleek iets pittiger te zijn dan gedacht, met dank aan het slechte weer en een onverwachte orkaan met drukte.

Level 39
‘It’s my time now!’

Het nadeel aan renovaties is dat je huishouden vermist raakt. Het voordeel is dat ik, na mijn opgebouwde tolerantie voor zand dankzij de beachhal, nu ook heb geleerd om modder te verdragen. Net toen de tuin open lag nam de drukte met werk toe en kreeg mijn moeder (eindelijk) een nieuw huis. Dat huis moest opgeknapt worden en mijn moeder is daar zelf niet meer toe in staat, daarom hebben Mike en ik dat tussen alle andere werkzaamheden door gedaan.

De weken daarna bestonden uit werken, klussen thuis, klussen bij mijn moeder en tussendoor aan mijn boek werken.
Er stond een vakantie op de planning en dat gaf een leuk vooruitzicht. Helaas was de timing zeer slecht, daarom hebben we de vakantie moeten annuleren. (Snik!) Mijn moeder zat ondertussen in haar nieuwe huisje, maar de drukte op het werk nam alleen maar toe. (Hoe kan er toch overal personeelstekort zijn? ) Het voelt voor ons niet goed om weg te gaan wetende dat onze collega’s zich een slag in de rondte werken, daarnaast had ik nog een manuscript om te polijsten. Balen van de vakantie, maar wat in het vat zit verzuurt niet.

Onze tuin ligt nog steeds open, ons huishouden is dus nog steeds vermist, en het interesseert me geen reet!
Het is serieus een wonder dat ik nog intact ben na de afgelopen maanden. Een aantal jaar geleden had ik nooit geloofd dat ik dit allemaal aan zou kunnen. Maar om wel even eerlijk te zijn, dit was natuurlijk way too much. Dit is niet gezond, maar een manier om een burn-out op te wekken.
Het heeft er daardoor voor gezorgd dat ik nu echt de tijd voor mezelf neem, zonder ook maar een vleugje schuldgevoel.

Ik ben nu aan de beurt! En mijn boek! Dit boek is al bijna drie jaar in de maak, het wordt tijd dat het ook eens afgemaakt wordt. De laatste loodjes wil ik niet even afraffelen. Editen vind ik juist het leukste gedeelte, daar wil ik dan ook echt van genieten. Daarnaast heb ik nog meer projecten lopen die aandacht verdienen. Het maakt me niet uit hoe hard ik nodig ben, al vergaat de wereld, zelfs dat wacht maar even!

Ps. Mocht je na het lezen van dit blog de volgende gedachtes hebben:
‘Wauw, mijn handen jeuken om het huis schoon te maken!’
‘Ik wil wel een weekje het werk overnemen!’
‘Ik heb anderhalf miljoen euro liggen, hier: alsjeblieft!’
Neem dan even contact met me op.