Weirdo in de trein – If you can’t spot one it’s you

1. Weirdo in de trein

Vorig jaar rond deze tijd was mijn geliefde Tuut erg ziek. Ze moest naar de garage voor een grote operatie, waardoor ik het even zonder vervoersmiddel moest doen. Ik heb jaren met het OV gereisd en dacht daar zo weer in te stappen, maar er is het één en ander veranderd in de afgelopen jaren.
Met de bus naar mijn werk in Alkmaar verliep prima. Na een overstapje stapte ik bij een bushalte naast mijn werk uit.
Een bezoekje aan vrienden in Haarlem verliep iets minder soepel.

Ik had netjes opgezocht wat de beste optie zou zijn. Er reed geen rechtstreekse trein naar Haarlem, daarom werd ik via Alkmaar naar Sloterdijk gestuurd, om uiteindelijk in Haarlem uit te komen. Achteraf had het schijnbaar makkelijker gekund, maar ik volgde wat de reisplanner mij aanraadde.
Ik nam de bus naar Alkmaar, zoals ik al een paar dagen had gedaan en dat ging goed.
Op station Alkmaar wilde ik meteen door de poortjes naar het perron lopen. Er kwam een Bliep uit het apparaat, maar de poortjes bleven dicht.
Het bleek dat het saldo op mijn chipkaart te laag was om met de trein te kunnen reizen. Nadat ik het saldo had opgeladen deed ik een nieuwe poging. 

Er kwam weer een Bliep uit het apparaat en deze keer mocht ik doorlopen, alleen bleek ik op het verkeerde perron te staan. Zucht…
Ik liep de poortjes weer uit en ging opzoek naar het juiste perron. Eenmaal aangekomen stond er al een trein te wachten, wat me zenuwachtig maakte. 
Als een kip zonder kop zocht ik naar het BliepBliep-apparaat om mijn chipkaart te scannen. Ik had er niet over nagedacht dat ik dat al had gedaan toen ik door de poortjes heen was gelopen. Er stonden een paar conducteurs op het perron waar ik haastig op af liep. 

“Mag ik jullie iets vragen?”
Conducteurs: “Ja, natuurlijk.”
“Ik zoek het bleepbleep-apparaat voor mijn kaartje..” (Hoe noem je dat anders?)
De conducteurs schoten in de lach en legden mij uit dat ik mijn OV-kaart al had gescand via de poortjes. Ze vermeldde nog wel even dat het belangrijk was om uit te checken op plaats van bestemming. 

Ik stapte snel de trein in die klaar stond, waarvan de deuren vrijwel meteen dicht gingen. Op dat moment vroeg ik me pas af of ik wel in de juiste trein zat.
Ik zag meteen dat er nog twee zitplekjes vrijwaren op zo’n zitplaats v
oor vier personen. Ik nam plaats tegenover een man en een vrouw, waarvan het duidelijk was dat ze niet bij elkaar hoorden. Bezweet en een tikkeltje hysterisch vroeg ik hen of ik in de juiste trein zat.
Ze keken me vreemd aan, alsof ik ze 
stoorde met hun bezigheden, uit het raam kijken en op een telefoon klooien, maar ze beantwoordden mijn vraag wel.
Ik bleek gelukkig in de goede trein te zitten. Trein gehaald, check. ✔ De juiste trein, check. ✔

CW – Supernatural

Ik had het ondertussen bloedheet en maakte mijn jas open om mijn lichaam even te laten uitdampen. Uiteraard kreeg ik voor elkaar om op dat moment mijn chipkaart te laten vallen, tussen de bank en het raam nog wel. 
Ik doe weinig zonder geluid te maken en ik liet een duidelijke “Oh crap!” horen en ging vervolgens op zoek naar het kaartje.
Er was niet veel ruimte om te bewegen. Ik ben ook niet de meest slanke, waardoor het een beetje intiem werd, maar ik had dat kaartje echt nodig.

Helaas lukte het met geen mogelijkheid om het kaartje met mijn vingers te pakken te krijgen, daarom pakte ik mijn sleutelbos erbij. 
Ik hoopte dat ik het kaartje met één van mijn sleutels een zetje kon geven, zodat het op de grond zou vallen. Ik nam daarbij wel een risico dat mijn sleutels het kaartje gezelschap zouden houden, daar dacht ik later pas aan.
Ik kroop op de grond en stak mijn arm tussen de bank en de wand, waarbij ik mijn best deed om 
het vensterbank-tafeltje te ontwijken. Wat helaas niet lukte, ik heb mijn kop zeker vijf keer tegen dat kloteplankje gestoten. 

De ogen van de overige passagiers brandde door mijn rug heen, maar ik moest en zou dat kutkaartje terug hebben, ik had er net €20,- op gestort.
Het duurde even, maar met wat gewiebel en vooral met dank aan een lange sleutel, kreeg ik het voor elkaar om het kaartje uit zijn benauwde positie te bevrijden. Met een luidkeels: “Joepie, je bent terug! Stout kaartje, foei!” liet ik mezelf voor een laatste maal nog even horen.
De vrouw die tegenover me zat keek me vervolgens wazig aan en stond op, waarschijnlijk om een ander plekje te zoeken.
De man die naast haar had gezeten zag eruit alsof hij elk moment in lachen uit kon barsten en ontweek mijn gezicht. Wat ik hem niet kwalijk nam. 😂

Aangekomen op station Sloterdijk hoefde ik alleen nog een trein naar Haarlem te pakken, wat gelukkig zonder problemen verliep. 
De hele reis heeft alles bij elkaar ruim twee uur geduurd, waar ik met de auto normaal gesproken zo’n twintig minuten over doe, maar het heeft me wel weer een komisch verhaal opgeleverd. Tuut is uiteindelijk weer hersteld van de operatie en is gelukkig weer helemaal de oude.

Ik moest aan deze actie denken nadat ik een aflevering van How I met your mother, had gekeken.
In de aflevering gaat het om vreemde personen in een bus, wanneer je deze niet tegenkomt ben jij waarschijnlijk de weirdo. 
Ik ben geen vreemde personen tegengekomen, maar ik zat ook niet in een bus, maar in een trein. En ik was iets te druk met mijn kaartje. 😉

 Openbaar vervoer
Fox – HImym

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *