06 september 1984, vandaag precies 36 jaar geleden kwam ik ter wereld. Ik weet het nog als de dag van gister…
Lol, nee hoor, dat zou ik me ook niet meer willen herinneren, volgens mij is dat geen pretje voor kinderen.
Het lichaampje wat door een krappe tunnel heen geperst wordt en de arme schedeltjes die ingedrukt worden.
Bij sommige kids wordt er ook nog eens een zuignap op gezet om tevoorschijn te komen.
Tijdens mijn geboorte bleef ik met mijn schouders hangen, waardoor ik iets langer in het geboortekanaal heb doorgebracht.
Wellicht heb ik hierdoor de tijd gekregen om claustrofobie te ontwikkelen. Mijn mislukte schouders zijn daar mogelijk ook door gekomen. Voor mijn moeder is dit overigens ook geen pretje geweest.
Anyhow, volgens mijn moeder ben ik een makkelijk kind geweest. Misschien was dit een goedmakertje voor de pijn van de bevalling.
Of ik ook echt zo’n gemakkelijk kind was weet ik niet. Ik was vooral sneaky en in vergelijking met mijn broers was chucky ook een schatje genoemd.
Mijn verjaardag is tegenwoordig een momentje van zelfreflectie. Een poging om mezelf een boost te geven door te kijken naar mijn groei in het afgelopen jaar. Lichamelijk ben ik zeker gegroeid. Check!
Het was niet bepaald de bedoeling, maar ach, meer van mij is meer weirdness.
Wat betreft mijn doelen daaraan stel ik altijd onrealistische eisen en als über-criticus ben ik ook nooit tevreden.
Ik heb wat zelfdestructief gedrag, wat sort of geautomatiseerd is. Mijn haat-liefde verhouding met eten is zo’n voorbeeld.
Soms eet ik wekenlang bijna niks en juist wanneer ik mezelf voorneem om op mijn eetgedrag te letten vreet ik alles wat los en vast zit.
Om vervolgens weer te huilen omdat ik mezelf te dik vind.
Ik ben ook een pro in mezelf naar beneden halen. Vaak is het zelfspot. Kom op als ik niet om mezelf kan lachen ben ik mezelf niet meer, bovendien is lachen gezond.
Level 36
‘Not aging, just upgrading’
Maar ik weet ook dat het niet altijd zelfspot is. Ik haal mezelf vaak naar beneden uit onzekerheid en probeer daarmee een ander voor te zijn. Het is een soort beschermingsmechanisme, een zeer irritante. Ik heb zelf namelijk niet altijd door dat ik het doe.
Het afgelopen jaar ben ik wat labieler geweest dan de jaren hiervoor. Vooral mijn klachten dreven me tot waanzin, wat ik eigenlijk niet zo gek vind.
Toch ben ik dit jaar ook trots op mezelf. De meeste mensen zijn voorzichtiger geworden. Deze weirdo start een bedrijf en geeft een boek uit. Naast het uitgeven van een boek, is een bedrijf starten ook altijd een droom geweest. Het is dus een droom die aan het uitkomen is. Ik heb nog steeds wat twijfelmomenten die langskomen, maar tot dusver wint mijn enthousiasme. Niet geschoten is altijd mis.
Als ik eerlijk ben vind ik het allemaal heel spannend. Ik schijt vooral in mijn broek voor de reviews van Miscommunicatie.
Het is mijn eerste kindje die ik de wereld in stuur.
Miscommunicatie is is mijn eerste boek, waar ik enorm veel van geleerd heb. Ik ben helaas niet in staat om iedereen gelukkig te maken. Iedereen heeft een eigen smaak, ook met boeken. Het verhaal en genre moet je liggen en soms duurt het gewoon even voordat je goed in een verhaal zit.
De ene keer lees ik een boek in één ruk uit, de andere keer doe ik er een maand over. Dat ligt niet alleen aan het boek, maar ook aan mijn gemoedstoestand.
Als ik te chaotisch ben mis ik concentratie om relaxed te lezen.
Hoe dan ook, het kan zijn dat mensen mijn boek kut met peren vinden, meningen verschillen nu eenmaal.
Dan vind ik het nog steeds knap van mezelf dat ik kut met peren in bijna 100.000 woorden heb kunnen omschrijven.
Dus, het afgelopen jaar was weirder dan normaal.
Toch ben ik nog steeds gegroeid en niet alleen in omvang. 😜