Zou ik dan eindelijk gewend zijn aan de acties van mijn daredevil-man? Ik heb dankzij hem ondertussen al de nodige ‘spannende’ dingen gedaan, ziplines, een luchtballonvlucht, duiken, paragliden, raften en meer. Onlangs mocht ik canyoning toevoegen. Een fantastische ervaring waar ik voor het eerst volledig van genoot zonder mezelf te laten remmen door angsten. 

Ik heb de afgelopen jaren hard aan mezelf gewerkt en dat is ondertussen duidelijk merkbaar. Omdat ik nogal snel doemscenario’s kan bedenken heb ik vooral geleerd om mijn gedachten gerichter te sturen. Miep Paniek is steeds minder aanwezig en dat maakt mijn leven zoveel leuker.
Bij vrijwel alles, dus ook in het geval van activiteiten, wist ik mezelf van te voren zo gek te maken dat ik daardoor niet alleen de voorpret miste, maar ook de activiteit zelf beïnvloedde. Ik kon vaak niet wachten tot het er weer op zat. Om dan vervolgens weer teleurgesteld te zijn, want het was eigenlijk helemaal niet zo eng. (Op de onderzeeër na. 🤣)

Tebrina-2.0 was na jaren eindelijk van haar hoogtevrees af en dat moest even getest worden.
Parachutespringen stond al tijden op mijn befaamde bucketlist. Evenals die van Mike die spontaan tandemdives boekte bij Paracentrum Texel. Het weer was al weken prachtig, maar juist de dag dat wij zouden gaan springen werd code geel afgekondigd. We lieten ons natuurlijk niet zomaar tegenhouden en reden met hoop op het beste naar Texel, waar gelukkig geen vuiltje aan de lucht was. (Pun intended.😜)

Na een uurtje wachten, waarin we diverse parachutisten zagen landden, was het onze beurt. Bizar genoeg was ik heel rustig.
Ik had alle weerstand losgelaten en dat werkte verbazingwekkend goed. Mijn hartslag steeg even toen we in het harnas gehesen werden, maar eenmaal voorgesteld aan instructeur Anouk, kalmeerde ik weer snel. Het was duidelijk dat zij wist wat ze deed en ik kon me helemaal vinden in haar missie: mij laten genieten van de ervaring. Natuurlijk vond ik het extra gaaf om met een vrouwelijke instructeur te springen. Nederland is namelijk laat wat betreft emancipatie binnen extreme sports. (En op wel meer gebieden.. 😏)

Parachutespringen – Waanzinnig gaaf!

Screw it, let’s do it!

En toen was eindelijk het moment daar. We klommen het vliegtuig in en namen plaats op de grond. Hoewel ik al eens eerder in een klein vliegtuigje heb gezeten was op de grond zitten nieuw voor me. Net als het missen van vliegangst. Wat waarschijnlijk te maken had met het feit dat er genoeg parachutes aanwezig waren. 😂 
Na een minuut of tien bereikten we de juiste hoogte, zo’n 13000 ft, net onder de vier kilometer. De deur van het vliegtuig ging open en het werd zichtbaar dat we ons hoog boven de grond bevonden. Maar ik keek ernaar zonder angst, zelfs wetende dat ik daar ieder moment door de lucht zou zweven. Het was bijna onwerkelijk. 

Anouk nam de laatste instructies met me door, waarna we naar de rand schoven. Het was een beetje gek om mijn benen uit het vliegtuig te laten bungelen, maar echt tijd om erover na te denken heb je niet. Voordat je het weet vlieg je met flinke snelheid naar beneden. (Zo’n 180 tot 220 km/uur.) De kriebels in mijn buik vond ik eerlijk gezegd meevallen. Ik voelde vooral de wind door al mijn gaten waaien.🤣 Mijn neusgaten leken twee keer zo groot te worden, mijn lippen raakten voor mijn gevoel mijn voorhoofd en mijn oren klapten dicht. Het boeide me niet, want het uitzicht, wauw! Wat was dat prachtig! 🤩

De vrije val duurde ongeveer een minuut waarna de parachute werd geopend. Het voelde even alsof ik weer terug omhoog werd geschoten. Daarna was de wind acuut verdwenen en hingen we in stilte in de lucht. Nu heb ik al een paar keer aan een parachute gehangen met paragliden, dus dit gedeelte was niet geheel nieuw. En toch is iedere keer een andere beleving. Texel was prachtig om van bovenaf te zien. Je ziet vrijwel het hele eiland, een stuk Den Helder en zelfs Vlieland! Hoe cool is dat! 

En dan sta je opeens weer met beide benen op de grond. Een waanzinnige ervaring rijker. Ik kan wel wauw blijven zeggen, maar een ander woord heb ik gewoon niet. Het was niet alleen een kick, maar ik vond het ook een eer om een stukje van onze aarde op deze manier te mogen bekijken.
Het liet me echt beseffen hoe klein wij zijn. Ik heb zoveel meer bewondering gekregen voor moeder aarde en mijn leven an sich. En die instelling hoop ik de rest van mijn leven vast te blijven houden. 🫶🏽

Het heeft even geduurd, maar ik mag eindelijk parachutespringen van mijn lijstje strepen.
Het was best even spannend, maar eng, nee. Ik zie het mezelf gerust nog een keer doen.