Pas op de plaats – Ik eerst

1. Ik eerst

Het begin van een nieuw jaar, de laatste jaren heb ik daar niet zulke goede ervaringen mee. Dit jaar is dan ook geen uitzondering. 
Mijn vele ideeën zijn nog steeds niet tot uiting gekomen, omdat mijn lichamelijke klachten de aandacht weer eens opeisen.
Ik heb het al eens gehad over mijn chronische tijdnood, helaas is dat niet veranderd, ik heb er zelfs meer last van. 
De stress van het ‘moeten’ en het wantrouwen in mijn lichaam jaagt me op wat me extra stress geeft en nog meer uitput,
 waardoor ik weer in mijn beruchte vicieuze cirkel terecht ben gekomen.

Afspraken zijn al tig keer verplaatst en ik heb een lijstje met namen van mensen die ik nodig terug moet bellen of appen waar geen eind aan komt. (Als jij er tussen staat, sorry! 🙈)  Met enige regelmaat krijg ik zodanig veel berichtjes dat ik op de helft vergeet te reageren. Dat kan zijn omdat ik bezig ben, plat lig of gewoon de puf niet heb. Helaas is begrip soms ver te zoeken, mensen laten me maar al te graag blijken dat zij  boos, beledigd of geïrriteerd zijn omdat ik niet op een appje of telefoontje heb gereageerd. Wat mij natuurlijk weer dwars gaat zitten.
Ik vind het verschrikkelijk om mensen teleur te stellen, het heeft ook 
helemaal niks met de persoon in kwestie te maken. Het liefst help ik de hele wereld. 

Om even uit te leggen hoe de energievoorraad van iemand met een chronische aandoening werkt is de lepeltheorie een duidelijke. 
Ieder mens heeft een bepaalde energievoorraad, de lepeltheorie omschrijft dit als
een x aantal lepels. Iedere activiteit kost energie, het kost je dus lepels.  
Mensen met een chronische aandoening hebben een stuk minder lepels ter beschikking, omdat het leven met pijn al de nodige energie vreet. Daarnaast kost iedere activiteit meer energie. 
Op een slechte dag kan ik wakker worden met maar drie lepels ter beschikking. Douchen en mezelf aankleden kost me een lepel. Boodschappen doen en eten koken kost me bijna vijf lepels. Ik had er maar drie, waar ik er al één van heb gebruikt. See my problem?

Ik ben eigenwijs, negeren kan ik als de beste, ik wil niemand tot last zijn en ik wil al helemaal niemand teleurstellen, dus zet ik door tot ik uiteindelijk letterlijk omval. 
Een avondje bankhangen of extra vroeg naar bed gaan is een pleister plakken op een slagaderlijke bloeding. Mijn lichaam is in dat geval blij dat ik haar niks anders uit laat halen, maar mijn brein werkt op dat moment net zo hard door. Watervallen van emoties, stress, frustraties en paniek. 

Om even een klein voorbeeld te geven. Vorige week was ik aan het bijkomen van de week daarvoor en probeerde ik mijn achterstallig werk in te halen. Wat extra pijnstillers erin en doorbijten tot ik woensdagavond opeens zwaar beroerd werd. Ik heb bijna drie uur aan één stuk gekotst. Alsof ik een extra maag had waar ik half verteerd voedsel bewaarde tot het als een macabere goocheltruc tevoorschijn mocht komen. Dat, of ik ben stiekem een soort koe.
Met een boulimia verleden zou je denken dat overgeven me niet veel zou doen, niets is minder waar. 
Ik heb letterlijk op de vloer van de badkamer gelegen, doorweekt van het zweet en volledig in paniek, omdat ik uiteraard dacht dat ik doodging. Iets wat ik regelmatig denk.

Ik eerst
CW – Supernatural

Lichamelijk gezien ben ik van slechte kwaliteit, maar mijn psyche heeft helaas ook geen Nokia-gehalte. Diverse trauma’s, psychische stoornissen, een bijzonder karakter gemixt met lichamelijke ellende is een soort chemische cocktail. Het verbaasd me soms dan ook dat ik überhaupt nog steeds vrij rond mag lopen. 
Ik ben mezelf dus vaak al teveel, 
maar naast de chemische cocktail word ik ook beïnvloed door prikkels van buitenaf. 
De crisis en alle hysterie daaromheen. Een verbouwing in huis, een kleine, maar toch een verbouwing. Verandering in mijn veilige omgeving, mijn houvast wat zich momenteel heeft aangepast aan mij, volledige chaos. (En ik ben al zo dol op verbouwingen.😏)
Ik heb familieperikelen die me bezighouden en stress om mijn moeder die een paar maanden geleden is gevallen en hulp nodig had. Mijn moeder is een echte schat, maar het woord eigenwijs heeft zij uitgevonden en zij wil al helemaal niemand tot last zijn. 

Door alle stress nemen al mijn klachten toe. De fibro is altijd aanwezig, dat is uitputtend, maar het is de migraine wat me serieus wanhopig kan maken. 
Ik ben ondertussen weer onder behandeling bij een pijnpoli met gelukkig sympathieke en meelevende artsen ipv vreemde artsen
Gisteren heb ik twee injecties in mijn hoofd gekregen om de migraine hopelijk te verminderen, maar daarnaast moet ik zelf ook in actie komen. 
Een aantal jaar geleden deed ik een reset. Ik nam me voor om beter voor mezelf te gaan zorgen, maar het lukte me niet om het vol te houden. 
Ik ben snel afgeleid en heb gewoon begeleiding nodig, als een stok achter de deur door iemand die bekend is met mijn problematiek.
Bij toeval (bestaat dat? 😉) ben ik zo iemand tegengekomen, op het juiste moment. 

Vanaf begin april ga ik het FoodMindset programma volgen van Healthy For Me, opgezet door Dominique van Bochem Brevé. Zij is niet alleen gewichtsconsulente, maar ook coach en ervaringsdeskundige. Zij heeft zelf een eetstoornis overwonnen en weet als geen ander hoe moeilijk het is om vicieuze cirkels te doorbreken.
Wellicht vraag je jezelf af waarom ik een programma ga volgen bij een gewichtsconsulente? 
Voeding is de basis van ons leven, verkeerde voeding is slecht voor de gezondheid. Wanneer je lichamelijke problemen hebt is goede voeding extra belangrijk net als een juiste mindset. 
Ik heb mijn hele leven al issues met eten, mijn zelfbeeld is momenteel lager dan ooit en ook dit houdt mijn problemen in stand.
Als ik mensen wil inspireren om tevreden te
 zijn met zichzelf dan moet ik het zelf goede voorbeeld geven. Er is dus weer werk aan de winkel. 

Het FoodMindset programma wordt in groepsverband gegeven (via zoom) wat ik een voordeel vind. Je bent omringt met gelijkgestemden, je kunt steun en (h)erkenning bij elkaar vinden en daarnaast kun je veel van anderen leren. 
Ik ga er vanuit dat het programma pittig kan zijn, je wordt geconfronteerd met jezelf en moet daarmee aan de slag. Verandering komt helaas niet zomaar aanwaaien, maar ik ben enorm gemotiveerd om uit mijn vicieuze cirkel te breken. 
Mijn klachten zullen er misschien niet van verdwijnen, maar een beter zelfbeeld leidt tot betere zelfzorg, wat uiteindelijk weer stressverlagend werkt.

Ik vertel dit allemaal niet zomaar, tijdens het programma zal ik mijn voortgang zoveel mogelijk delen. Ik wil een voorbeeld-Weirdo zijn, volgens mijn motto ben je gewoon goed zoals je bent, ook als het even wat minder gaat. Life is a work in progress. 
Het liefst maak ik iedereen aan het lachen, maar niet alles in het leven is grappig. 
In mijn put is het kut, maar ik weet dat de enige uitweg omhoog is. 😉  

Wordt vervolgd..  

3. Ik eerst
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *