Pas op de plaats – Ik eerst

1. Ik eerst

Mijn reis door het leven verloopt wat haperig, dit jaar is helaas geen uitzondering. 
Van mijn vele ideeën is nog niks tot uiting gekomen, omdat mijn lichamelijke klachten de aandacht weer eens opeisen. 
Ik heb het al eens gehad over mijn chronische tijdnood. Tijdnood levert stress op, net als het wantrouwen in mijn lichaam en het niet kunnen doen wat ik zou willen.
Ik blijf maar rondlopen in 
mijn beruchte vicieuze cirkel. 

Ik heb diverse afspraken al tig keer verplaatst en het lijstje namen van mensen die ik nodig moet bellen of terug moet appen wordt steeds langer. 
Met enige regelmaat krijg ik zodanig veel berichtjes dat ik op de helft vergeet te reageren. Dat kan zijn omdat ik bezig ben, plat lig of gewoon de puf niet heb. 
Niet iedereen begrijpt dit helaas, wat mij natuurlijk weer dwars gaat zitten. 
Ik vind het verschrikkelijk om mensen teleur te stellen en ga dan ook regelmatig ver over mijn grenzen, wat mijn lichaam niet goed doet. 
Een avondje bankhangen of extra vroeg naar bed gaan is in zo’n geval een pleister plakken op een slagaderlijke bloeding. Nutteloos.

Om uit te leggen hoe de energievoorraad van iemand met een chronische aandoening werkt is de lepeltheorie een duidelijke. 
Ieder mens heeft een bepaalde energievoorraad, de lepeltheorie omschrijft dit als
een x aantal lepels. Iedere activiteit kost energie, het kost je dus lepels.  
Mensen met een chronische aandoening hebben een stuk minder lepels ter beschikking, omdat het leven met pijn al de nodige energie vreet. 
Daarnaast kost iedere activiteit meer energie. Op een slechte dag kan ik wakker worden met drie lepels ter beschikking. Douchen en mezelf aankleden kost me een lepel. Boodschappen doen en eten koken kost me bijna vijf lepels. Do you see the problem?

Zo was ik vorige week aan het bijkomen van de week daarvoor en probeerde mijn achterstallig werk in te halen.
Wat extra pijnstillers erin en even doorbijten tot ik woensdagavond opeens 
zwaar beroerd werd.
Ik heb bijna
drie uur aan één stuk gekotst. Alsof ik een extra maag had waar ik half verteerd voedsel bewaarde tot het als een macabere goocheltruc tevoorschijn mocht komen. Dat, of ik ben stiekem een soort koe.
Met een boulimia verleden zou je denken dat overgeven me niet veel zou doen, niets is minder waar. Ik heb letterlijk op de vloer van de badkamer gelegen, volledig in paniek, omdat ik uiteraard weer eens dacht dat ik doodging. 

 

CW – Supernatural

Het is onderhand duidelijk dat ik lichamelijk en psychisch geen Nokia-gehalte heb. 
Rust voor een lange tijd zou me goed doen, maar met mijn turbulente leven vind ik nooit een geschikt moment, vooral omdat ik teveel rekening hou met anderen. 
Ik moet zelf echt in actie komen en mezelf op nummer één zetten. 
Een aantal jaar geleden probeerde ik een reset. Ik nam me voor om beter voor mezelf te gaan zorgen, maar volhouden lukte me niet. 

Ik ben snel afgeleid en heb echt begeleiding nodig, als een stok achter de deur door iemand die bekend is met mijn problematiek.
Bij toeval (bestaat dat? ) ben ik zo iemand tegengekomen, op het juiste moment. 
Volgende maand doe ik mee aan het
 FoodMindset programma van Healthy For Me, opgezet door Dominique van Bochem.
Zij is niet alleen gewichtsconsulente, maar ook coach en ervaringsdeskundige. Zij heeft zelf een eetstoornis overwonnen en weet als geen ander hoe moeilijk het is om
vicieuze cirkels te doorbreken.

Wellicht vraag je jezelf af waarom ik een programma ga volgen bij een gewichtsconsulente? 
Voeding is de basis van ons leven. Wanneer je gezondheid niet vanzelfsprekend is, is gezonde voeding extra belangrijk. 
Een juist mindset hoort hier ook bij. Zo heb ik al mijn leven lang issues met eten en een negatief zelfbeeld wat mijn problemen in stand houdt.  
 
Er is dus weer werk aan de winkel. 

Het FoodMindset programma wordt in online in groepsverband gegeven, wat ik een voordeel vind.
Een groep met gelijkgestemden waar je steun en
 (h)erkenning kunt vinden en daarnaast kun je veel van anderen leren. 
Ik ga er vanuit dat het programma pittig kan zijn, om geconfronteerd te worden met mezelf en daar iets mee te gaan doen. 
Verandering komt helaas niet zomaar aanwaaien, maar ik ben enorm gemotiveerd om uit mijn vicieuze cirkel te breken. 
Mijn klachten zullen er misschien niet spontaan van verdwijnen, maar een beter zelfbeeld leidt tot betere zelfzorg en uiteindelijk verminderd het stress. 

Ik vertel dit allemaal niet zomaar, tijdens het programma zal ik mijn voortgang zoveel mogelijk delen.
Ik wil een voorbeeld-Weirdo zijn en volgens
 mijn motto ben je goed zoals je bent, ook als het even wat minder gaat. Life is a work in progress. 
Het liefst maak ik iedereen aan het lachen, maar niet alles in het leven is grappig. 
In mijn put is het kut, maar ik weet dat de enige uitweg omhoog is. 😉  

Wordt vervolgd..  

3. Ik eerst
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *