Tegenslagen

CW – Supernatural

Ik heb in mijn leven al de nodige tegenslagen te verwerken gehad, maar het went nog steeds niet.
Verwachtingen kunnen omslaan in teleurstellingen, daarom probeer ik nog maar weinig te verwachten en laat mezelf in plaats daarvan verrassen.
Kritiek is een ander verhaal. Opbouwende kritiek daar kan ik nog iets mee, maar iemand die me zomaar ongegrond beledigd, daar heb ik wat moeite mee.

Het niet kunnen incasseren van beledigingen heeft grotendeels te maken met onzekerheden, wanneer je zeker bent van jezelf en je kunnen dan raken beledigingen je minder snel. Helaas heb ik genoeg onzekerheden, waardoor ik een magneet kan zijn voor beledigingen.
Neem mijn buik, als lichamelijke onzekerheid, dat ding is niet te missen. Ik heb geen kinderen gekregen, maar dankzij diverse soorten medicatie ben ik wat steviger geworden en daarnaast heb ik een jarenlange eetstoornis overwonnen.
Tot halverwege mijn twintigste levensjaar kreeg ik voortdurend commentaar over mijn ‘kinderlichaam.’

Het kwam niet uit de lucht vallen, ik heb jarenlang ondergewicht gehad en was echt mager.
Ik liep niet met een bordje rond waar het onderliggende probleem op geschreven stond, misschien had dat kunnen helpen. Veel mensen vragen namelijk nergens naar, maar leveren commentaar zonder een klein beetje na te denken, waardoor ik constant het gevoel had om mezelf te moeten verdedigen.

“Jij mag wel eens wat meer eten.”
“Waai je niet weg met een storm?”
“Jeetje, jij hebt nog steeds het lichaam van een twaalfjarige.”

Ondertussen is mijn gewicht al jaren redelijk stabiel, alleen over de vorm heb ik iets te klagen.
Een sixpack heb ik nooit gehad, maar mijn buik hield normaal gesproken geen wedstrijdjes met andere lichaamsdelen, tot ze er genoeg van had om alleen een buik te zijn, ze wilde meer aandacht en besloot om een ballon te worden. Zo is SpongeTub geboren.

Ik weet dat het uiterlijk niet belangrijk is, dat ik steviger ben geworden maakt me dan ook niet uit. Wat me wel uitmaakt is dat het in mijn geval niet goed verdeeld is, mijn buik piept er echt tussenuit, waardoor er met regelmaat gevraagd wordt hoe ver ik al ben in mijn zwangerschap.
Eén keer is misschien grappig, maar na de tiende keer wordt het echt irritant.

Mijn buik heeft ook mijn liefde voor jurkjes verpest, gezien ik eruit zie alsof ik elk moment kan bevallen, of een watermeloen heb gejat.
Ik kan er natuurlijk schijt aan hebben, maar het voelt niet fijn. Anderzijds lig ik in de zomer wel gewoon in mijn bikini en ieder jaar opnieuw neem ik mezelf voor dat ik het jaar daarop een iets strakker buikje heb, maar tot dusver ben ik nog niet ver gekomen.

Niet alleen mijn buik is een onzekerheid, tijdens het bloggen komt het ook nog wel eens tevoorschijn.
“Moet ik dit wel vertellen?”
“Je schrijfsels zijn behoorlijk bagger.”
“En hier wil je verder mee komen?”
Om een pro te worden moet je eerst beginnen. Er kan nog veel verbetert worden aan de site en mijn blogs, maar ik moet ergens beginnen.

Tegenslagen

NBC – Friends

Gelukkig krijg ik voornamelijk positieve reacties over Proudweirdo, maar het zijn vaak de negatieve reacties die blijven hangen.
Is het feedback waar ik iets mee kan dan is het nog ergens goed voor, maar ik krijg soms reacties waar ik niet veel mee kan.
Zo heb ik regelmatig gehoord dat ik wel erg persoonlijk ben, wat natuurlijk heel vreemd is voor een persoonlijk blog.

“Waarom zet je jezelf zo vreemd neer?”
“Kun je niet eens normaal doen?”
Heb ik ook vaker gehoord en daar kan ik kort over zijn.
Ik ben gewoon ik, zowel schriftelijk als verbaal.What you read is what you get- in dit geval.
(Het voordeel is dat ik schriftelijk nog het een en ander aan kan passen.)

Het is misschien wat lastig om Proudweirdo in een niche te plaatsen en daarnaast wil ik dat niet eens.
Proudweirdo is net als ik, te breed voor een hokje, op zichzelf staand en anders dan anderen. I like that.

Proudweirdo staat voor ‘Jezelf zijn met al jouw unieke eigenschappen en deze dragen met trots!’
Ik versta hieronder alles wat met iemand te maken heeft, het uiterlijk, karakter, creativiteit, eigenaardigheden, you name it.
Er is niemand zoals jij, wees daar trots op.

Ik zeg het allemaal heel makkelijk, maar ik kom mezelf nog regelmatig tegen, hoor, zelfs met verwachtingen. Ik ben helaas niet immuun voor teleurstellingen. Ergens dacht ik dat ik wel wat gewend was met een lichaam wat me keer op keer teleurstelt. Het missen van leuke uitjes, het kwijtraken van vrienden en het niet kunnen doen wat ik eigenlijk zou willen. Ik geniet van alles wat ik mee mag en kan maken en probeer voornamelijk op het positieve te focussen.

Zo was onze grote rit met de extra betekenis – rijden voor het goede doel – een manier om mijn aandoening een keer ergens voor te gebruiken.
Spijt heb ik er niet van, het was een prachtige ervaring, maar ik ben wel teleurgesteld en dat is in ons gekozen doel.
Ik heb even getwijfeld of ik dit wel moest delen, maar gezien ik alles deel kan dit niet achterblijven.

Het leek er in eerste instantie op dat de organisatie blij was met onze hulp en ik ga er vanuit dat het ook zo was. Na een kennismaking, waarbij een fotograaf werd geregeld die foto’s nam van onze bestickerde auto, werd er gesproken over onze bijdrage. Gezien ik al aan het bloggen was over mijn ervaring met migraine, zou ik dat tijdens de rit ook gewoon meenemen, maar…
Wat ik niet wil is dat Proudweirdo alleen geassocieerd gaat worden met migraine, daar ben ik volgens mij ook duidelijk in geweest, of dat ook zo is overgekomen laten we even in het midden.

De organisatie spoorde ons nog extra aan om onze actie meer te promoten en er werd gevraagd of ik het contrast tussen mijn goede en zieke kant tijdens de rit extra wilde laten zien.
Dat vind ik nog steeds lastig, omdat ik niet als een zeur over wil komen en kom op, ondertussen weet het grootste deel van de lezers nu wel dat ik migraine heb en dat het klote is.

De dag van vertrek zijn we uitgezwaaid door iemand van de organisatie en er werd ons duidelijk gemaakt dat er tijdens de rit een ‘nauw’ contact zou blijven.
Ik weet eerlijk gezegd niet precies wat mijn verwachtingen waren, maar ik ging er wel vanuit dat onze actie wat aandacht zou krijgen, of op zijn minst dat er contact met de organisatie zou zijn.

Tegenslagen

CW – Supernatural

Na de eerste aanval knalde ik er, met wat moeite, zo snel mogelijk een blog uit, zodat de organisatie content had om te delen.
We hebben dit meteen doorgegeven, maar er werd vervolgens niks mee gedaan. Er werd eigenlijk weinig gedaan, sterker nog, er is geen contact meer geweest.

Op de Facebookpagina en de website is één bericht gedeeld, dat we begonnen waren met onze rit en dat was het.
Ik ging er niet vanuit dat we continue in de spotlight zouden staan, maar iets meer aandacht had ik wel verwacht.
Ik ben er uiteindelijk ook mee opgehouden om steeds mijn slechte momenten te laten zien. Teveel aandacht naar mijn slechte momenten maakt me geen leuker mens en er werd toch niks mee gedaan. Ik vond het leuker om de mooie momenten te delen.

De hele rit hebben we niks van de organisatie vernomen en we waren hier nogal verbaasd over.
Een dag nadat we weer thuis waren heb ik zelf een blaadje uitgeprint waarop het opgehaalde bedrag zichtbaar was en plaatste een foto op Facebook. Dit bericht werd gedeeld door de organisatie en dat was het.
Ik ben een paar maanden geleden geïnterviewd voor het ledenblad, daar heb ik niks meer over gehoord en ook de foto’s van onze auto hebben we nooit gezien. Misschien ben ik raar, maar ik had toch wel iets meer verwacht.

Update (17/07/2018)
Ondertussen het ledenblad ontvangen én opnieuw geïnterviewd voor het oktober nummer. Dit werd verzorgd door een externe partij, waar ik mijn teleurstelling naar heb uitgesproken en begrip voor kreeg. Nog steeds geen contact gehad met de organisatie.

Manlief heeft na een paar dagen eindelijk iemand van de organisatie gesproken, die ons hartelijk dankte en vertelde dat ze meer materiaal aangeleverd had, maar niet bevoegd wat om daar iets mee te doen. Manlief heeft daarna nog contact gezocht met ons contactpersoon via de mail, maar de communicatie verliep niet heel soepel. Manlief moest maar schikken naar de tijd van de contactpersoon, wat hem niet uitkwam. Hij heeft ze verzocht om contact met mij op te nemen, maar dat moet nu nog gebeuren.

Update (09/03/2019)
We hebben nooit meer wat van de organisatie vernomen, zelfs niet na het laatste interview, daar heb ik dus ook nooit meer iets van gezien en het zit me ergens nog steeds een beetje dwars.

Lang verhaal kort: Wij hebben ons ingezet om een organisatie te promoten en geld voor ze op te halen, ons eigen initiatief.
Hoe moeilijk is het om “Dank jullie wel” te zeggen, persoonlijk. Ze hoeven heus niet op hun knieën te zakken uit dankbaarheid, maar alleen het delen van mijn eigen Facebookbericht vind ik wel heel minimaal. Het geeft mij zo ook weinig vertrouwen in de organisatie én ik voel me schuldig naar alle sponsoren.

Het leed is al geschied, ik hoop in ieder geval dat het opgehaalde geld gebruikt gaat worden voor onderzoek naar migraine, wat onze bedoeling was.
Mochten we in de toekomst weer iets doen voor een goed doel, dan zal ik de boel vooraf eerst goed onderzoeken óf ik richt mijn eigen fonds op.

Tja, helaas. Tegenslagen horen nu eenmaal bij het leven.
Silver lining: Het geeft in ieder geval weer goede levenslessen.

Tegenslagen

Share Button
Klote hokjes - Geslachtshokjes
Back to the future