Vrouw zijn – Anticonceptie astronaut

(anticonceptie) 1. Vrouw zijn

Vanmorgen mocht ik langs de gynaecoloog, omdat mijn maandelijkse foltering opeens een wekelijkse foltering werd.
Vanwege mijn PCOS werd de boel meteen even gecheckt. De wonderen zijn de wereld nog niet uit, daarom heb ik een aantal jaar geleden een koperspiraal laten plaatsen. Na jaren lang hormoontroep te hebben gebruikt, terwijl vrouwen met PCOS al op hol geslagen hormonen hebben, was ik er klaar mee.
Het koperspiraal was een uitkomst, dacht ik..

Het plaatsen van het spiraal was een ramp. Mijn toenmalige huisarts dacht het wel ‘even’ te doen, maar deze had in geen jaren meer een spiraal gezet.
Ze bleef de gebruiksaanwijzing doorlezen, terwijl ik in de stijgbeugels lag te wachten met een verhoogde hartslag.
De assistente kwam helpen, maar het werd al gauw duidelijk dat ook zij niet wist hoe het in zijn werk ging.
Het leek ondertussen meer op een project bij NASA dan een ‘simpele’ handeling.

Ik had Manlief meegenomen naar de afspraak, hij moest van mij toekijken hoe mijn vrouwenflubsel mishandelt zou worden en dat werd het ook.
Mijn baarmoeder ligt gekanteld en dat maakte het voor de onervaren artsen niet makkelijker en voor mij alleen maar pijnlijker.
De behandelkamer leek binnen een paar minuten dan ook op een slachthuis.
De arts bleef maar herhalen: “Het spijt me, het gaat wat lastiger dan we dachten.” Niet dat het hielp, het was nog steeds pijnlijk.
Er stond drie man om me heen en niemand wist precies wat ze aan het doen waren. Manlief durfde niet eens meer naar mijn flubsel te kijken.

Het geworstel in mijn vrouwengat duurde ruim een half uur. Toen mijn astronaut eindelijk geland was viel de pijn ook mee, ik had alleen wat krampen.
Jaren terug heeft het plaatsen van een ander spiraal, de mirena, me een klein trauma bezorgd.
Na een wegtrekker, die het guiness book of records had kunnen halen, heb ik een week doodziek op de bank gelegen.
De koperen variant leek zich voorbeeldig te gedragen op zijn nieuwe stekkie, tot mijn maandelijkse terror dus wekelijks langskwam.
Iets wat ik alleen zeer vervelende mensen gun. Zodoende mocht ik een bezoek brengen aan een grottengraaier en die afspraak was vanochtend.

Spiraaltje
CW – Supernatural

De betreffende arts was een oudere man, vriendelijk en met humor, iets wat ik nauwelijks heb meegemaakt.
De meeste artsen waar ik ooit mee te maken heb gehad misten humor, maar misschien kwam dat door mij. ;)
Het gesprek met de gynaecoloog was hilarisch, helaas bleef het daar niet bij. De arts wilde me onderzoeken en haalde ook nog eens de echo-dildo tevoorschijn.
Voor mensen die dit apparaat niet kennen, het is een inwendig echo apparaat in een soort penisvorm, vandaar mijn benaming.

Mijn baarmoeder werd vervolgens onderzocht, een beetje als iemand die op zoek was naar een specifiek adres via Google Maps.
Het beeldscherm vulde zich met een grijze waas 
wat mijn baarmoeder moest voorstellen. Ik kon er geen kaas van maken. 
“Jij zei toch dat je een spiraal had?” vroeg de arts opeens. “Ik kan hem niet vinden..”
WATTT?? Het zweet gutste van mijn voorhoofd, terwijl de arts verder zocht.
Een paar seconden later, die langer dan ooit 
duurden, kwam eindelijk het verlossende woord:
“Ik heb hem gevonden! Hij zit in je baarmoeder. Dat is niet waar hij hoort.”

Het spiraaltje bleek in mijn baarmoederwand te zitten. Als een bergbeklimmer met zijn ijzers in een berg. (Even voor de beeldvorming. 😂)
Het werd duidelijk dat mijn kopervriendje meteen verwijderd zou worden, helaas zonder algehele narcose, waar ik om had gevraagd.
De arts was gelukkig begripvol, helemaal voor een piemel-achtige, maar heel leuk was deze ervaring niet.
Zodra ik het woord ‘tang’ hoor, terwijl ik met mijn benen in een sm-attractie zit, schiet mijn hartslag omhoog en niet op een plezierige manier

Ik kan het gevoel niet zo goed omschrijven, gezien het überhaupt lastig is om uit te leggen hoe het voelt om een baarmoeder te hebben.
Het is in ieder geval niet zo fijn als sommige mannen denken. Als vrouw zijnde hebben we al de kwelling van menstruaties en onze hormonen. 
De bezoekjes aan de grottengraaier vallen wat mij betreft ook onder vrouwelijke ongemakken. Al is de arts nog zo leuk, ik maak liever gewoon een praatje met ze.
Maar goed, het zit er voor mij weer weer even op. Mijn astronaut is weer terug op aarde, maar mijn ruimtestation moet even bijkomen van de spontane gebeurtenis. Mijn baarmoeder is boos of mist mogelijk haar kopervriendje en laat dat duidelijk blijken, dus, ik duik nu lekker met een dekentje op de bank.

 

Spiraaltje

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *