Vage dromen – Nr. 12.262

1. Vage dromen

Ik ben een slechte slaper en dat komt niet alleen door mijn lichamelijke klachten, maar ook door mijn bizarre dromen.
Elke nacht maak ik de meest vage avonturen mee. Het is levensecht en ik onthoud ze vrijwel allemaal, jarenlang, tot in detail. 
Om een voorbeeld te geven van mijn nachtelijke bezigheden deel ik een recente droom die eigenlijk verfilmd moet worden. 😉

Ik liep een hotelkamer binnen waar een onbekende griet in een badpak patatjes en hamburgers stond te bakken in een minioven in de badkamer.
Ze keek me aan en zei: “Ze waren zo geschrokken, dit verdienen ze even.” 
In een andere ruimte waren twee kinderen aan het spelen, ik keek even naar ze waarna er aangeklopt werd op de kamerdeur. Ik opende de deur en werd begroet door een medewerker van het hotel die ons verzocht mee te werken met een evacuatie. Op de gang liepen mensen chaotisch heen en weer. Eén van mijn collega’s was er ook bij, zij was de enige rustige, ze stond relaxed met haar telefoon te spelen. 

Het bleek dat we op een tropisch eiland zaten waar een grote storm verwacht werd, maar ik had een vreemd voorgevoel over de storm. 
Ik liep met de meute mee het hotel uit. Het meisje en de kinderen waren opeens verdwenen en Manlief was bij me. Voor het hotel stonden wagens met paarden te wachten, deze zouden ons naar een schuilkelder brengen. Hoewel wagen, het was niks meer dan een houten plank op wielen wat werd voortgetrokken door twee paarden. Manlief en ik zaten vooraan op de wagen, één van de paarden had de nek van een uil en draaide zich steeds om naar Manlief om hem kopjes te geven, als een kat. 

Onderweg kwamen we steeds meer wagens tegen, gevuld met mensen. Het waaide hard, het regende en de lucht was donkergrijs met vreemde wolken. Toch geloofde ik nog steeds niet dat er een storm verwacht werd die zo extreem was dat we moesten evacueren. Ik sprak dat ook uit, maar niemand luisterde naar me. 
We kwamen uiteindelijk aan bij een groot gebouw, een oude school met een ondergronds zwembad wat gebruik werd als schuilkelder. 
Bij de ingang werden we opgewacht door een groep mensen die allemaal een klembord vast hadden. Er werd ons gevraagd rustig te blijven, waarna we in groepen het gebouw ingeloodst werden.

Het gebouw was donker, behalve het gedram van mensen zag ik niet veel. Manlief pakte mijn hand stevig vast, waarna we een steile trap afliepen.
De ruimtes werden steeds krapper, ik voelde de wanden waar ik mezelf doorheen moest wurmen en ik begon het benauwd te krijgen. Een stukje verderop werd het gelukkig weer ruimer, daar werd iedere groep een andere kant op geleid. Ik vertelde Manlief weer dat ik een vreemd voorgevoel had. Ik wilde weg, ik wilde naar buiten en ik had geen idee waar de kinderen waren. (Welke kinderen, geen idee? Wellicht de kids uit de hotelkamer?)

Opeens zat ik in een bioscoopzaal, alsof het heel normaal was, op een wcpot te poepen naast een oude vriendin. Ik liet haar iets zien op mijn telefoon waar ze om lachte. Ik had niet genoeg wc-papier, daarom stond zij op en pakte bij iemand anders een rol weg en gaf het aan mij. De hele bioscoopzaal bleek een grote wc-orgie te zijn waar iedereen gezamenlijk zijn of haar behoefte kon doen. (Dit is echt té freaking weird! 😳)
Zo snel als ik in de bioscoopzaal terecht was gekomen, zo snel was ik er ook weer uit. 

vage dromen
CW – Supernatural

Ik wandelde door een hal op zoek naar een wasbak om mijn handen te wassen en hoorde de wind luid razen. De hal was bezaaid met bladeren, takken en puin. 
Een stuk verderop vond ik Manlief die chill een bad nam in een ruimte wat op instorten stond. Ik vroeg hem of hij wel helemaal goed bij zijn hoofd was. 
“We kunnen toch niet zoveel doen, kan ik net zo goed even chillen,” antwoordde hij. (Dit is echt typisch Manlief, dit zou hij in het echt ook mogelijk doen. 🤣

Het beeld van Manlief die chill in bad zat gaf me de zenuwen. Mijn voorgevoel dat er iets niet klopte werd sterker en ik vertelde hem weer dat er iets niet klopte, dat we daar zo snel mogelijk weg moesten. Manlief mopperde even, maar stapte toch uit bad en zonder zichzelf af te drogen stapte hij in zijn kleding. Net op het moment dat we de ruimte wilden verlaten hoorden we voetstappen onze kant op komen, luide voetstappen van meerdere voeten gehuld in zware schoenen. 

Van een afstandje zagen we een groep mensen rondlopen, allen in het zwart gekleed met een bijpassende helm op hun hoofd en wapens in hun handen, automatische wapens met lasers die zich door de ruimte heen boorden. 
“Het spijt me dat ik je niet geloofde,” zei Manlief tegen me. “Ik heb geen idee wat er aan de hand is, maar we moeten hier inderdaad weg.” 
We verplaatsen ons zo ongezien mogelijk door een hal welke uitkwam bij een grote open ruimte. De mensen die ons eerder hadden opgewacht bij de ingang van het gebouw stonden zich nu om te kleden in zwarte pakken en kregen wapens aangereikt. 

“Tot dusver hebben we ons doel bereikt, ze vinden het fantastisch om te zien. Ik ben benieuwd hoeveel we uiteindelijk gaan vangen,” hoorden we iemand zeggen. 
Manlief en ik spiekten voorzichtig de ruimte in waar ik de man zag staan die zojuist sprak. Hij leek op Jeff Goldblum met spierwit haar. Hij schudde de hand van een andere man. Ze waren beiden gekleed in een keurig maatpak en grote gouden horloges. De mannen leken afscheid van elkaar te nemen en verlieten vervolgens de ruimte. De groep mensen die zich eerder aan het omkleden waren kwamen nu onze kant op gemarcheerd. We hoorden achter ons ook voetstappen op ons af komen wat betekende dat we als ratten in de val zaten. 

“RENNEN!” schreeuwde Manlief naar me. 
Ik deed een poging, maar mijn benen werkten niet mee, waardoor ik languit op mijn smoel ging. Er kwam een zwart figuur op me aflopen en het laatste wat ik zag was het gezicht van
 Kevin McKidd (Owen Hunt uit Grey’s anatomy) die zijn wapen trok.. 
En toen werd ik wakker. Bizar toch?? 

Veel van mijn dromen kan ik analyseren. Het is vaak een mengeling van iets wat ik gezien of gelezen heb, iets uit mijn verleden of wat er op dat moment speelt in mijn leven, maar hier kan ik geen kaas van maken. Kevinn McKidd kan ik egenszins verklaren, omdat ik naar Grey’s had gekeken en de nacht van de droom stormde het, maar de rest wijt ik aan mijn bizarre brein. 
Ik droom dagelijks en van dit soort dromen moet ik soms echt even bijkomen. De emoties, die in de droom heel intens waren, kunnen een hele tijd om me heen blijven hangen, daarnaast zorgen mijn dromen er ook voor dat ik nooit uitgerust wakker word.
 Maar het heeft een silver-lining: Mijn dromen geven me wel weer een onderwerp om over te schrijven. 😉

vage dromen

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *