Vage artsen – De neurobitch en collega’s

Vage artsen – De neurobitch en collega’s

1. Vage artsen

Ik ben een onhandige kluns, maar ik heb ook wat pech gehad. Helaas kwam die pech ook tevoorschijn bij artsen.
Warning, het is een behoorlijk verhaal. ⚠

De eerste keer dat ik persoonlijk kennis maakte met een ambulance was na een val. Ik ben met mijn hoofd en nek op een betonnen traptrede terechtgekomen en even buitenwesten geraakt. De politie arriveerde als eerst en schrok toen ze mij zagen liggen. Wat me niet bepaald geruststelde.
Ik mocht niet bewegen en het drong toen pas tot me door dat ik niet languit lag, zoals ik dacht. Mijn rug was dubbel geklapt en mijn benen lagen ongeveer naast mijn hoofd.

Toen de ambulance arriveerde werd ik op een brancard gelegd met een nekkraag om. Ik werd alleen niet naar een ziekenhuis gebracht, maar naar mijn eigen huis, een trap hoger, waar alleen mijn bloeddruk werd nagekeken.
“Je bloeddruk is erg laag, dat kan de oorzaak van je val zijn. Wellicht heb je ook een hersenschudding, hou dat even in de gaten. Mocht je meer klachten krijgen neem dan even contact op met je huisarts.”
Dat was het, de ambulancebroeders vertrokken weer. Vreemd…

Ongeveer een jaar later heb ik een paar maanden in een herstellingsoord gezeten. Dat was niet voor zweetvoeten, maar ik ben er open in, omdat psychische klachten voor veel tegenslag kunnen zorgen, vooral op medisch gebied. Psychische klachten kunnen ook weer verdwijnen of verminderen, dat wordt nog wel eens vergeten. Mijn lichamelijke klachten werden altijd maar op mijn psyche gespijkerd en helaas gebeurt het nog steeds. Zodra mijn verleden, en met name mijn opname, naar voren komt word ik anders behandeld, wat me echt kwaad kan maken.

In het herstellingsoord kregen we elke week een sportsessie in de gymzaal van een school. Deze muts besloot een keer spontaan wat kunstjes te doen in de ringen. Ik ben in een ver verleden sportief geweest, maar helaas was die tijd voorbij en mijn kluns had zichzelf extra ontwikkeld. Eenmaal ondersteboven in de ringen, gleden mijn voeten eruit en ik maakte een doodsmak op de grond, head first, waar geen mat was neergelegd.
Het moment dat ik op de grond terechtkwam zal ik nooit meer vergeten. Ik dacht echt dat mijn nek gebroken was en daarnaast had ik verschrikkelijke pijn in mijn hoofd. De klem, waarmee mijn haar vast had gezeten, was afgebroken door mijn schedel, anders had het kennis kunnen maken met mijn hersenen.

De therapeuten die zeer bevoegd waren op het gebied van mentale problemen hadden wat beperkingen op het lichamelijke gebied.
Zo werd ik meteen omhoog geholpen en ze vonden het ook niet nodig om een arts te raadplegen.
Nadat ik omhoog ben geholpen heb ik geen idee wat er is gebeurd. Ik heb een gat in mijn geheugen van ruim een half uur.
Mijn groepsgenoten waren zeer verbaasd dat ik nog kon bewegen en raadde me ook aan om even langs een dokter te gaan.

Het was nog een heel gedoe om een dokter te zien en eenmaal in het ziekenhuis werd het niet beter.
Ik kreeg als eerst commentaar dat het stom was dat ik niet eerder was gekomen. Natuurlijk werd me ook gevraagd wat er was gebeurd. Uit angst om meteen een label te krijgen heb ik niet meteen genoemd wáár ik was gevallen. Het kwam uiteindelijk wel ter sprake, waarna de arts even in mijn nek kneep en humde. Ik reageerde op zijn kneep met een schreeuw en dat was het. Met een recept voor pijnstillers stond ik na vijf minuten weer buiten.
Waarom werd ik niet beter nagekeken? Werd ik niet serieus genomen omdat ik in een herstellingsoord zat?

Vage artsen
CW – Supernatural


De Neuro-Bitch

Omdat mijn klachten en de migraine chronisch werden en geen enkele therapie verlichting gaf, werd ik doorverwezen naar een hoofdpijncentrum.
De uitgebreide intake zou een kleine dag duren en de ochtend ging redelijk snel voorbij. Tussen de middag moest ik alleen zo’n twee uur wachten op het laatste gesprek met de hoofdpijnspecialist, een neurologe. Het had geen zin om terug naar huis te gaan, dus ik lunchte in het ziekenhuis en besloot daar de tijd te doden. Alsof het zo moest zijn eiste mijn hoofd opeens de aandacht op.

Ik voelde migraine opkomen en deze aanval kwam met een straaljager aanzetten. Het ziekenhuis werd verlicht door TL-buizen die mijn ogen bijna uit hun kassen brandden. Ik wist niet hoe ik de anderhalf uur door moest komen. Uit wanhoop heb ik een verpleegster gevraagd of ze een plek had waar ik even kon liggen. Ze had me zelfs een kast aan kunnen bieden. Gelukkig was er een spreekkamer vrij waar ik dankbaar gebruik van maakte. Ik ben op de behandeltafel gaan liggen in de hoop de aanval onder controle te krijgen, maar die hoop vervloog helaas al snel.

Na wat voor mij aanvoelde als vijf minuten kwam de de neurologe de kamer ingelopen. Ze vroeg meteen wat er aan de hand was, waarom ik daar lag, maar niet op een vriendelijke manier. Als ik toen wist wat ik nu weet, had ik mogelijk iets heel vreemds gezegd, maar er was iets met psychiatrisch patiënt zijn, wat tegen je gebruikt kan worden. ;) Daarnaast was denken al pijnlijk.

Nadat ik de neurologe had verteld dat ik een migraineaanval had, verzocht ze me haar te volgen. Wat ik met tegenzin deed, ik wilde het liefst blijven liggen.
Eenmaal in de spreekkamer kon ik slecht uit mijn ogen kijken en ik bleef voortdurend gapen, waarbij de tranen over mijn wangen rolde. Dat is iets wat ik vaker heb tijdens een aanval. Wat er vervolgens gebeurde is de reden waarom ik haar ‘de bitch’ noem.
De opmerkingen “Luister je wel?” “Waarom gaap je steeds?” en  “Je zit er niet bepaald geïnteresseerd bij, ik zit hier voor jou hè?”, deden me niet denken aan een arts met kennis van migraine.

Ik was te beroerd om een discussie aan te gaan en antwoordde alleen op de vragen die ze stelde. Zo vroeg ze om de migraine te omschrijven.
“Het is suïcidale hoofdpijn,” antwoordde ik.
Of het met mijn verleden te maken heeft weet ik niet, maar ik werd direct doorverwezen naar de medisch psychiater.
Dat gesprek, een paar dagen later, stelde niks voor. De psychiater vond mijn omschrijving van de migraine helemaal niet vreemd en vond me geen gevaar voor mezelf, zo kwam ik dus weer terug bij de neuro-bitch.

Niet iedere arts is even empathisch, maar de neuro-bitch heeft me nooit laten blijken dat ze me wilde helpen. Ze schreef me de ene na de andere medicatie voor, wanneer ik liet blijken wat ik van de medicatie vond kreeg ik een zucht te horen waardoor ik niks meer durfde te zeggen. Ik voelde me bij ieder bezoek gewoon bezwaard om te komen.
“Je hebt ondertussen vrijwel alles al geprobeerd, ik weet het niet meer hoor.” Dat is geen geruststellende opmerking van een arts.

Ongelukje 

Tussendoor kwam nog meer tegenslag. Er klapte een auto achterop de mijne.
Dit heeft mijn nek niet veel goeds gedaan, maar het zorgde er wel voor dat mijn nek werd nagekeken.
Er was slijtage te zien en de stand van mijn nek was ook niet goed. Het was geen trauma waar meteen iets aan gedaan kon worden. Ik moest het verder maar met mijn huisarts bespreken en werd naar huis gestuurd met een nieuwe voorraad pijnstillers.

Na dit ongeluk ben ik bij een pijnpoli in Rotterdam terechtgekomen, bij een arts met empathisch vermogen voor de verandering.
Deze arts was begripvol en legde me in alle rust uit wat er met mijn nek aan de hand was. Naast slijtage was de stand van mijn wervels ook niet helemaal juist. Deze arts begreep dat ik pijn had en wilde samen met mij opzoek gaan naar een behandeling die de pijn zou verlichten.
Die zoektocht bleek niet zo gemakkelijk en na diverse pijnbehandelingen, besloot ik de verdere behandelingen dichterbij huis te zoeken. Wat heb ik daar een spijt van gehad.

Vage artsen
CW – Supernatural


Corticosteroïden junkie

Ik bezit blijkbaar de gave om vreemde artsen aan te trekken.
Eind 2015 had ik al twee injecties met corticosteroïden in mijn schouder gekregen, vanwege een flinke slijmbeursontsteking.
Mijn nieuwe pijnbehandelaar wilde er ook één zetten, maar dan in mijn nek. Een epiduraal. Deze injecties had ik al vaker gekregen en ze zijn niet fijn, maar alles voor pijnvermindering.
Helaas deed deze injectie geen ene reet, daarom werd er nog één gezet, in maart 2016. Ook deze deed niks, maar de arts wilde het nog een keer proberen.

Ik twijfelde, ik had in een paar maanden tijd al vier injecties gehad, zou nog één verschil maken?
Ik vertrouwde op de arts, niet wetende dat corticosteroïden normaal gesproken niet meer dan drie keer per jaar gegeven mag worden.
Dit zou in een kleine acht maanden mijn vijfde injectie worden.
De injectie was verschrikkelijk pijnlijk, het voelde niet als de keren daarvoor.
Mijn bloeddruk zakte ennorm en ik moest langer blijven, maar toen ik eenmaal naar huis mocht dacht ik dat het wel goed zat.
De pijn nam helaas niet af. Ik kon niet langer dan vier uur plat liggen en ik kreeg ook nog eens last van uitvalverschijnselen en coördinatieproblemen.
Ik zocht uiteraard contact met de kliniek. Zij beweerden dat het napijn was, ik moest maar extra rustig aan doen.

De weken daarna werd ik elke week gebeld om te vragen hoe het met me ging. Dat heb ik nog nooit eerder meegemaakt en het gaf me achteraf pas vraagtekens. Omdat de pijn niet minder werd kreeg ik de ene opiaat na de andere voorgeschreven. Uiteindelijk is er maar weer een MRI gemaakt waaruit bleek dat ik twee hernia’s in mijn nek had zitten.
Wat er precies is misgegaan met de injectie is nog steeds een raadsel, maar sindsdien ben ik niet meer de oude.
Ik heb ruim zes weken plat gelegen met verschrikkelijke pijn. Het heeft me niet alleen mijn baan gekost, maar ook een opleiding, terwijl ik me net aan het voorbereiden was op mijn examen. Daar baal ik eigenlijk nog steeds van.

De arts die de injectie heeft gezet heb ik nooit meer gezien. We hebben elkaar alleen nog een keer telefonisch gesproken. Ik vertelde hem dat ik geen leven had met zoveel pijn én dat ik er enorm van baalde dat ik mijn opleiding niet heb af kunnen ronden.
“Dat is jammer ja.” was het enige wat hij er over te zeggen had.
Vervolgens ben ik doorverwezen naar een revalidatiecentrum.

Nieuw ongelukje

Na regen komt zonneschijn, in dit geval was het andersom.
Ik was bijna klaar met mijn revalidatietraject toen ik met Manlief iemand tegen kwam die de kont van zijn auto kuste.
De ambulance kwam erbij, maar ook deze keer namen ze me niet mee. Zijn ambulances soms bang voor me?

Na een beroerde nacht zijn we de volgende ochtend toch maar even langs de huisartsenpost gegaan. De arts die me onderzocht vond het vreemd dat ze me niet beter hadden nagekeken. Het was namelijk duidelijk dat mijn nek een flinke optater had gehad en mijn borstbeen was gekneusd door de gordel.
We zijn er goed vanaf gekomen, maar iedere klap op mijn lichaam is er één teveel.
Ik heb meteen contact gezocht met mijn coach van de revalidatie, telefonisch en via de mail. Het duurde uiteindelijk twee weken voordat ik een reactie terug kreeg. Mijn coach heeft zich verontschuldigd en stelde voor om telefonisch contact met me te houden, als ondersteuning. Gek genoeg was dat de laatste keer dat we elkaar hebben gesproken, ik heb nooit meer iets van ze gehoord.

Wazige zomer-aanval

Vorige zomer gebeurde er weer iets vreemds. Ik kreeg een hele bizarre migraineaanval, de pijn was heviger en niet herkenbaar en mijn gezicht werd doof. Ik voelde mezelf wegzakken en kon opeens niet meer reageren, maar ik hoorde nog wel alles om me heen.
Manlief heeft 112 gebeld en deze keer werd ik meteen meegenomen.
Eenmaal in het ziekenhuis kwam ik langzaam bij, maar er werd vervolgens niet veel gedaan.
Mijn bloed is niet afgenomen, mijn urine is niet nagekeken. Alleen mijn reflexen werden getest en ik kreeg commentaar over het feit dat ik slecht reageerde en mijn ogen dichthield.

Omdat ik kotsmisselijk was zou ik medicatie krijgen via een infuus. Een paar uur later had ik nog niks gekregen, toen we er voor een zoveelste keer om vroegen kwam een verpleger terug met een pil. Ik wilde niet nog meer gedoe veroorzaken en heb het ingenomen en hoopte maar dat het zou blijven zitten.
Daarna hebben we ruim een uur zitten wachten op, niks… Het bleek dat ik na de pil naar huis mocht, het was ons alleen niet verteld.

De verpleger die ons uit kwam zwaaien strooide nog even wat zout in mijn wond.
“We zijn vandaag te druk met écht zieke mensen.”
Ik was zo verbaasd en beledigd dat ik spontaan in janken uitbarstte. Had hij dat echt gezegd? Dacht hij dat ik daar soms voor mijn plezier kwam?
Manlief had het verslag van de eerste hulp meegenomen en die hebben we later goed bekeken. De hele anamnese klopte van geen kant en al mijn oude diagnoses stonden erin beschreven, zelfs mijn opnames. Waarom? Was ik daarom zo vaag behandeld?

Vage artsen
CW – Supernatural


Zeer begripvolle huisarts (sarcasm activated)

Mijn toenmalige huisarts was ook al zo begripvol. Een paar uur nadat ik uit het ziekenhuis was gekomen zat ik bij haar in de spreekkamer. Ik deed mijn verhaal en uitte mijn zorgen over mijn gezondheid. Het antwoord wat ik kreeg was: “En wat wil je nu van mij?”
Ik was stomverbaasd. Ik ging er vanuit dat ze me niet goed had begrepen, dus ik vertelde het nogmaals.
Haar antwoord werd niet veel vriendelijker: “Ja, en? Wat wil je dat ik doe?”
Omdat ik geen energie had om een discussie aan te gaan liep ik naar de uitgang.
Ze vroeg ‘wat mijn probleem was’ en op dat moment heeft Manlief het woord overgenomen. Enigszins onder dwang maakte ze een verwijzing voor de neuroloog, iets waar ik blij en angstig voor was, gezien ik niet de beste ervaringen had met neurologen.

Neuro-Bitch deel 2? 

Ik weet niet of alle neurologen stug zijn, maar ik werd voor een tweede keer vreemd behandeld. Ik had een lijstje meegenomen waarin ik mijn klachten had opgeschreven, voor het geval ik iets zou vergeten. De arts nam niet eens de moeite om naar het lijstje te kijken. “We hebben het nu even over je hoofd.”
Mijn zorgen, dat mijn klachten allemaal met elkaar te maken hebben, deden haar niks.

Manlief eiste een hersenscan, om zeker te weten dat er niks mis mee zou zijn en met wat tegenzin stemde ze toe.
De uitslag kreeg ik telefonisch en volgens mij had ze nogal haast.
“Er zijn wat witte vlekken zichtbaar op de hersenen, dat zou MS kunnen zijn, maar daar ga ik niet vanuit. Het ziet eruit als littekenweefsel. Het kan ook zijn dat je TIA’s hebt gehad. Maak je geen zorgen, littekenweefsel zien we ook vaker bij migrainepatiënten. Mocht er weer wat gebeuren maak je maar een afspraak.”
En het gesprek was alweer voorbij. WTF??

Ik wilde meer zekerheid en in deze arts had ik niet zoveel vertrouwen meer, dus dankzij een zorgbemiddelingsbureau en wat gedram bij mijn huisarts kreeg ik een verwijzing voor een second opinion in de VU Amsterdam. Hier heb ik eindelijk weer een begripvol arts meegemaakt.
Hij nam de tijd voor me, las mijn eigen lijstje met symptomen puntsgewijs door en legde me zijn bevindingen netjes uit.
De witte vlekken op mijn hersenen is inderdaad littekenweefsel, maar daar hoef ik me gelukkig (nog) geen zorgen over te maken. (*Ademt uit..*)
De eeuwige pijn in mijn nek kan deels verklaard worden door de slijtage en een chronische whiplash. Mijn overige klachten blijven een verzameling aan diagnoses.

Na een moeizame doorverwijzing ben ik ook terecht gekomen bij een nieuw hoofdpijncentrum en ook daar heb ik eindelijk een vriendelijke, begripvolle én ervaren neuroloog op het gebied van hoofdpijn en migraine.
Of hij me van mijn pijnen af kan helpen is nog de vraag, maar de toon is in ieder geval positief gezet.

Even een chapeau als je dit blog helemaal hebt gelezen!
Het is zelfs uitgedund, anders had ik dit verhaal beter in boekvorm uit kunnen brengen.

Zijn jullie ook wel eens zo achterlijk behandeld door artsen, of moeten ze mij gewoon niet?

Vage artsen

Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Laat een reactie achter!