Embrace your inner weirdo

Ik voel me al mijn hele leven anders en dat is niet altijd op een positieve manier geweest.
Ik vroeg mezelf af waarom de vrienden die ik had bevriend met me wilden zijn en had vaak het gevoel dat onbekenden me zoveel mogelijk probeerden te vermijden. Zoals in winkels of op straat, waar ik het gevoel had dat mensen me vreemd aanstaarden, alsof ik net was geland met mijn spaceshuttle.
(Dit gebeurt nog steeds overigens, maar nu heb ik er minder moeite mee.. )

Door in te vullen voor anderen en mijn eigen (slechte) gedachten te gaan geloven, raakte ik mezelf een beetje kwijt.
Ik ben niet verlegen, maar als geboren weirdo en kluns zet ik mezelf regelmatig voor schut.
Tegenwoordig kan ik er om lachen, maar een aantal jaar geleden was ik me zo pijnlijk bewust van mijn weirdo kant dat ik mezelf forceerde om me zo normaal mogelijk te gedragen, waardoor ik uiteindelijk alleen maar vreemder over kwam.

Tijdens mijn depressie zorgde het ervoor dat ik op een gegeven moment nergens meer naar toe wilde, ik was bang om die vage te zijn.
Vaag, raar, vreemd, ik heb genoeg namen gekend en ik krijg ze nog steeds, alleen nu ben ik er trots op.
Door onze opvoeding, omgeving, de media, etc, worden we automatisch in hokjes gepropt. Er wordt ons verteld hoe we ons moeten gedragen, wat goed is, wat slecht en wat hoort en wat niet. Waar is ons eigen stukje gebleven?

Kinderen doen vaak waar ze zin in hebben, willen ze dansen, dan dansen ze, of er nu wel of geen muziek is.
Kinderen kunnen vol verbazing naar de lucht staren wanneer het regent en ze laten zich er niet door tegenhouden, maar spelen rustig verder. Wanneer we ouder worden moeten we ons opeens gaan gedragen als volwassene, al heb ik geen idee wat dat precies is.

Als ik op straat ga dansen omdat ik daar zin in heb word ik voor gek verklaard. Hetzelfde wanneer ik rennend door de regen in plassen ga stampen, al heb ik daar soms nog steeds zin in. We houden ons vaak in uit angst om raar aangekeken te worden, zelfs ik.
Al maakt het mij eerlijk gezegd weinig uit, ik hou ook een beetje rekening met Manlief, die heeft al genoeg te verduren met me.

Voorheen was ik altijd bezig om mezelf te veranderen, om in een bepaald plaatje te passen, die behoefte heb ik niet meer.
Al is dat niet helemaal waar, ik kan genoeg dingen opnoemen die ik aan mezelf zou kunnen veranderen.

Zo zou ik graag een paar maatjes slanker willen zijn, voornamelijk omdat ik mijn leuke jurkjes dan weer kan dragen die liggen ondertussen te verstoffen in de kast. Een gladde en strakke huid lijkt me ook wel wat en doe dan ook maar wat aan mijn gebit.
Mijn tanden zijn niet extreem lelijk, maar na mijn opkomende verstandskiezen is mijn ondergebit een eigen leven gaan leiden. Zij houden er blijkbaar ook niet van om in een hokje geduwd te worden.
Alleen haargroei op mijn hoofd, zou ik ook fijn vinden. Als ik alles zou laten groeien kan ik zo bij Apenheul aan de slag, als aap…

Embrace your inner weirdo

CW – Supernatural

Mijn pakketje is nog niet klaar, wat meer georganiseerd en wat minder chaotisch zijn, zou het me soms wat makkelijker maken.
Attent zijn, wil ik er ook bij hebben, dat vind ik zo leuk. Ik heb vriendinnen die me wel eens een kaartje sturen, zomaar, en daar kan ik zo blij van worden.
Ik neem mezelf dan voor om eens een kaartje, of iets anders, terug te sturen, maar ik doe het eigenlijk nooit..

Deze lijst kan nog veel langer worden, maar het geeft me ook vragen.
Stel ik zou morgen wakker worden met mijn hele samengestelde pakketje, dan ben ik vast heel blij, maar voor hoelang? En wat wil ik dan? Want mensen willen vaak nou eenmaal meer en meer. En ben ik nog wel IK met mijn ‘perfecte’ pakketje?

Ik ben een paar maatjes teveel, én? Mijn tanden zijn niet superstrak en superwit, maar mijn gebit is wel compleet en functioneert.
Mijn huid is niet puntgaaf, ik heb littekens en ik krijg steeds meer rimpels, maar dat betekent dat ik het geluk heb om ouder te worden en voor mijn harige onderdelen zijn scheermesjes, hars en laserbehandelingen uitgevonden.

Attent zijn zit dan niet in mijn pakketje, maar ik kan wel zeggen dat ik loyaal en eerlijk ben.
Het chaotische hoort ook bij mij, hoe vervelend het soms ook kan zijn.
Ik ben gewoon ik. Klunzig, druk, chaotisch, enthousiast, liefdevol en vooral überweird.

Met wat geluk hoop ik elk jaar ouder te worden en wat is dan belangrijk?
Dat ik mezelf ben en vooral dat ik gelukkig met mezelf ben. Er is er maar één van mij en ik ben zo speciaal dat er zelfs een extra beschermlaagje omheen zit.
Je zit nog je hele leven met jezelf opgescheept en dat gaat een stuk makkelijker wanneer je jezelf gaat omarmen.
Iedereen is uniek en jij bent leuk, omdat jij jij bent.

Het ‘perfecte plaatje’ bestaat niet en dat moeten we ook niet willen. Natuurlijk is het goed om jezelf te blijven ontwikkelen, daar ben ik helemaal voor, maar jezelf veranderen vind ik iets anders.

Kijk eens in de spiegel, als jij jezelf zou tegenkomen, zou jij jezelf leuk vinden?
Vroeger had ik hier een negatief antwoord op gehad, maar op dit moment lijkt het me geweldig! Instant-best-friends!

Lang verhaal kort.
Met Proudweirdo wil ik mensen inspireren om zichzelf te zijn.
Raar? Vreemd? Gek?
Wees er trots op, dat is een specialiteit!

Kun jij wat hulp gebruiken om meer van jezelf te gaan houden?

Maak eens een lijstje met positieve eigenschappen,
kijk er regelmatig naar en vul het aan, je zult zien dat het steeds makkelijker gaat.

Vraag eens in je omgeving met welke positieve eigenschappen zij aankomen, misschien vertellen zij je iets nieuws.
Daarnaast is het altijd leuk om iets positiefs over jezelf te horen.

Voor meer tips en trucs mag je me altijd mailen.

Embrace your inner weirdo

Share Button
Psychische aandoeningen - Je bent niet alleen
Wie het kleine niet eert..