Spiraaltje

Vanmorgen mocht ik langs de gynaecoloog wegens wat vrouwenkwaaltjes en vanwege mijn PCOS werd de boel meteen even gecheckt. ✔

Ik heb een aantal jaar geleden een koperspiraal laten plaatsen, want de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Na jaren lang hormoontroep te hebben geslikt en hormoonspiraal, terwijl vrouwen met PCOS al op hol geslagen hormonen hebben, was ik er klaar mee.
Het koperspiraal was dan ook een uitkomst, dacht ik..

Het plaatsen van het spiraal was een ramp.
Mijn toenmalige huisarts dacht het wel ‘even’ te doen, maar deze had in geen jaren meer een spiraal gezet.
Ze bleef de gebruiksaanwijzing doorlezen, terwijl ik in de stijgbeugels lag te wachten met een verhoogde hartslag.
De assistente kwam helpen, maar het werd al gauw duidelijk dat ook zij niet wist hoe het in zijn werk ging.
Het leek ondertussen meer op een project bij NASA dan een ‘simpele’ handeling.

Ik had Manlief meegenomen naar de afspraak, hij moest van mij toekijken hoe mijn vrouwenflubsel mishandelt zou worden en dat werd het ook.
Mijn baarmoeder ligt gekanteld en dat maakte het voor de onervaren artsen niet makkelijker en voor mij alleen maar pijnlijker. De behandelkamer leek binnen een paar minuten dan ook op een slachthuis.

Het duurde me veel te lang en de arts bleef maar herhalen. “Het spijt me, het gaat wat lastiger dan we dachten.”
Fijn, daar heb ik wat aan.
Er stond drie man om me heen, waarvan niemand precies wist wat ze aan het doen waren en Manlief durfde niet eens meer naar mijn flubsel te kijken.

Na wat gekreun en gesteun vroeg ik de arts dan ook om een tang.
“Waarom?” vroeg ze.
“Die gaat op zijn zaakje,” antwoordde ik, wijzend naar Manlief.
Mijn lieve man had geen benul wat ik moest doorstaan en ik hoopte dat hij wat begripvoller zou zijn met een tang op zijn leuter, maar helaas kreeg ik geen tang aangereikt. Volgens mij werden alle instrumenten daarna zelfs extra uit mijn buurt gehouden.

Het geworstel in mijn vrouwengat duurde ruim een half uur, toen was mijn astronaut eindelijk geland en vanaf dat moment was de pijn ook te doen. Ik had alleen wat krampen. Toen er jaren terug een ander spiraal werd geplaatst, de mirena, was dat een ander verhaal.
Na een wegtrekker, die het guiness book of records had kunnen halen, heb ik een week doodziek op de bank gelegen.

Mijn nieuwe spiraal de koperen variant leek zich voorbeeldig te gedragen op zijn nieuwe stekkie, tot mijn maandelijkse terror na een paar maanden wekelijks langskwam. Iets wat ik alleen zeer vervelende mensen gun.
Zodoende mocht ik een bezoek brengen aan een grottengraaier en die afspraak was vanochtend.

Spiraaltje

CW – Supernatural

De betreffende arts was een oudere man, vriendelijk en met humor, iets wat ik nauwelijks heb meegemaakt, de meeste artsen waar ik ooit mee te maken heb gehad misten humor, maar wellicht kwam dat door mij.
Het gesprek met deze arts was hilarisch tot hij me ging onderzoeken, wat alles behalve fijn was en haalde ook nog eens de echo-dildo tevoorschijn.
Voor mensen die dit apparaat niet kennen, het is een inwendig echo apparaat in een soort penisvorm, vandaar mijn benaming.

De arts zat met het apparaat wat rond te snuffelen in mijn baarmoeder alsof hij op Google Maps naar een specifiek adres zocht.
“Jij zei toch dat je een spiraal had?” vroeg hij opeens.
“Eh, ja, ik heb een koperspiraal..”
“Ik kan hem niet vinden..”
WATTT??

Ik keek met de arts mee naar het scherm, maar ik kon er geen kaas van maken.
Het zweet gutste van mijn voorhoofd, terwijl de arts verder zocht in de grijze waas wat mijn baarmoeder moest voorstellen.
Na een paar seconden kwam eindelijk het verlossende woord:
“Ik heb hem gevonden, hij zit in je baarmoeder. Dat is niet waar hij hoort.”
Het spiraaltje bleek in mijn baarmoederwand te zitten, als een bergbeklimmer die zijn ijzers in een berg hakt. (Even voor de beeldvorming.)

Het werd duidelijk dat mijn kopervriendje meteen verwijderd zou worden en ik kreeg helaas geen algehele narcose, waar ik wel om had gevraagd.
De arts was gelukkig begripvol, helemaal voor een piemel-achtige, maar heel leuk was deze ervaring niet.
Ik dacht dat ik best wat gewend was, maar zodra ik het woord ‘tang’ hoor, terwijl ik met mijn benen in een sm-attractie zit, schiet mijn hartslag omhoog.

Ik weet het niet zo goed te omschrijven, gezien het überhaupt lastig is om uit te leggen hoe het voelt om een baarmoeder te hebben.
Het is in ieder geval niet zo makkelijk als sommige mannen soms denken.
Als vrouw zijnde hebben we al de kwelling van een menstruatie en onze hormonen. De bezoekjes aan de grottengraaier vallen wat mij betreft ook onder vrouwelijke ongemakken. Al is de arts nog zo leuk, ik maak liever gewoon een praatje met ze.

Maar goed, het zit er voor mij weer weer op. Mijn astronaut is weer terug op aarde, mijn ruimtestation is vrijgegeven, maar moet even bijkomen van de spontane gebeurtenis. Ik heb het gevoel dat ik binnenstebuiten ben gedraaid en dat er een haai in mijn baarmoeder zit die zich een weg naar buiten aan het vreten is. Dus, ik duik nu even lekker met een dekentje op de bank.

Spiraaltje

Share Button
Haat-liefde verhouding met kerst
Discriminatie & racisme - Ik begrijp het niet