Vage artsen – Slettennek

1. Vage artsen

Als ik een derde blog kan vullen met mijn geklaag over artsen, dan verdien ik eigenlijk een prijs.
Nu heb ik natuurlijk zelf ook wat schuld, door mijn weirdo lichaam en mijn gekluns kom ik in aanraking met vage artsen.
Het is ook voorgekomen dat een derde partij schuldig was, daar gaat deze klaagzang grotendeels over.   

Mijn verkeersfrustratie is niet zomaar aankomen waaien, ik heb namelijk een paar intieme momenten beleeft met auto’s.
In januari 2010 lag er een koude witte deken over Nederland. Ik ging samen met mijn broer naar de action en vond een parkeerplekje in de smalle winkelstraat.
Omdat er een fietser achter mij zat wachtte ik, netjes met mijn knipperlicht aan, tot deze voorbij reed. Ik keek vervolgens nogmaals in mijn achteruitkijkspiegel om te gaan parkeren en zag een auto met volle vaart op ons afkomen. Ik draaide me om en kon nog net “Hou je vast!” schreeuwen, maar het was al te laat.

In eerste instantie voelde ik eigenlijk niks, ik was voornamelijk kwaad. De bestuurder reed veel te hard en heeft te laat of helemaal niet geremd, waardoor de auto tot stilstand is gekomen door mijn auto, als een soort veredeld remblok. De politie wilde niet komen, omdat het alleen om blikschade leek te gaan.
Met dank aan mijn trekhaak viel de schade aan mijn auto mee, in tegenstelling tot de auto van de tegenpartij die er uitzag als een harmonica en vloeistof lekte. 
Het invullen van de schadeformulieren verliep niet heel gemakkelijk, gezien de bestuurder geen rijbewijs had en in een onverzekerde auto reed, wat hij probeerde te verbergen door valse gegevens in te vullen. (Daar kwam ik later achter, een verhaal an sich)

Nadat onze wegen scheidde zakte de meeste spanning en op dat moment werd ik beroerd. Mijn broer vond het verstandig om het ziekenhuis te bellen en zij verzochten me om langs te komen, waar ik vervolgens zelf naartoe ben gereden. Dat was niet echt een keuze, aangezien mijn broer geen rijbewijs heeft. 
In het ziekenhuis werden foto’s gemaakt van mijn nek waarop letsel zichtbaar was. Het was alleen niet duidelijk of het om een ouder letsel ging, omdat ik meerdere ongelukken heb gehad. Het was in ieder geval geen letsel waar direct iets aan gedaan kom worden, dus kreeg ik advies om vervolg stappen met mijn huisarts te bespreken. Met een recept voor pijnstillers stond ik na een paar uur weer buiten. 

Na dit ongeluk ben ik bij een pijnpoli in Rotterdam terechtgekomen, bij een empathisch arts die mijn pijn begreep. 
Het werd vervolgens een zoektocht naar een behandeling wat mijn pijn zou verlichten. Een zoektocht die niet zo makkelijk was.  
Ik was geduldig, maar het heen en weer reizen naar Rotterdam begon me op te breken, daarom 
besloot ik om verdere behandelingen dichterbij huis te zoeken.
Waar ik achteraf ontzettend veel spijt van heb gehad. 
Mijn nieuwe pijnbehandelaar miste niet alleen het empathisch vermogen van de arts uit Rotterdam maar ook de interesse in zijn patiënten.  
Het is dat ik op dat moment radeloos was en bijna alles wilde proberen voor pijnverlichting.

De eerste verrassing was toen ik bij een behandeling opeens werd opgewacht door een andere arts. En niet alleen de arts was anders, ik kreeg ook een hele andere behandeling. Naïef en vol vertrouwen liet ik een injectie in mijn achterhoofd zetten, een pijnlijke injectie die twee keer opnieuw gezet moest worden, omdat er iets fout ging. Gelukkig heb ik hier niks aan overgehouden, maar de behandeling sloeg ook niet aan.  
Ik werd even met rust gelaten en in de tussentijd creëerde mijn lichaam een flinke slijmbeursontsteking welke mijn huisarts behandelde met corticosteroïden injecties. 

Eenmaal weer terug bij de pijnkliniek stelde de behandelaar een epidurale injectie voor, in mijn nek. Deze injectie heb ik vaker geprobeerd, maar zonder resultaat. Omdat ik er nog steeds vanuit ging dat alle artsen weten wat ze doen, liet ik de injectie zetten.
De eerste deed niks en de tweede daarna ook niet. Ik had ondertussen de injecties in mijn achterhoofd gehad, twee injecties in mijn schouders en twee keer een epiduraal. Dat was mijn 5e dosis corticosteroïden in een paar maanden tijd, niet te weten dat er een max op drie a vier injecties per jaar zit.
De arts wilde toch nog één keer een epiduraal zette, hij dacht echt dat het verschil kon maken en al had ik mijn twijfels, ik liet het toch weer toe. 

slettennek
CW – Supernatural

Deze keer was de injectie verschrikkelijk pijnlijk. Het verliep heel anders als de keren daarvoor. Mijn bloeddruk zakte enorm en ik moest langer blijven, maar er werd me niet verteld wat er aan de hand was. Eenmaal thuis ging het van kwaad naar erger. Ik had heftige aanhoudende pijn en kreeg uitvalsverschijnselen en coördinatieproblemen. De kliniek beweerde dat het napijn was en dat ik extra rust moest nemen, waarna ze me wekelijks belde voor updates, wat ik nog nooit heb meegemaakt. Dit gaf me later pas vraagtekens. 

Ik kreeg een verzameling opiaten voorgeschreven en uiteindelijk is er een MRI gemaakt, waaruit bleek dat ik twee hernia’s in mijn nek had zitten.
Door de hernia’s was de injectie lastiger te zetten en mogelijk is mijn ruggenmergvlies geraakt. Dit had nog ergere complicaties op kunnen leveren, wat een reden kon zijn
 waarom de kliniek elke week belde. 
De arts zelf heb ik nooit meer gezien. Ik heb hem alleen nog een keer telefonisch gesproken en vertelde hem dat ik geen leven meer had na de injectie. 
De pijn was erger dan ooit en heb daardoor een opleiding niet af kunnen ronden. 
“Dat is jammer ja,” was het enige wat hij er over te zeggen had. 

Vervolgens ben ik doorverwezen naar een revalidatiecentrum. 
Het traject was voornamelijk mentaal gericht. Ik had verwacht dat er meer gesport zou worden, maar ik heb er nog steeds van geleerd. 
Na tien weken ging het een stuk beter en ik durfde voorzichtig weer wat plannen voor de toekomst te maken.
Helaas kwamen Manlief en ik op dat moment iemand tegen die de kont van zijn auto kuste.
We reden op een tweebaansweg waar het verkeer uiteindelijk naar één baan werd geleid,
 met zo’n mega verlichte pijl die vanaf de maan zichtbaar is. 
De bestuurder achter ons heeft deze pijl én onze remlichten nooit gezien. Ze klapte op ons waarna de auto begon te roken.

Het duurde even voordat ik doorhad wat er was gebeurd. De bestuurder van de auto voor ons had gezien wat er was gebeurd en stapte meteen uit.
Manlief belde 112 omdat hij zich zorgen maakte om mijn nek. Het gekke is dat deze hulpverlener zich drukker maakte om de veroorzaker.
De politie kwam als eerst, mijn hoofd werd gestabiliseerd door een agent en daarna was het wachten op de ambulance.
Ik ga ervan uit dat ambulancebroeders weten wat ze doen, maar in mijn geval loopt het vaak anders. 
Lichamelijk werd ik amper nagekeken, een kneepje in mijn nek en dat was het. Er werd gevraagd naar mijn
 medicatiegebruik, waar op gereageerd werd met de woorden: “Je hebt genoeg om een olifant mee plat te krijgen. Neem maar vast wat in, je gaat vast pijn krijgen.” En dat was het, de ambulance vertrok weer.

De auto zou afgevoerd word, omdat de klap de trekhaak richting de tank had gedrukt. Ermee rijden was brandgevaarlijk.
Wat ik het vreemde van alles vind is dat de veroorzaakster van het ongeval naar huis is gebracht door de politie. Toen wij vroegen hoe wij thuis moesten komen kregen we te horen dat we maar iemand moesten bellen om ons te komen halen.
We zijn uiteindelijk met de sleepwagen meegereden en opgehaald door onze buurvrouw.

Na een beroerde nacht zijn we de volgende ochtend toch maar even langs de huisartsenpost gegaan.
De arts die me onderzocht vond het maar vreemd dat ik zo slecht was nagekeken, vooral met mijn geschiedenis.
Mijn nek had een flinke optater gehad en mijn borstbeen was gekneusd door de gordel.  We zijn er gelukkig goed vanaf gekomen, maar met mijn brakke lichaam is iedere klap er één teveel.

Ik zat in de laatste fase van mijn revalidatietraject en zocht meteen contact met mijn coach. Het duurde serieus twee weken voordat ik een reactie terug kreeg.
Mijn coach heeft zich uiteindelijk verontschuldigd en stelde voor om telefonisch contact met me te houden, als ondersteuning.
Gek genoeg was dat de laatste keer dat we elkaar hebben gesproken. Ik heb nooit meer iets van haar of de overige hulpverleners gehoord. Vaag of niet? 

Weet iemand toevallig de spreuk om deze pech op te heven? Ik ben wel een beetje klaar met vage artsen. 😄

3. Slettennek
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *