Vreemde wereld – Vreemde mensen

1. Vreemde wereld

Ik ben een beetje weird, dat lijkt me duidelijk, ik noem mezelf nota bene een Proudweirdo.
Maar wat is normaal eigenlijk? Wat voor de één normaal is, is voor de ander uiterst vreemd.
Wat ik vreemd vind is onder andere de mensheid. Adult baby’s, volwassenen die hun tijd doorbrengen als baby in luiers en met spenen. Ik snap de essentie misschien een beetje, het onbezorgde, vertroetelende gevoel terughalen. Al zijn er helaas nog veel baby’s op de wereld die dat gevoel niet kennen.
De zorgeloosheid van een baby in een liefdevol gezin lijkt me heerlijk, maar ik heb geen behoefte om met een speen en luier rond te lopen.

Dictators en andere wereldverpesters, zoals seriemoordenaars en psychopaten vind ik vreemd.
Ik heb zelf wat sadistische trekjes naar mensen die mij of anderen onrecht aandoen, maar niet naar onschuldige mensen.
Dierenmishandeling is helemaal niet te begrijpen. Ik ben een grote dierenvriend en alleen de gedachte dat iemand een dier pijn doet maakt me al verdrietig.
De enige uitzondering zijn muggen! Al zijn dat ook beestjes, die pleurisgevallen moeten gewoon dood en gezien zij mij aanvallen valt het onder zelfverdediging. ;)

Faam is ook iets wat ik niet helemaal begrijp, voornamelijk hoe ver mensen gaan in de hoop beroemd te worden op wat voor manier dan ook. 
Zo begrijp ik enkele deelnemers van talentenshows niet helemaal. Ik hou van muziek en zing graag. Mijn stem klinkt best goed na het gebruik van drugs of een paar flessen wijn, zonder zal ik het niemand aanraden. Ik heb geen jury nodig om me duidelijk te maken dat ik vals zing en al helemaal niet op nationale televisie.
Je relatie om zeep helpen in programma’s waarin mensen aangezet worden om vreemd te gaan begrijp ik ook niet. Zelfs niet als het plaatsvind op een tropisch eiland. Manlief en ik gaan graag op vakantie, maar wij willen iets van een land zien in plaats van vreemde geslachtsdelen. Wanneer we geslachtsdelen willen zien hebben we die zelf bij ons.

Over lichaamsdelen gesproken, waarom wordt het één wel geaccepteerd maar het ander niet. Blote lichamen worden op een seksuele manier vrijwel overal geaccepteerd, maar het geven van borstvoeding veroorzaakt ophef. Wtf! Zijn borsten daar niet voor bedoeld??
Een foto
 van een tatoeage op een borst na een mastectomie zorgde ook ooit voor opschudding. Een prachtige foto van een moedige vrouw die daarmee de realiteit liet zien, werd niet geaccepteerd. En photoshop, filters en overmatige plastische chirurgie lijkt bijna een norm te zijn. 
Hoe moet je jezelf accepteren wanneer je constant geconfronteerd wordt met onbereikbare perfectie? En wanneer is goed genoeg? 

 

Vreemde wereld
CW – Supernatural

De mensheid lijkt steeds meer vanuit een beeldscherm te leven en social media is het gekkenhuis. 
We kunnen constant meekijken in het leven van anderen, bekenden en onbekenden en we leveren overal openlijk commentaar op. 
Er wordt veel onzinnige informatie gedeeld, informatie die niet altijd klopt. Tijd voor onderzoek is er ook niet want alles moet a lá minuut gedeeld worden met de wereld. Zo wordt er bij val- of vechtpartijen niet meteen geholpen. Nee, het eerste wat mensen tevoorschijn halen zijn telefoons om het gebeuren vast te leggen.
Er moeten uiteraard likes gescoord worden en daar gaan mensen tegenwoordig ver voor. 

Wanneer we getuige zijn van een misdrijf zou bijvoorbeeld filmen waardevol kunnen zijn, al is dat niet het eerste waar ik aan zou denken wanneer ik in een winkel sta die overvallen wordt. Zie ik dat iemand opgegeten wordt door een postbode, ik bevind me op een veilige plek en mijn shock is zo minimaal dat ik eraan denk om het gebeuren te filmen, dan zal ik dat doen. Niet om met de wereld te delen, maar om de postbode achter slot en grendel te krijgen.
‘Op een veilige plek bevinden’ zet ik er bij omdat het me niet zou verbazen dat er mensen zijn die een poging zouden wagen om een misdadiger tijdens een gruweldaad te interviewen, waardoor er mogelijk nog meer slachtoffers vallen.
Ik schrik namelijk niet van het feit dat er mensen op deze aardbol rondlopen die pijnlijk dom zijn, maar vooral dat deze mensen er trots op lijken te zijn.

Nu ben ik een beetje hypocriet. Ik ben een weirdo, ik deel mijn leven en rariteiten ook openlijk, net als mijn commentaar op alles, wat niet te missen is. 
Ik hou van aandacht, dat zal ik niet ontkennen en ik zie Proudweirdo graag groeien, maar dat heeft voornamelijk met mijn doel te maken. 
Mensen inspireren om zichzelf te zijn, awareness kweken over diverse onderwerpen en vooral hilariteit de wereld in slingeren. 
Ik wil mezelf niet beter voordoen dan ik ben en ik wil ook alles behalve druk veroorzaken. 

We hebben al teveel druk in ons leven. Het constant bereikbaar zijn en zo min mogelijk willen missen. De zogenaamde perfecte levens waarmee we geconfronteerd worden en waarmee we onszelf vergelijken, bewust of onbewust. Velen streven een onbereikbare perfectie na wat ten koste gaat van henzelf. 
Ik voel me ook regelmatig onder druk gezet, maar ik probeer me daar steeds meer tegen te verzetten.
Het leven is voor iedereen een reis met obstakels. Ieder mens is anders, we kunnen dan ook niet alles hetzelfde doen. 
Doe wat voor jou goed voelt, niet omdat er iets van je verwacht wordt of omdat een ander iets doet. 

Likes krijgen is leuk, maar het is mij nog niet gelukt om er wonderen mee te verrichten. In dat geval had ik er meer moeite voor gedaan.
Yep, misschien had ik dan zelfs meegedaan aan een talentenshow. 😉

Vreemde wereld

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *