Flapuit

CW – Supernatural

Ik heb al eens uitgebreid gesproken over mijn vreemde spraak, dat lijkt me duidelijk, maar ik heb nog meer.
Heb je er wel eens iets uitgeflapt waarna je het liefst in een vloer wilt verdwijnen?
Dat gebeurt mij iets te vaak en sommige dingen kun je helaas niet meer terugnemen.
Als kind gebeurde dat al, er staat zelfs nog een gebeurtenis op mijn netvlies gebrand.

Ik stond voor het eerst in mijn uppie in een bloemenwinkel waar ik mijn moeders lievelingsplant wilde kopen voor moederdag.
Thuis werd het een bokkenlul genoemd, maar ik maakte daar een piemelplant van, wat ik dan ook tegen de verkoper in de winkel zei.
Ik kon het nog snel corrigeren, maar het leed was al geschied. “Je bedoelt een anthurium zeker?” vroeg de verkoper lachend.
Ik had totaal geen weet dat mijn piemelplant van origine anthurium heet, wat ik sindsdien nooit meer ben vergeten. De piemelplant is nog steeds een favoriet van mijn moeder én van mij, ik heb er zelfs een tatoeage van.

Communiceren in een andere taal is ook een uitdaging wanneer je je moedertaal niet eens behoorlijk spreekt.
Ik waagde een poging en begon met een cursus Spaans, waar ik de schaamtevolle fout maakte door aan een docente te vragen of ze geil was.
Mijn bedoeling was om te vragen of ze het warm had, gezien de ruimte waarin we zaten op een sauna begon te lijken.
Deze fout lag niet geheel aan mij, ik geef de Spaanse taal hier de schuld van.

Over het Spaans gesproken. Tijdens een citytrip met mijn moeder naar Barcelona raakte ik op de Ramblas aan de praat met een kerel, zo’n standbeeldmannetje, waarmee je op de foto kunt. Het gesprek verliep aardig tot deze Señor vroeg of ik alleen was. Dacht ik..
Mijn moeder stond een meter of wat verderop als een echte toerist overal foto’s van te maken, dus ik vertelde dat ik met mijn moeder samen was.
Hij keek een beetje vreemd en vroeg nogmaals of ik alleen was. Ik vertelde hem weer dat ik met mijn moeder samen was en wees deze keer ook naar mijn moeder.

Señor Standbeeld keek me nu helemaal wazig aan en begon zijn vraag steeds langzamer te herhalen. Het was duidelijk dat we elkaar niet begrepen en omdat hij geen Engels sprak kwamen we er ook niet uit. Ik heb later aan de receptioniste van ons hotel gevraagd wat hij bedoelde.
Die gast had gevraagd of ik single was en ik bleef maar antwoorden dat ik met mijn moeder samen was. Ik begreep toen pas zijn vreemde uitdrukking.

Flapuit

CW – Supernatural

Nu zijn deze dingen achteraf gezien best grappig, maar er staat me ook nog een kleine flapuit-trauma bij. Eén die wat minder grappig was.
Een paar jaar geleden had ik afgesproken met een club oude klasgenoten. Een oude vriendin was ook aanwezig en zij vertelde dat haar vader was overleden.
Ik kende haar ouders en ik schrok van het bericht. Wat er daarna in mijn hoofd gebeurde weet ik niet precies, maar ik vroeg me af of haar vader ziek was geweest, of dat zijn overlijden plotseling was geweest en flapte eruit: “Was het gepland?”

Ik kan nog steeds door de grond zakken als ik hier aan denk, vooral omdat het een gevoelig onderwerp was en je kunt je woorden niet meer terugnemen.
Ze nam het me volgens mij niet kwalijk, wellicht omdat ze me kent en omdat aan mijn hoofd te zien was dat ik er ook van schrok.

Dingen hardop zeggen in plaats van denken zorgt soms ook voor dreigende momenten. Zoals op een verjaardag jaren geleden.
Ik word al jaren ouder geschat en al ben ik het gewend, het blijf irritant, zeker wanneer iemand maar door blijft zagen.
Zo werd ik op mijn vijfentwintigste, door de toenmalige visite van een bekende, vijfendertig geschat.
Eén mens in het bijzonder maakte daar een hele show van, ze dacht echt dat ik over mijn leeftijd loog en vroeg nog net niet om mijn legitimatie.

“Als jij zegt dat je vijfentwintig bent, dan ben ik Sinterklaas,” zei de dame in kwestie.
Waarop ik er geïrriteerd uit flapte: “Wat jij wil, stom wijf!”
Door de verbaasde gezichten kwam ik erachter dat ik het niet dacht, maar hardop zei.. Oeps..
Daarna viel het stil en het was best ongemakkelijk om op de verjaardag te blijven hangen, maar ik wilde ook niet meteen weggaan.
Het was een gevalletje awkward-situatie.

Net als toen onze buurvrouw ons welkom heette, toen wij net in ons huis kwamen wonen.
“Dank je, jij ook welkom!” antwoordde ik terug.
Ik hoorde het mezelf zeggen en zag haar verbaasde blik, waarna ik snel ben weggelopen.

Pas geleden zag ik verderop in een tuin allemaal versiering hangen, het echtpaar wat daar woont was vijftig jaar getrouwd.
Ze stonden in de tuin toen ik langsliep. “Ik geloof dat ik jullie mag feliciteren,” zei ik spontaan.
Waarop het echtpaar glimlachend naar me knikte en ik daarna opeens zei: “Dank je wel!” Geen idee waarom!

Hebben jullie ook wel eens last van weirdo-uitflapsels?

Flapuit

Share Button
Deurklieren
Vast in de jas zitten