Tegenslagen

CW – Supernatural

Ik heb in mijn leven al de nodige tegenslagen te verwerken gehad, maar het went nog steeds niet.
Verwachtingen kunnen omslaan in teleurstellingen, daarom probeer ik nog maar weinig te verwachten en laat mezelf in plaats daarvan verrassen.
Kritiek is een ander verhaal. Opbouwende kritiek daar kan ik nog iets mee, maar iemand die me zomaar ongegrond beledigd, daar heb ik moeite mee.

Het niet kunnen incasseren van beledigingen heeft grotendeels te maken met onzekerheden, wanneer je zeker bent van jezelf en je kunnen raken beledigingen je wellicht minder snel. Helaas heb ik, naast mijn kwalen, ook een verzameling onzekerheden, waardoor ik een magneet kan zijn voor beledigingen.

Neem mijn buik, als lichamelijke onzekerheid, dat ding is niet te missen. Ik heb geen kinderen gekregen, maar dankzij diverse soorten medicatie ben ik steviger geworden en daarnaast heb ik een jarenlange eetstoornis overwonnen.
Tot halverwege mijn twintigste levensjaar kreeg ik voortdurend commentaar over mijn ‘kinderlichaam.’

Het kwam niet uit de lucht vallen, ik heb jarenlang ondergewicht gehad en was echt mager.
Ik liep niet met een bordje rond waar het onderliggende probleem op geschreven stond, misschien had dat kunnen helpen. Veel mensen vragen namelijk nergens naar, maar leveren commentaar zonder een klein beetje na te denken, waardoor ik constant het gevoel had om mezelf te moeten verdedigen.

“Jij mag wel eens wat meer eten.”
“Waai je niet weg met een storm?”
“Jeetje, jij hebt nog steeds het lichaam van een twaalfjarige.”

Ondertussen is mijn gewicht al jaren redelijk stabiel, alleen over de vorm heb ik iets te klagen.
Een sixpack heb ik nooit gehad, maar mijn buik hield normaal gesproken geen wedstrijdjes met andere lichaamsdelen, tot ze er genoeg van had om alleen een buik te zijn, ze wilde meer aandacht en besloot om een ballon te worden. Zo is SpongeTub geboren.

Ik weet dat het uiterlijk niet belangrijk is, dat ik steviger ben geworden maakt me dan ook niet uit. Wat me wel uitmaakt is dat het in mijn geval niet goed verdeeld is, mijn buik piept er echt tussenuit, waardoor er met regelmaat gevraagd wordt hoe ver ik al ben in mijn zwangerschap.
Eén keer is misschien grappig, maar na de tiende keer wordt het echt irritant.

Tegenslagen

CW – Supernatural

Ik ben uit de rij geplukt op het vliegveld met de vraag hoeveel maanden ik zwanger was. Ik was behoorlijk beledigd, terwijl het in mijn voordeel had kunnen werken, ze wilden me namelijk een ruimere zitplaats aanbieden. Tijdens een vakantie vertelde een wildvreemde vrouw me dat ik een onverantwoordelijke moeder was, omdat ik een cocktail dronk. “Weet je wel wat voor schade dat veroorzaakt?” *Zucht..*

Mijn buik heeft ook mijn liefde voor jurkjes verpest, gezien ik eruit zie alsof ik elk moment kan bevallen, of een watermeloen heb gejat.
Ik kan er natuurlijk schijt aan hebben, maar het voelt niet fijn. Anderzijds lig ik in de zomer wel gewoon in mijn bikini, daar heb ik wel maling aan, al neem ik mezelf ieder jaar opnieuw voor dat ik er het jaar daarop een strakker buikje heb, maar tot dusver ben ik nog niet ver gekomen.

Maar mijn buik is niet mijn enige onzekerheid, tijdens het bloggen komt het ook tevoorschijn.
“Moet ik dit wel vertellen?”
“Je schrijfsels zijn behoorlijk bagger.”
“Hier wil je verder mee komen?”

Ik probeer mezelf meestal gerust te stellen, mijn schrijfsels zijn in de loop der jaren al verbeterd en ik moet ergens beginnen.
Gelukkig krijg ik voornamelijk positieve reacties, maar het zijn vaak de negatieve reacties die blijven hangen.
Is het feedback waar ik iets mee kan dan is het nog ergens goed voor, maar ik krijg soms reacties waar ik niet veel mee kan.

Zo heb ik regelmatig gehoord dat ik wel erg persoonlijk ben, wat natuurlijk heel vreemd is voor een persoonlijk blog.
“Waarom zet je jezelf zo vreemd neer?”
“Kun je niet eens normaal doen?” Heb ik ook vaker gehoord en daar kan ik kort over zijn.
Ik ben gewoon ik, zowel schriftelijk als verbaal.What you read is what you get- in dit geval.
(Het voordeel is dat ik schriftelijk nog het een en ander aan kan passen.)

Proudweirdo is niet in een niche te plaatsen. Proudweirdo is net als ik, te breed voor een hokje, op zichzelf staand en anders dan anderen. I like that.
Proudweirdo staat voor ‘Jezelf zijn met al jouw unieke eigenschappen en deze dragen met trots!’
Ik versta hieronder alles wat met iemand te maken heeft, het uiterlijk, karakter, creativiteit, eigenaardigheden, you name it.
Er is niemand zoals jij, wees daar trots op.

Ik zeg het allemaal heel makkelijk, maar ik kom mezelf nog regelmatig tegen, ook met teleurstellingen. Ergens dacht ik dat ik wel wat gewend was met een lichaam wat me keer op keer teleurstelt, maar ik ben helaas niet immuun geworden.
De laatste grote teleurstelling is vrij recent. Onze grote rit met de extra betekenis – rijden voor het goede doel –
Het was een prachtige ervaring, daar heb ik ook geen spijt van, maar ik ben wel teleurgesteld en dat is in ons gekozen doel.
Ik heb even getwijfeld of ik dit wel moest delen, maar gezien ik alles deel kan dit niet achterblijven.

Tegenslagen

Netflix – Grace & Frankie

De organisatie leek blij met onze hulp en tijdens de kennismaking, waarvoor een fotograaf was geregeld, werd gesproken over onze bijdrage. De organisatie spoorde ons extra aan om onze actie meer te promoten en er werd gevraagd of ik het contrast tussen mijn goede en zieke kant tijdens de rit extra wilde laten zien.
Dat vind ik nog steeds lastig, omdat ik niet als een zeur over wil komen en kom op, ondertussen weet het grootste deel van de lezers nu wel dat ik migraine heb en dat het klote is.

De dag van vertrek zijn we uitgezwaaid door iemand van de organisatie en er werd ons duidelijk gemaakt dat er tijdens de rit een ‘nauw’ contact zou blijven. Ik weet eerlijk gezegd niet precies wat mijn verwachtingen waren, maar ik ging er wel vanuit dat onze actie wat aandacht zou krijgen, of dat er op zijn minst contact met de organisatie zou zijn.
De hele rit hebben we niks van de organisatie vernomen en we waren hier nogal verbaasd over. We hebben genoeg content gestuurd om te delen.

Een dag nadat we weer thuis waren heb ik zelf een blaadje uitgeprint waarop het opgehaalde bedrag zichtbaar was en plaatste een foto op Facebook. Dit bericht werd gedeeld door de organisatie en dat was het.
Manlief heeft na een paar dagen de dame die ons uit kwam zwaaien gesproken, zij vertelde dat ze meer materiaal had aangeleverd, maar dat zij niet bevoegd was om daar iets mee te doen.

Wij hebben ons contactpersoon sinds onze ontmoeting niet meer gesproken. Manlief heeft contact met haar gezocht via de mail, maar de communicatie verliep niet heel soepel. Hij heeft haar verzocht om contact met mij op te nemen, maar dat moet nu nog gebeuren.

Update (09/03/2019)
We hebben nooit meer wat van de organisatie vernomen en het zit me nog steeds een beetje dwars.

Lang verhaal kort: Wij hebben ons ingezet om een organisatie te promoten en geld in te zamelen, ons eigen initiatief.
Hoe moeilijk is het om persoonlijk “Dank jullie wel” te zeggen? Ze hoeven niet op hun knieën te zakken uit dankbaarheid, maar alleen het delen van mijn eigen Facebookbericht vind ik wel heel minimaal. Het geeft mij zo weinig vertrouwen in de organisatie én ik voel me schuldig naar alle sponsoren.

Het leed is al geschied, ik hoop in ieder geval dat het opgehaalde geld gebruikt gaat worden voor onderzoek naar migraine, wat onze bedoeling was.
Mochten we in de toekomst weer iets doen voor een goed doel, dan zal ik de boel vooraf eerst goed onderzoeken óf ik richt mijn eigen fonds op.

Tja, helaas. Tegenslagen horen nu eenmaal bij het leven.
Silver lining: Het geeft in ieder geval weer goede levenslessen.

Tegenslagen

Share Button
Klote hokjes - Geslachtshokjes
Back to the future