Ik heb level 38 bereikt!!! En wauw! Wat een jaar was het afgelopen jaar.
Het was niet mijn bedoeling om het bloggen op een laag pitje te zetten, maar ik was nogal druk met, tja.. mijn leven.
Het afgelopen jaar was een jaar vol verandering. Door de Kambo is mijn leven positief veranderd, maar ook daar moest ik even aan wennen. Er passeerden er een paar downs, waarvan enkelen me even volledig uit het veld sloegen. Ik geloof dat alles een reden heeft en volgde extra therapie en workshops om aan mezelf te werken en langzaamaan begonnen er puzzelstukjes op zijn plaats te vallen.
In één van mijn laatste blogs heb ik benoemd dat ik met meer met mijn mindset bezig ben. Dat is nog steeds het geval, op allerlei manieren. Als overdenker leef ik 99% in mijn hoofd. Ik leef in een fantasie wereld, het verleden of in de toekomst. Nu is een mysterieuze plaats. Ook mijn lijf is enigszins onbekend terrein. Ik ben jarenlang teleurgesteld geweest en boos op mijn lichaam, terwijl ze me juist iets probeerde te vertellen.
Ik werkte aan mijn mindset, maar als overdenker is het juist belangrijk om even uit mijn hoofd te stappen en meer te gaan voelen.
Daarnaast kwam de eyeopener dat werken aan je mindset begint bij je overtuigingen. Iedereen heeft overtuigingen, over het leven over alles, ook onszelf. Ik deed mijn best om mijn gedachten positief te houden, om mezelf aan te moedigen, maar wanneer je overtuigd bent dat je het niet waard bent hebben de aanmoedigingen weinig zin.
Ik heb tientallen overtuigingen over mezelf, zoals: ‘Ik ben niet goed genoeg.’
Door deze overtuiging stel ik absurde eisen aan mezelf waaraan ik nooit kan voldoen, waardoor de overtuiging kracht krijgt.
Het zorgt er ook weer voor dat ik me teveel aantrek wat anderen vinden. Ik cijfer mezelf weg, omdat ik ervan overtuigd ben dat anderen belangrijker zijn. Door dit alles houd ik mezelf in en doe ik niet echt wat ik wil. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik soms geen idee heb wat ik echt wil.
Ik vind veel dingen leuk en zie Proudweirdo graag groeien tot een echte community. Tegelijkertijd wil ik juist afstand nemen van de online wereld en anderen inspireren om hetzelfde te doen. De online wereld heeft zijn voordelen, voornamelijk wanneer je sterk in je schoenen staat en kan balanceren. Voor de gewone mens zie ik steeds meer nadelen. Ik zie en ervaar zelf de druk op allerlei gebieden.
Fear of missing out, druk om perfectie na te streven of algehele peer pressure. Miljoenen mensen die hetzelfde dansje dansen, omdat iedereen het doet, bijvoorbeeld.
Het is normaal geworden om urenlang als een zombie naar een beeldscherm te staren, om al die miljoenen dezelfde dansjes te bekijken. Om shit te kopen wat je niet nodig hebt, maar doet als een dure vorm van bezigheidstherapie.
Het is normaal geworden om overal commentaar op te leveren en mensen testen liever of ze meer op een ui of een aardappel lijken dan dat ze een boek oppakken of een wandeling maken. Dit is toch geen leven?
Level 38
‘Less scrolling more living!’
Ik lever zelf al jaren openlijk commentaar over dit onderwerp en toch toch doe ik er ook aan mee. Al is dat ondertussen drastisch veranderd. Het is al even stil op mijn social media accounts, op mijn 365 dagen challenge na, omdat ik geen idee heb wat ik moet delen. Moet ik ook dans-videos maken? Foto’s delen van al mijn maaltijden? Doe ik de wereld daar plezier mee?
Tegelijkertijd wil ik heel veel delen, andere dingen. Dingen die mij momenteel bezighouden en blij maken. Vandaar deze update, om even te laten weten hoe het gaat.
Na flinke chaos gaat het ondertussen weer de goede kant op. De deadline van mijn boek heb ik helaas gemist, omdat de rust en de stemming die ik nodig heb om te schrijven miste. Daar baal ik natuurlijk van, maar ik heb er ook vrede mee. Het boek is af wanneer het af is. Het is zonde om de boel af te raffelen. Ik heb nog honderden boek-ideeën, dus ik moet vooral leren om mijn rust te vinden.
Omdat ik veel zit, lichamelijk en in mijn hoofd, ben ik al tijden op zoek naar een tegenhanger. Jarenlang hielden al mijn klachten me tegen om actief te sporten. Ik heb het wel geprobeerd, maar ik hield het niet lang vol, ook omdat ik plezier miste. ik deed het omdat het moest. Vroeger vond ik dansen leuk. Zumba, dansfitness, zou mijn ideale sport zijn, maar het duurde even voordat ik de stap daadwerkelijk zette.
Ik had bizarre excuses, ik wilde namelijk eerst in vorm komen. Mijn conditie was slecht en ik was bang om voor lul te staan of om letterlijk dood te gaan wanneer ik langer dan een kwartier moest bewegen.
Een nadeel werd een voordeel op dit gebied. Ik mocht mijn auto naar de sloop brengen en wilde niet overhaast een nieuwe aanschaffen, maar nog even doorsparen. De zomer zou ik wel doorkomen met mijn fiets en het ov.
Om heel eerlijk te zijn, ik heb altijd de pleur gehad aan fietsen. Ik loop liever tien kilometer dan dat ik het moet fietsen. De afgelopen tien jaar heb ik alleen kleine stukjes gefietst. De eerste keer dat ik verder ging dan een kilometer werd ik ingehaald door bejaarden met rollators en mijn gehijg had me een bijzondere carrière kunnen geven.
Ik zette stug door, oordopjes in, muziek of een podcast op en gaan. Het fietsen heeft mijn conditie goed gedaan. Een uurtje Zumba weet ik nu dan ook vol te houden. Een uur waar ik iedere week naar uitkijk. Ik stuiter als een motorisch minder ontwikkelde sinaasappel, door de ruimte en dat maakt me geen reet uit. Ik vind het geweldig! De muziek en de bewegingen leiden me af van mijn overactieve brein wat zo welkom is.
Een paar weken geleden heb ik ook nog mijn klimvaardigheidsbewijs gehaald.
Klimmen is één van de sporten die Mike al jaren beoefend. Ik heb wel eens geklommen, maar mijn hoogtevrees hield me altijd tegen. Een angst die ik al jaren probeer te overwinnen. Ik waagde nog eens een poging, een cursus volgde en nu klim ik met plezier naar de zestien meter.
Klimmen is een sociale sport, maar het klimmen zelf doe je op je eigen niveau, wat ik erg fijn vind. Ik ben niet competitief ingesteld en doe graag mijn eigen ding. Zumba doe ik in groepsverband, een hele leuke groep, waarin iedereen doet naar zijn of haar kunnen.
Ik heb onlangs ook liefde voor beachvolleybal ontdekt. Het is iets uitdagender, ook omdat ik nogal luidruchtig ben en al jaren geen teamsport heb beoefend. Maar het plezier is het belangrijkste. Bij Indoor Beach Alkmaar (ja, daar waar je ook Expeditie Robinson kunt spelen!), kun je iedere maandagavond meedoen met volleybal voor maar €7,50! (Yep, dit is verkapte reclame, maar ik gun iedereen plezier in sporten! )
Het heeft even geduurd, maar ik ben eindelijk in beweging gekomen.
Het maakt me sterker, geeft rust en laat een goed gevoel achter.
Ik heb weer het gevoel dat ik leef en ik kan het anderen echt aanraden.
De online wereld kunnen we niet meer wegdenken en dat hoeft ook niet, maar zorg wel dat je in de echt wereld blijft leven.
2 reacties
Nu al claimen! Ik ben sinds de 38 alleen maar vooruit gegaan en heb mezelf voorgenomen dat ik mezelf vanaf 40 nog beter ga voelen.
“Level up”! Het was een goed concept. Ik ben nu 44 jaar oud, dus dat ga ik merken als ik de 50 nader!