Misschien heb je het al gezien, maar er is iets veranderd op de site. Een relatief kleine verandering, maar voor mij van grote waarde.
Sinds mijn Kambo-ervaring is mijn leven nogal veranderd, in positieve zin. Lichamelijk word ik steeds sterker en ik ervaar ook meer rust.
De veranderingen maakten me wel een beetje in de war. Ik wist niet helemaal meer wie ik was.
Jarenlang heb ik mezelf geïdentificeerd met mijn klachten, wat begrijpelijk is, maar ook zo fout. Je hebt een aandoening, je bent het niet.
Dit geldt ook voor gevoelens en ervaringen. Taal is soms vreemd. In het Nederlands zeggen we al gauw: “Ik ben moe. Ik ben verdrietig. Ik ben blij.”
We associëren onszelf met onze emoties, wat niet klopt. Het zegt niks over ons als persoon. We zijn een persoon en voelen emoties.
Dat woorden krachtig zijn weten we allemaal. Pesten haalt je onderuit en een compliment kan je in je kracht zetten.
Positieve of negatieve woorden zijn van invloed op zowel mensen, dieren als planten, dat is ondertussen bewezen.
De woorden van anderen zijn dus van invloed, maar de woorden die wij tegen onszelf zeggen zijn in mijn ogen nog veel belangrijker.
Ik ben beter voor mezelf gaan zorgen in de vorm van voeding en beweging, maar daarnaast ben ik ook meer op mijn woorden en gedachten gaan letten. Hoe praat ik tegen mezelf en waar voed ik mijn brein mee?
Naast diverse obstakels heeft ook mijn ego, Miep Bitch, het me jarenlang lastig gemaakt. Ik voerde constant een strijd met mezelf, met mijn gevoelens en gedachten, waar mijn lichaam uiteraard op reageerde.
Ik zie mensen als een soort computers. Ons brein is nodig om het lichaam te laten functioneren. Alle signalen die het brein oppikt, bewust en onbewust, zijn van invloed op het lichaam. Een computer reageert op de knop enter zoals het geprogrammeerd is. Wanneer je een prijs verwacht en deze niet krijgt kun je boos worden op de computer, maar dat is natuurlijk niet helemaal eerlijk. Als je dan ook nog eens in je teleurstelling of boosheid een klap op het toetsenbord geeft, en daardoor allerlei random knopjes indrukt, bestaat de kans dat je computer ontregeld, oververhit of zelfs crashed.
Ons lichaam reageert, net als een computer, op de opdrachten die het krijgt. Hoe klein en onbenullig het misschien ook lijkt.
Het is te zien bij mensen die zichzelf kleinmaken. Zij laten het hoofd vaak hangen en trekken de schouders op. De schouders laten ook zien wanneer iemand last heeft van spanningen, net als de kaken. Al deze dingen hebben invloed op de rest van het lichaam. Ik heb dat zelf ervaren. Het inhouden van mijn buik, dat ik jarenlang heb gedaan en nog steeds probeer af te leren, heeft niet alleen mijn houding maar ook mijn ademhaling negatief beïnvloed.
Onzekerheid, subassertiviteit, stress, het zijn allemaal factoren die ons lichaam uit balans kunnen brengen.

Ik wil de boel hier absoluut niet mee bagatelliseren. Mijn klachten waren levensecht en hebben mijn leven jarenlang verkloot.
Alleen heb ik ze op den duur sort-of verheerlijkt. Ik wilde een stem zijn voor anderen, medepatiënten steunen en onderwerpen bespreekbaar maken. Nu is dat niet per se slecht, maar wel het feit dat ik mezelf identificeerde met mijn klachten. Daardoor bleef ik die kant voeden en kwam ik niet verder. Ik zat vast in mijn oncomfortabele comfortzone.
De Kambo bracht de eerste grote verandering, daarna volgde er een flinke dip die verschrikkelijk was, maar ergens zo nodig.
Ik ben jarenlang blijven rommelen in een bouwval. Soms is het beter om de boel eerst af te breken en daarna iets nieuws op te bouwen.
Inmiddels zie ik mezelf niet meer als patiënt. Ik ben eindelijk doorgelopen naar het volgende punt. Ik ben aan het helen.
Het is geen instant-wonder. Het is een proces waar ik iedere dag aan moet werken en het ene moment gaat dat beter dan het andere.
Wat voor mij het verschil maakt is de focus op positiviteit waar ik mezelf mee voed, zowel in sociale kringen als op social media, in podcasts en van alles eigenlijk.
Ik ben bewuster geworden van mijn gedachten en de manier waarop ik tegen mezelf praat. Dit is namelijk niet altijd heel behulpzaam geweest. Ik ben nu veranderd in mijn eigen cheerleader. Ik geef mezelf complimentjes en werk meer met intenties.
Door het zetten van intenties doe ik dingen bewuster en veel van die dingen worden dan ook een stuk plezieriger.
Om een voorbeeld te geven. Ik heb altijd een pleurhekel gehad aan koken, wat te proeven was. Sinds ik kook met de intentie om lekker en gezond te eten heb ik er minder moeite mee en zijn mijn kookkunsten er echt op vooruit gegaan.
Natuurlijk zijn er klusjes die gewoon kut blijven, maar om dat extra te benadrukken en erbij zuchten en steunen is ook niet helpend.
Probeer het zo aangenaam mogelijk te maken. Zet een leuk muziekje op terwijl je schoonmaakt of doe het in kostuum!
Soms maken we dingen in onze gedachten veel groter en negatiever dan nodig. Dit doen we uit gewoonte, uit angst of whatever de reden is. Ik ben hierin geen uitzondering, maar ik probeer het af te leren. Ook hier probeer ik met intenties te werken wanneer ik mezelf voel afdwalen. Maak je geen zorgen. Het komt goed! Jij kan dit! Dit gaat me lukken! etc.
Door alle verandering begon ik mezelf steeds meer te ergeren aan de categorie ‘chronische ziektes’ op de site.
De woorden voegden niet meer met mij. De blogs wilde ik wel houden, maar ik wilde de focus verleggen, vandaar de verandering naar Gezondheid.
Het is niet echt de Proudweirdo-naam die ik hoopte te vinden, maar het is duidelijk omvattend voor wat ik wil delen.
In de toekomst hoop ik deze categorie aan te vullen met positieve blogs op het gebied van gezondheid, zowel lichamelijk als mentaal.
Wat betekent gezondheid voor jou?
En waar voed jij je brein mee? Ben jij lief voor jezelf?