Vage artsen – De neurobitch

1. Vage artsen

In een vorig blog vertelde ik over mijn teleurstellende ervaringen met artsen. Ik heb helaas nog meer meegemaakt wat ik even van me af moet schrijven. 
Bijna mijn hele leven heb ik al last van hoofdpijnen. Rond mijn puberteit kwam daar ook nog eens migraine bij.
Mijn ongelukkige vallen heeft de boel ook niet goed gedaan. De hoofdpijn en migraine werd uiteindelijk chronisch en n
iks gaf verlichting, daarom werd ik uiteindelijk doorverwezen naar een hoofdpijncentrum. 

De uitgebreide intake zou een kleine dag duren, de ochtend ging redelijk snel voorbij. Alleen ’s middags moest ik een paar uur wachten op het laatste gesprek met de hoofdpijnspecialist, een neurologe. Het had geen zin om terug naar huis te gaan, dus ik lunchte in het ziekenhuis en besloot daar de tijd te doden.
Alsof het zo moest zijn eiste mijn hoofd opeens de aandacht op. Ik voelde migraine opkomen en deze aanval kwam met een straaljager aanzetten.
Het ziekenhuis werd verlicht door TL-buizen die mijn ogen bijna uit hun kassen brandde. Ik wist niet hoe ik de tijd door moest komen.
Uit wanhoop heb ik een verpleegster gevraagd of ze een plek had waar ik even kon liggen. Ze had me een kast aan kunnen bieden. Gelukkig was er een spreekkamer vrij waar ik dankbaar gebruik van maakte. Ik ben op de behandeltafel gaan liggen in de hoop de aanval onder controle te krijgen, maar die hoop vervloog al snel.

Na wat voor mij aanvoelde als vijf minuten kwam de de neurologe de kamer ingelopen. Ze vroeg meteen wat er aan de hand was, waarom ik daar lag, maar niet op een vriendelijke manier. Als ik toen wist wat ik nu weet, had ik mogelijk iets heel vreemds gezegd, maar er was iets met psychiatrisch patiënt zijn, wat tegen je gebruikt kan worden. 😉 Daarnaast had ik zo’n pijn dat denken bijna onmogelijk was geworden. 
Ik vertelde de neurologe dat ik een migraineaanval had. Ze reageerde daar niet op, maar verzocht me haar te volgen. Dat deed ik met tegenzin, ik wilde het liefst blijven liggen. 

Eenmaal in de spreekkamer kon ik slecht uit mijn ogen kijken en ik bleef voortdurend gapen, waarbij de tranen over mijn wangen rolde. (Daar heb ik vaker last van.)
De neurologe had volgens mij nog nooit iemand met een actieve aanval gezien en haar empatisch vermogen heb ik ook niet mee mogen maken. 
“Luister je wel?” Was het eerste wat ze kattig tegen me zei. 
De opmerkingen “Waarom gaap je zo?” en “Je zit er niet 
bepaald geïnteresseerd bij, ik zit hier voor jou hè?” verbaasden me. Ik dacht dat ik wel wat gewend was met artsen, maar dit was gewoon asociaal

Ik was op dat moment te beroerd om een discussie aan te gaan en antwoordde alleen op de vragen die ze stelde. Zo vroeg ze om de migraine te omschrijven.
“Het is suïcidale hoofdpijn,” antwoordde ik. Of het met mijn verleden te maken heeft weet ik niet, maar ik werd direct doorverwezen naar de medisch psychiater.
Gelukkig was dat gesprek een paar dagen later en viel het reuze mee. Deze arts wist wel met mensen om te gaan en hij vond mijn omschrijving van migraine helemaal niet vreemd. Volgens zijn bevindingen was ik geen gevaar voor mezelf, zo kwam ik dus weer terug bij de neuro-bitch.

Niet iedere arts is even empathisch, maar de neuro-bitch heeft haar bijnaam te danken aan het feit dat ze nooit heeft laten blijken dat ze me wilde helpen. 
Ik voelde me bij ieder bezoek bezwaard om te komen en durfde ook niks meer te zeggen. 
Ze liet diverse soorten medicatie uitproberen, maar wanneer ik aangaf dat het niks deed voor mijn klachten kreeg ik met regelmaat een zucht te horen. 
Tijdens één van mijn laatste bezoeken zei ze: “Je hebt ondertussen vrijwel alles al geprobeerd, ik weet het niet meer hoor.” 
Dat is 
geen geruststellende opmerking uit de mond van een arts.

Vage artsen
CW – Supernatural

Nu vraag ik me nog steeds met regelmaat af of er iets mis is met mij of dat ik gewoon vreemde artsen tref. 
Een paar jaar later heeft Manlief 112 gebeld, vanwege een bizarre migraineaanval wat leek op een beroerte. 
Ik werd meegenomen naar het ziekenhuis, maar op het testen van mijn reflexen na werd ik niet onderzocht. Sterker nog, ze vonden het niet netjes dat ik slecht reageerde en mijn ogen dichthield. Daarna werd ik zo goed als vergeten, zo heb ik uren op pijnstilling gewacht en waren ze ook vergeten te vertellen dat ik daarna naar huis mocht. Toen ik naar de uitgang liep strooide een verpleger nog even wat zout in mijn wond. “We zijn vandaag te druk met écht zieke mensen.”
Ik was zo verbaasd en beledigd dat ik spontaan in janken uitbarstte. Had hij dat echt gezegd? Dacht hij dat ik daar soms voor mijn plezier kwam?

Manlief had het verslag van de eerste hulp meegenomen welke we later goed hebben bekeken. De hele anamnese klopte van geen kant en al mijn psychische diagnoses stonden erin beschreven, zelfs mijn opnames. Was ik daarom zo vaag behandeld?  
Mijn toenmalige huisarts maakte het ook niet beter. Een paar uur nadat ik uit het ziekenhuis was gekomen zat ik bij haar in de spreekkamer.
Ik deed mijn verhaal en uitte mijn zorgen over de vreemde aanval. Het antwoord wat ik kreeg was: “En wat wil je nu van mij?”
Ik ging er vanuit dat ze me niet goed had begrepen, dus ik vertelde het nogmaals. Haar antwoord werd niet vriendelijker: “Ja, en? Wat wil je dat ik doe?”
Voor de zoveelste keer was ik perplex. Ik had geen energie om een discussie aan te gaan en liep naar de uitgang van haar kantoor.  
Ze vroeg ‘wat mijn probleem was’ en op dat moment heeft Manlief het woord overgenomen. Enigszins onder dwang maakte ze een verwijzing voor de neuroloog.

Zijn alle neurologen toevallig stug, of presteren zij wat slechter op sociaal gebied, of ligt het aan mij?
Voor een tweede keer kwam ik in aanraking met een neuro-bitch. 
De arts nam niet eens de moeite om mijn lijstje, waarin ik mijn klachten had opgeschreven, te bekijken. “We hebben het nu even over je hoofd.”
Ik was ervan overtuigd dat mijn klachten allemaal met elkaar te maken hadden, maar de arts luisterde niet naar me. 
Dankzij Manlief stemde ze toe, met tegenzin, om een hersenscan te laten maken. 

De uitslag van de hersenscan ontving ik telefonisch en volgens mij had ze nogal haast.
“Er zijn wat witte vlekken zichtbaar op je hersenen, dat zou MS kunnen zijn, maar daar ga ik niet vanuit. Het ziet eruit als littekenweefsel. Het kan ook zijn dat je TIA’s hebt gehad. Maak je geen zorgen, littekenweefsel zien we ook vaker bij migrainepatiënten. Mocht er weer wat gebeuren maak je maar een afspraak.”
En het gesprek was alweer voorbij. WTF??

Hierna heb ik een second opinion aangevraagd bij het VU in Amsterdam. Bijzonder genoeg werd ik daar geholpen door een begripvol arts. 
Mijn lijstje met klachten werd puntsgewijs doorgenomen en hij legde zijn bevindingen op een rustige en duidelijke manier uit. 
Wat betreft de witte vlekken op mijn hersenen, dat is inderdaad littekenweefsel. Tot dusver hoef ik me daar gelukkig (nog) geen zorgen over te maken. 😌 (*Ademt uit..*) Mijn overige klachten blijven helaas een verzameling aan verschillende diagnoses. 

Om de boel even positief af te sluiten. Ik ben onlangs bij een nieuw hoofdpijncentrum terechtgekomen waar ik eindelijk een vriendelijke, begripvolle én ervaren neuroloog heb meegemaakt. Eén die ook nog eens jarenlange ervaring heeft op het gebied van hoofdpijn en migraine.
Het is de vraag of hij me van mijn klachten af kan helpen, maar
 de toon is in ieder geval positief gezet.

Zijn jullie ook wel eens zo achterlijk behandeld door artsen, of moeten ze mij gewoon niet?

3. Vage artsen
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *