Groepsleed – Online meetings

groepsleed - online meetings

Ik wil de online wereld deze keer niet helemaal belachelijk maken, niet meteen in ieder geval.
Het internet heeft vele voordelen, zeker het afgelopen jaar, waarin eenzaamheid voor velen bijna vanzelfsprekend was. Dankzij het internet was er toch een vorm van verbinding en ook thuiswerken was voor een aantal mensen mogelijk. Nu is thuiswerken wel een dingetje. Ik vind het zelf geweldig, maar dat vindt niet iedereen.
Het ligt natuurlijk ook aan het werk zelf en wanneer je met anderen in huis leeft. Met kinderen om je heen lijkt het me vrijwel onmogelijk. 
Manlief en ik hebben een kantoor in huis wat we delen en dat zorgt soms al voor uitdagingen. (Wat grotendeels komt omdat ik nogal luidruchtig ben..🙈 )

Ik wil het vandaag hebben over online meetings. Eigenlijk moet je mijn hoofd erbij zien wanneer ik dit zeg. 
Jaren geleden, vroegâh, toen vergaderingen nog in levende lijve plaatsvonden, begon ik patronen te herkennen. 
Het afgelopen jaar zijn online meetings ook voor mij heel gewoon geworden en ook daar zie ik bepaalde patronen in. 
Mogelijk is het voornamelijk mijn weirdo brein, ook goed. Het maakt meetings voor mij namelijk een stuk dragelijker.
Momenteel volg ik online meetings met vijftig tot tachtig man en dat zou echt verboden moeten worden. Gelukkig heb ik humor. 😜

Ik neem je even mee in zo’n zoom.
Wanneer we om 11:00 uur starten zitten er standaard een aantal punctuele vogeltjes naar het beeldscherm te staren als parkieten in hun spiegeltje. Dit zijn de cheerleaders, zij zijn enthousiast, aanwezig en hun spirit geeft energie, of maagkrampen, afhankelijk van mijn bui.
Ik ben zelf geen cheerleader, maar ik heb ze leren kennen na wat vergissingen in tijden, die zowaar een keer in mijn voordeel werkten. 
Ik ben namelijk de laatbloeier, de slak die niet alleen te laat aanschuift, maar ook iets trager van begrip is en niet precies weet waar de meeting eigenlijk over gaat.
Wat natuurlijk ook kan komen door het missen van de start.

De groepsdynamiek in online meetings wordt zichtbaar door een enkele vraag van de meeting-leider: ‘Wil iedereen zijn microfoon uitzetten?’ 
Natuurlijk wordt deze pittige vraag gedurende de meeting geregeld herhaald, waardoor je gemakkelijk kunt onderzoeken of de dynamiek verandert.
De internetverbinding is ook een geschikt onderwerp om de dynamiek mee te checken.
Iedere meeting is er wel iemand die laat blijken dat het beeld blijft hangen of dat een spreker slecht te verstaan is. Controleren of het mogelijk aan iemands internetverbinding ligt is optioneel. Het is veel interessanter om je belevenis te delen met groepsgenoten. Wat volgt is een shitload aan reacties.
Bijna iedere deelnemer deelt de staat van zijn of haar internetverbinding of de kans wordt gegrepen om zomaar een zegje te doen. 

In iedere groep is een harde kern aanwezig, zoals de vergaderregering. Mensen die constant aan bod komen of proberen te komen op wat voor manier dan ook. 
Zij lijken soms te vergeten dat de meeting niet om hen gaat. Deze mensen lijden aan een nieuwe vorm van narcisme, zoomcisme. 
Er wordt soms zelfs gereageerd op vragen die volgens mij alleen zijn gesteld in iemands hoofd, want alleen die verklaring is voor mij enigszins logisch wanneer iemand zonder enige aanleiding ergens random over begint te praten tijdens een meeting. 

CW – Supernatural

Dan hebben we de Hans. Hans is in dit geval een benaming van een type, vernoemd naar de bijzondere Hansen die ik in mijn leven ben tegengekomen. 
In online meetings is Hans een soort BZ’er. Een Bekende Zoomer die in vrijwel iedere meeting in enige mate voorkomt, mogelijk onder een andere naam en in verschillende geslachtsvormen.
Hans is een teamplayer, dat probeert hij in ieder geval. Iedere meeting steekt Hans netjes zijn ‘handje’ omhoog om aan te geven dat hij iets wilt delen en iedere meeting wachten we geduldig tot Hans iets zegt. 

Het beeldscherm is gevuld met miniatuurhoofdjes die allemaal op dezelfde manier, vol spanning, op Hans wachten. Hij wordt aangemoedigd om zijn microfoon aan te zetten en we zien Hans steeds dichterbij in beeld komen. Misschien weet Hans niet dat hij Hans is en zoekt hij Hans tussen de miniatuurhoofdjes. 
Hoe dan ook, er wordt nog steeds geduldig gewacht tot Hans zijn verhaal met ons deelt. De deelnemers die begrepen hebben hoe de microfoon werkt althans.
En dan komt Hans opeens zo dicht in beeld dat ik zijn poriën kan zien schrikken. 
Hij laat overduidelijk zijn oog langs zijn hele computer glijden, inclusief de camera, maar het knopje om de microfoon aan te zetten is mogelijk net iets te klein en wordt niet gevonden.

De bijhorende chatfunctie begrijpt Hans mogelijk ook niet. Het verhaal van Hans gaat daardoor de geschiedenisboeken in als mysterie, want ’time is money’ er kan niet eeuwig gewacht worden. 
Dit gebeurt ondertussen zo vaak dat ik Hans bijna zelf wil benaderen. Weet hij het geheim van de piramides? Of aliëns echt bestaan? Wat wil de man vertellen? 
Het moet voor hem toch frustrerend zijn dat het hem honderd meetings later nog steeds niet is gelukt om zijn verhaal te delen. 

Over de chatfunctie gesproken, ook dat is een apart psychologisch onderzoek waard. Diverse persoonlijkheden die zich live niet laten zien pakken hun kans schriftelijk. Ook hier is te zien dat mensen kuddedieren zijn. Wanneer één persoon ‘Goed gedaan’ typt, volgt er een rits aan kopieën, want als één iemand dat doet, dan moet iedereen dat uiteraard doen. 
Soms voeren een aantal mensen daarna een soort subgesprekken in de chat, wat soms niet eens met het onderwerp van de meeting te maken heeft. 

Ik moet mezelf natuurlijk ook even benoemen. In online meetings ben ik de verslaggevende spion. 
Ik weet het knopje van de microfoon wél te vinden en check dat regelmatig, want mijn taak als knorrige verslaggever is commentaar leveren.
Mijn commentaar is niet altijd sociaal wenselijk, dus mijn camera staat ook uit, gezien mijn gezicht mijn emoties verraadt. 
Nu ben ik niet de enige die deze gave bezit, maar mogelijk is niet iedereen zich hiervan bewust. Het zien van diverse gezichten die na een half uur zijn vergeten dat er een camera op hun porum staat vind ik dan ook freaking hilarisch. Mede hierdoor staat mijn camera ook uit. Ik leid teveel af en daarmee bedoel ik niet mijn schoonheid. 🤣

Ben ik weird of is dit herkenbaar? 
Wat valt jou het meest op tijdens online meetings?

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *