bizarre gedachten

NBC – Friends

Warning! ⚠ Wellicht is dit (tot nu toe) mijn meest bizarre post ooit.
Ik ben een trotse Weirdo, maar er zijn momenten waarin ik mezelf afvraag of ik echt trots moet zijn, of wellicht hulp moet gaan zoeken.
Tot dusver wordt deze site nog steeds bezocht en ik ben nog niet benaderd door hulpverleners. Ik heb hopelijk ook nog niemand weggejaagd, maar met deze post kan daar misschien nog verandering in komen.

Het is algemeen bekend dat ik bizarre gedachten bij me draag en deze ook trots deel. Ik hoef daar totaal geen moeite voor te doen, ze komen letterlijk in files naar me toe gereden. Als kind had ik er ook al last van, maar ja, ik was dan ook een little weirdo.

Zo vroeg ik me vroeger regelmatig af of mijn knuffels gevoel hadden. Mijn kamer was altijd een grote klerezooi, maar met mijn knuffels was ik zo voorzichtig mogelijk. Ze hadden allemaal een eigen naam en persoonlijkheid, waarvan ik me nu stiekem afvraag of dat niet een projectie was mijn verschillende persoonlijkheden.

Ik kon mezelf uren vermaken met mijn knuffels, door ze bijvoorbeeld in een kring te plaatsen en schooltje te spelen.
Helaas wil Manlief nooit meedoen, dus ik heb het ondertussen al jaren niet meer gespeeld en mede daardoor heb ik ook niet meer zoveel aan dit onderwerp gedacht. Tot vandaag.

Eerder deze dag viel het me opeens opdat ik op mijn tenen liep, iets wat ik vaker doe en ook als kind ook al deed. Geen idee waarom, al doe ik het nu voornamelijk om minder geluid te produceren, gezien onze benedenverdieping betegeld is en ik niet de gehate buurvrouw wil zijn. (Daar heb ik andere manieren voor. )
Anyhow, ik had opeens door hoe debiel mijn getippel eruit zag. Ik liep zo voorzichtig, dat het leek alsof ik rekening hield met de gevoelens van onze vloer.
Hersie maakte meteen gebruik van dat moment en liet een bizarre gedachte los.
Wat als álles gevoel heeft?

Natuurlijk duurde het niet lang voordat ik letterlijk alles voor me zag.
De vloer schreeuwt, wanneer je erover loopt. De bank gilt, wanneer je gaat zitten en de theekopjes brullen, wanneer je er heet water in giet. Arme theekopjes. En dan? Hoe drink ik dan thee?? Ik kan niet zonder thee.

bizarre gedachten

CW – Supernatural

De rest van het bestek is jaloers en voelt zich ondergewaardeerd, wanneer je steeds je favoriete mes, vork of lepel uit de la pakt. Hierdoor probeerde ik vanmiddag een broodje te smeren met twaalf messen tegelijk, om ze allemaal een eerlijke kans te geven, maar dat werkte voor geen meter.

Hoe denk je dat een deur zich voelt? Misschien voelt hij zich wel onzedelijk betast, omdat hij steeds bij zijn klink wordt vastpakt.
Een fiets! Ach gut, dat arme ding, ik wil niet eens weten wat die meemaakt.
En de wc, dat ding heeft het dan toch wel het zwaarst van allemaal. Ik wil niet eens weten hoe getraumatiseerd hij moet zijn én mogelijk eenzaam.
Hij is in de meeste gevallen altijd maar in zijn uppie, even aangenomen dat het mannelijk is, misschien is het wel een onzijdige, genderneutrale-wc en wil het ook gewoon geaccepteerd worden.

Of het is een wcpot met claustrofobie, dat is pas verschrikkelijk. Heeft iemand ooit aan die mogelijkheid gedacht?
Hoe moet een wc duidelijk maken dat hij, of het, een chronische paniekaanval heeft?
Ik ben in staat om voor de zekerheid een oxazepammetje in het reservoir te stoppen en ik neem er wellicht zelf ook maar één, deze gedachte is te bizar.

Hersie weet helaas niet van ophouden. Tijdens het schillen van de aardappels sneed ik een paar plekjes weg wat me deed inzien dat koken en eten een luguber, psychotisch tafereel wordt wanneer alles gevoel heeft. Helemaal wanneer ik de gemutileerde aardappel, nadat ik hem in heet water heb laten creperen, ook nog eens fijn prak voor ik hem opeet. Ik ben dus eigenlijk een psychopaat!
Het werkt overigens wel als je wat minder wilt eten. De boerenkool zag er zo sneu uit en steeds sorry zeggen, voordat je een hap neemt, kost energie, plus je eten koelt te snel af.

Het is dat ik soms wat preutse trekjes heb, anders zou ik overwegen om nudist te worden. Ik begin nu ook medelijden te krijgen met mijn kleding om over mijn bed maar niet te spreken. Deze gedachtegang is een obsessie aan het worden. Ik zie er zelfs tegenop om mijn tandenborstel in mijn mond te stoppen.

Dus.. Ik moet echt afkicken en ga het huis én mezelf wel even insmeren met iets kalmerends.
Het liefst iets wat niet in een tube of spuitbus zit, gezien dat nu ook luguber en ranzig lijkt.

Bedankt Hersie!
Things will never be the same again.

Update: Ik heb laatst de film sausage party gezien.
Wie denkt dat ik een wazige gedachtegang heb, ik ben duidelijk niet de enige.

bizarre gedachten

Share Button
Krakende hersens - Kwantumshizzle
Proudweirdo - Baas van de wereld